Leaves’ Eyes – Njord

Door Ben van Kempen 1 september 2009 Reacties staat uit voor Leaves’ Eyes – Njord

Leaves Eyes - Njord (2009)Leaves’ Eyes brengt ons al een aantal jaren symphonic metal op het randje van gothic metal. Het derde studioalbum, Njord, is een aantal dagen geleden uitgekomen en eigenlijk is het van tevoren al redelijk makkelijk te voorspellen hoe het album klinkt. Waarom dat is valt goed uit te leggen. Om te beginnen is zangeres Liv Kristine in de wereld van de metal al jaren een bekende zangeres door haar zangkwaliteiten in de band Theatre Of Tragedy (van 1992 tot 2003). Deze band staat ook wel bekend als pionier van het gothic metal genre, waarbij vooral faam werd verworven door de afwisseling van zachtaardige, hoge, vrouwelijke zang en grunts. Leaves’ Eyes ging dan wel een andere richting op dan Theatre Of Tragedy, de zang volgde een zelfde soort formule. Al zijn de grunts een klein beetje verminderd, zeker op het nieuwe album Njord.

Liv Kristine heeft duidelijk al sinds het begin van Leaves’ Eyes geen behoefte meer gehad tot experimenteren wat betreft de vocalen. Zij is geboren met een prachtig zacht geluid, dat ze door de jaren heen tot in de puntjes technisch gezien heeft geperfectioneerd. Maar de zang mag dan mooi klinken, als er een paar nummers zijn beluisterd, dan is de rest vervallen in de voorspelbaarheid. Daarbij zijn de mannelijke grunts dus ernstig verminderd. Aan de ene kant is dit misschien wel beter, aangezien Alexander Krull eigenlijk helemaal niet zo goed kán grunten, maar aan de andere kant blijkt dit wel slecht nieuws te zijn voor de originaliteit van de nummers, aangezien nummers ernstig op elkaar gaan lijken.

Dit komt niet alleen door de vocalen, maar ook door de gitaren en drums. Beiden klinken erg mat, iets wat het geheel natuurlijk ook weinig ten goede komt. Daarbij volgen de nummers vaak genoeg een formule die helaas iets te vaak wordt gebruikt. De betere nummers op Njord zijn degenen waarbij de bekende weg niet wordt genomen – ‘Irish Rain’, ‘Fr?ya’s Theme’ en de cover van Simon and Garfunkel ‘Scarborough Fair’. Bij een nummer als ‘Emerald Island’ gaat het ook nog wel, aangezien het nummer wat harder is. De nummers ‘Take The Devil In Me’ en ‘Northbound’ zijn helaas simpel, onorigineel – eigenlijk gewoon ronduit saai.

Het is misschien hard om te zeggen, maar Leaves’ Eyes heeft daarbij ook te maken met een redelijk verzadigde markt. Ondanks de vele symfonische elementen die de band toch in het genre symphonic metal plaatsen, lijkt de band door Liv Kristine’s vocalen veel op de vele gothic metal bands van Within Temptation tot Stream of Passion. Met die muziek ook in de schappen, zal de keuze toch snel naar deze andere acts gaan door de problemen die dit album ondervindt. Dat is jammer, want als er iemand een bewezen, ervaren, mooie en toch redelijk originele stem heeft dan is het de zangeres van deze band. De cd zal ongetwijfeld wel wat verkopen door de opgebouwde bekendheid en de vaste fans, maar het is jammer dat dit album weinig mensen zal aanspreken buiten die groep.

Score: ★★☆☆☆

Je kunt geen reactie achterlaten.