Illusion Suite – Final Hour

Door Ben van Kempen 4 september 2009 Reacties staat uit voor Illusion Suite – Final Hour

Illusion Suite is een act van een jaar of vijf à zes oud en na een zelf gefinancierde demo en EP heeft de band de aandacht van de platenmaatschappijen weten te vangen. Ze zijn in zee gegaan met Limb Records, en daardoor is dan ook nu al bijna een maand geleden het debuutalbum Final Hour uitgebracht. De vijf Noren maken melodische progressieve metal die doet denken aan de oudere Dream Theater en Symphony X albums, waar ze zeker niet slecht in blijken te zijn.

Er staan negen nummers op Final Hour, waarbij sommige nummers nog stammen uit de tijd van de eerste demo, andere nummers uit de tijd van de EP, en sommigen zijn gloednieuw. Ondanks dat, is het niet zo dat het album vol zit met aan de ene kant zwakke en aan de andere kant sterke nummers, wat duidelijk bewijst dat de heren vanaf het eerste moment al vol kwaliteit zaten.

Vanaf het eerste nummer ‘The Wire’ blijkt dat zanger Bill Makatowics een ijzersterke stem heeft met een indrukwekkend bereik. Hij kan zonder moeite voor zachte en krachtige vocalen zorgen, wat bij dit genre erg belangrijk is. Daarbij zijn de vocalen goed gebalanceerd met de instrumenten, een punt waarop vele progressieve bands nog wel eens achterblijven. Daarentegen zijn de heren ook niet bang om hier en daar te experimenteren met vreemde geluiden en complexe structuren, terwijl ze daarbij wel vaak genoeg terugkomen naar keer op keer prachtige refreinen.

Als de Noren zo experimenteel mogelijk proberen te spelen, zoals op het bijna zeven minuten durende magische nummer ‘Pandora’s Box’, is de band zelfs op zijn best, aangezien het de band lukt om hierbij nog in de gaten te houden wat een nummer goed maakt. Het is dan ook niet erg vreemd dat het nummer ‘The Adventures of Arcan’, wat qua speeltijd boven het kwartier uitkomt, een adembenemend epos is geworden ondanks dat een nummer met zo’n lengte op een debuutalbum wel een enorm risico is.

Het is helaas ook weer niet een totaal feest. Het album kent wat nummers die eigenlijk wat te veel op elkaar lijken in het geheel, als je het album van begin tot einde luistert. Daarnaast zijn er nog een paar kanttekeningen. ‘Scarlet Skies’ heeft best een sterk refrein, maar voordat die voor het eerst klinkt moddert het nummer rond in het niks – een probleem dat alleen speelt in het begin van het nummer. Ook in ‘The Devil In Your Heart’ gebeurt hier en daar misschien wat te weinig. Het zijn echter maar korte momenten waarna de band zich weer herpakt, en over het geheel bekeken zet Illusion Suite met Final Hour een krachtig en technisch sterk album neer met veel stukken die plezierig in je hoofd blijven hangen. Final Hour is een aanrader voor alle soorten liefhebbers van progressieve metal, en de band zou nog wel eens een glansrijke carrière tegemoet kunnen gaan.

Score: ★★★★½

Je kunt geen reactie achterlaten.