Paganfest 2009 @ Patronaat, Haarlem

Door Ben van Kempen en Mirjam van der Veldt 19 september 2009 Reacties staat uit voor Paganfest 2009 @ Patronaat, Haarlem

PaganFest is al jaren een succesvolle formule. Het idee is simpel. Een tour door Europa dan wel de Verenigde Staten met een serie bands die allemaal min of meer onder dezelfde muzikale stroming vallen. Over het algemeen betekent dit dat bij PaganFest de crème de la crème van de folk metal samen met de nieuwe opkomende acts in dat genre bij elkaar te zien zijn. Soms vallen sommige bands niet helemaal perfect onder de noemer, maar dat is geen groot probleem. Een succes is het tot nu toe wel altijd gebleken, aangezien er altijd wel zalen op de tour uitverkocht raken.

Op woensdag 16 september stond de huidige editie van PaganFest in Haarlem. Deze keer is de combinatie van bands wel lichtelijk ongebruikelijk. Zo is er pirate metal, viking death metal en zelfs metal met een Romeins thema. Het heeft natuurlijk ook te maken met welke bands er op een bepaald moment klaar staan voor een tour. Bovendien is de headliner wel een van de smaakmakers van de folk metal, dus deze editie van PaganFest belooft weer een energiek spektakel te worden.

