Silent Memorial – Cosmic Handball

Door Ben van Kempen 9 september 2009 Reacties staat uit voor Silent Memorial – Cosmic Handball

Cosmic Handball is eigenlijk een album uit 1998, maar indertijd was het album om een of andere mysterieuze reden alleen in Azi? uitgekomen en dus niet in Europa. En dat terwijl het gemaakt is door een indertijd Zwitserse progressive rock/metal band. Nu Silent Memorial een tweede album heeft uitgebracht is een decennium later besloten om Cosmic Handball opnieuw uit te brengen. De originele tapes zijn uit de kast getrokken en remastered, en nu kunnen ook wij Europeanen genieten van een van de vreemdere albumcovers aller tijden. Want hoe kun je anders deze afbeelding van een mannetje met een rare uitdrukking op zijn gezicht, in een rood pakje in een luchtbel in het heelal, noemen?

Tegenwoordig worden de vocalen bij Silent Memorial door Mike Andersson, ook bekend van Cloudscape, geregeld, maar bij Cosmic Handball werd de zang nog onder handen genomen door niemand anders dan Thomas Vikstr?m. Vikstr?m staat vooral bekend door zijn zang bij Therion en heeft faam verzameld met zijn dramatische tenor. Op Cosmic Handball komt de zang echter bijzonder slecht over. Het is duidelijk dat Vikstr?m’s stem nog niet zo sterk was als hij later zou worden, en dat daarnaast de vocalen meestal slecht passen bij de nummers én ook nog slecht zijn opgenomen.

Cosmic Handball moet het dan ook meer hebben van de instrumenten. Het geheel klinkt als een experimentele jam met veel invloeden van ‘kosmische’ geluidjes – stel je een act als Dream Theater voor, maar dan geheel aan de drugs. Aan de ene kant is dit niet altijd zo slecht, want sommige stukken zitten vol met eindeloze briljante solo’s van keyboard en gitaar. Aan de andere kant voelt het geheel erg willekeurig aan, en is het een album waar je nooit eens ontspannen naar kan luisteren. In plaats daarvan wordt je muzikaal van het ene uiterste naar het andere uiterste gesmeten zonder veel rustpauzes, waardoor je Cosmic Handball eigenlijk gewoon wil uitzetten.

Technisch gezien zijn de bandleden van Silent Memorial uitermate getalenteerd. Dat moet je dan ook constant merken bij elke noot. Daar komt nog de ronduit absurde thematiek van het album bij. Op ‘Lovely Galaxy’, eigenlijk het beste nummer van het album dankzij de mellow toon die ervoor zorgt dat de muziek eindelijk niet zo opgefokt aanvoelt en de vocalen van Vikstr?m wél goed overkomen, zijn de teksten zo absurd en slecht dat het weer goed wordt: “Bouncing through the galaxy / Like a cosmic handball / Planting our seeds of love and galactic consciousness”. Het nummer is eigenlijk een ode aan de Melkweg, maar die ode gaat wel zo ver dat onderwerpen als cosmic intercourse niet gemeden worden. Er kan alleen maar toegegeven worden dat het nummer een soort bizarre charme heeft. Ook het laatste nummer, het dertien minuten durende Black Hole (Exit), is minder experimenteel dan de rest van het album, en is het daardoor wel waard om naar te luisteren. Maar eerlijk is eerlijk, het grootste gedeelte van het album staat vol met een ontoegankelijke progressive egotrip.

Score: ★★☆☆☆

Je kunt geen reactie achterlaten.