De avond begint met de piraten van Swashbuckle, die om half zeven openen voor een optreden van een half uur. Het trio heeft twee albums achter de rug, genaamd Crewed By The Damned en Back To The Noose. De mannen zijn natuurlijk gekleed zoals je zou verwachten, maar naast de piratenkleding is het duidelijk dat de band al goed doorheeft hoe krachtig een goed image kan werken bij een optreden. Zo heeft de massieve zanger een knuffelpapegaai op zijn schouder zitten, zijn er opgeblazen palmbomen op het podium gezet en wordt er al snel een opblaasbare haai het publiek ingegooid. Gaandeweg het optreden komen ook twee mannen in pak het podium op. Eén daarvan in een papegaaienkostuum, de ander in een haaienkostuum waarbij er nog benen uit de mond steken. We horen nummers als ‘Walk The Plank’, ‘Drink Up’, ‘X Marks The Spot’ en als klap op de vuurpijl het bekendste ‘Cruise Ship Terror’. Swashbuckle is echter ook een thrash metal band, en live betekent dat bij deze heren helaas dat de nummers als één grote brei klinken af en toe. Bovendien is de stem van ‘Admiral Nobeard’ erg moeilijk te verstaan. Een flink gedeelte van het publiek kijkt lichtelijk onge?nteresseerd, terwijl een handjevol het optreden juist erg goed kan waarderen. Deze groep zit namelijk al wild te moshen en het leven van de opblaasbare haai erg moeilijk te maken. Toch is het jammer dat de band zich in het houten been schiet, want de nummers die op cd wel goed te horen zijn en daardoor een goede indruk kunnen maken hebben zeker niet dezelfde energie bij het optreden. De sfeer en de show maakt dan een deel goed, maar niet genoeg. De avond komt dan ook voor velen pas echt tot leven bij het volgende optreden. Daarbij helpt het ook dat de zaal nu wat meer gevuld is. Na slechts een kwartier wachten op de decorwisseling en het stemmen van de instrumenten, wat aangeeft hoe soepel en goed georganiseerd PaganFest in elkaar zit, klinken de epische geluiden die Ex Deo aankondigen. De band is eigenlijk het geesteskind van Maurizio Iacono, de zanger van Kataklysm. Simpel gezegd is Ex Deo de artistieke, epische en Romeins getinte variant van Kataklysm. Met de relatief korte tijd op het podium en de ietwat lange nummers en extra lange intro speelt Ex Deo maar vijf nummers, maar gedurende elk nummer lukt het Maurizio om het publiek goed mee te krijgen met de Romeinse sferen. Daarbij helpt de aankleding met de Romeinse adelaars en de kleding van de bandleden natuurlijk ook, waarbij Maurizio’s outfit de kroon spant. De band begint met het lange, indrukwekkende ‘Cry Havoc’. Een paar nummers verder, bij ‘Legio XIII’ is de energie echt op volle hoogte, maar dan zit het er alweer bijna op. Bij dit nummer spoort Maurizio het publiek aan om zich aan te sluiten bij dit legendarische dertiende legioen. Het is duidelijk dat de band ervan geniet om het publiek aan het meezingen te krijgen. Er is geen betere geschiedenisles dan dit. Het is wat verwarrend met Ex Deo ertussen, maar wat volgt is wederom pirate metal. De heren van Alestorm zijn echter al een stapje populairder, en eerlijk gezegd hebben ze dat recht ook wel verdiend. Zo heeft Alestorm al snel een woest en tegelijkertijd komisch feest opgebouwd. Bij de introductie verwoorden ze het al duidelijk genoeg. “We are Alestorm from Scotland, and we like to play pirate songs.” Ook al zijn de meeste nummers van de band instant meezingers, het is al snel duidelijk dat de band er ook nog voor kiest om de nummers te spelen die daar het best voor geschikt zijn, zoals ‘Wenches & Mead’, ‘Captain Morgan’s Revenge’, ‘Wolves Of The Sea’ en ‘Keelhauled’. Daardoor is al snel te merken wat de meerwaarde is van Alestorm live meemaken vergeleken met alleen maar op cd horen. De energie en het charisma spatten er op vrolijke wijze vanaf, en het is duidelijk dat Alestorm daarmee een behoorlijke publiekstrekker is. Zanger en toetsenist Christopher Bowes merkt dat, want bij ‘Captain Morgan’s Revenge’ zegt hij al niet meer welk nummer het is met zijn typische Schotse accent: “Ah, you know the song.” Niet geheel onverwachts zien we ook bandleden van Swashbuckle even een bezoekje op het podium brengen, en komt ook de man in het papegaaienpak weer even aanzetten. Alsof dat nog niet alles is, zien we ook de inmiddels deels leeggelopen opblaashaai weer verschijnen. Wat volgt is de band die qua thema misschien wel het minst in de line-up past. De Duitse band Die Apokalyptischen Reiter valt namelijk thematisch niet onder de noemer PaganFest zoals de andere bands, en is eerder een standaard heavy metal band. Het betekent niet dat de band niet een geweldige show levert, waar bijna het hele publiek naar uitkijkt. Op het podium maken de PaganFest logo’s plaats voor de apparatuur die de band gebruikt bij het optreden, wat wel een paar verbaasde blikken oplevert van degenen die onbekend zijn met de band. De vraag is namelijk waar de schommel voor is, die bij het keyboard staat. Bij de opkomst van de band draaien de ogen, sommigen met tegenzin, dan ook naar de verantwoordelijke. Toetsenist Dr. Pest staat erom bekend op te treden in een outfit die niet zou misstaan op een erotisch SM-feest. Tijdens het optreden, als hij niet op de toetsen speelt of op de schommel zit, zwaait en knalt hij af en toe met een zweepje, wat eerlijk gezegd na de eerste paar keer een beetje saai wordt, want het trucje wordt keer op keer uitgevoerd . De echte showman bij de band is dan ook eerder zanger Fuchs, die met een lenigheid en energie de show volop gaande houdt. Zo zien we de man niet alleen een radslag, sprongen en een duikeling maken, hij nodigt ook een fotograaf en wat fans op het podium, waaronder een schone dame bij het nummer ‘Seemann’. Het plezier van optreden straalt van de man als de band oude, maar vooral veel nieuwe nummers laat horen. Dat blijkt geen slechte keuze, want de nieuwe nummers doen het toch wel iets beter doen bij het publiek. Die zijn namelijk ook wat toegankelijker voor de mensen die de band niet kennen doordat de composities wat minder hard en chaotisch zijn. Zo horen we bijvoorbeeld van de laatste twee albums de nummers ‘Riders On The Storm’, ‘Adrenalin’ en ‘Nach Der Ebbe’, die allemaal een goede reactie van het publiek ontlokken. Het viel wel op dat het publiek even moest overschakelen, want het nieuwe nummer ‘Wir Sind Das Licht’ waar mee geopend werd bleek geen gouden zet. Bij het laatste nummer dat het genre metal nog even op een kleffe manier verheerlijkt, heeft de band het publiek voor zich gewonnen, en bewijst dat de band toch nog goed in het concept PaganFest blijkt te kunnen passen. Dat ligt echter ook deels aan het showelement waar de band goed aandacht aan besteedt.Unleashed, de een-na-laatste band van de avond, doet het zonder al die franje. We hebben te maken met death metal met een drummer, twee gitaren en een bassist die tevens de zanger is. De band is een van de oudste bands ooit die spelen met het Viking thema. Met negen studioalbums achter de rug, nummer tien in aantocht en een jubileum van twintig jaar zijn de bandleden stuk voor stuk veteranen. Er zijn dan ook duidelijk een paar oude fans in het publiek, die om oude nummers roepen. Johnny Hedlund, bassist en zanger, reageert maar één keer, met het commentaar: “Nah, you’re getting too old.” Commentaar zoals dit in combinatie met een bepaald automatisme en wat weinig enthousiasme doet vermoeden dat de band zich niet helemaal thuis voelt op deze tour. De band zegt dat ze er zeker nog twintig jaar tegenaan kunnen en willen, maar die geruststelling voelt een beetje tegenstrijdig met de uitstraling die de heren afgeven. Misschien ligt het eraan dat de band meestal met death metal acts als Morbid Angel, Dismember, Entombed en dergelijke acts tourt, maar dat is geen excuus. Toch laat de band hier en daar zien waarom het viertal uitgenodigd moet zijn geweest. Met nummers als ‘The Longships Are Coming’ en ”Hammer Battalion’ kan het publiek tenminste goed meedoen, want deze refreinen zijn makkelijk om mee te schreeuwen. Niet alle nummers hebben dezelfde kwaliteit, en sommige nummers komen live relatief slecht over. Zo is vaak de tekst niet te verstaan. Om als voorbeeld het nummer ‘Midwinterblod’ maar te nemen wat werd gespeeld. Op cd is de tekst vanaf het begin prima te volgen, maar de schreeuw-grunt van zanger Hedlund is een stuk ruwer bij het optreden. Kortom, de viking death metal van de heren komt niet op zijn best uit de verf deze avond, ondanks alle jaren ervaring. Dat is erg jammer, want Unleashed is niet voor niets een band die zich door de jaren heen staande heeft kunnen houden.

Het is dan uiteindelijk half twaalf als de headliner van de avond op het podium verschijnt. Korpiklaani is dan ook de band waar velen op af zijn gekomen, ondanks dat genoeg mensen de band niet in zijn geheel zullen kunnen zien, omdat Haarlem niet op het nachtnet is aangesloten en de trein dus nog gehaald moet worden. Korpiklaani is een van de bekendste folk metal bands. In tegenstelling tot bij vele andere folk metal bands, ligt de nadruk bij deze band wat meer bij het folk aspect. Voor velen is de viool en de accordeon een absoluut onmisbaar onderdeel van een optreden van Korpiklaani. Het is daarom misschien wat vreemd en teleurstellend dat de band een groot gedeelte van het optreden maar weinig nummers spelen waarbij dit echt goed tot zijn recht komt. De nummers die de band groot heeft gemaakt, zoals ‘God Of Wind’, komen zeker niet allemaal langs. In het midden zakt het optreden daardoor een beetje in, wat op het laatst gelukkig wel weer goed gemaakt wordt met de vele drinkliederen. Drie van de laatste vier nummers zijn namelijk ‘Wooden Pints’, ‘Happy Little Boozer’ en ‘Beer Beer’.

PaganFest is duidelijk een feestje waarop Korpiklaani goed thuishoort. De mannen komen met brede grijnzen op, en gitarist Kalle Savij?rvi heeft de wodka al in de hand. De band opent dan ook met het nummer ‘Vodka’, wat als single is uitgekomen van het nieuwe album Karkelo en dus voor velen al een herkenbaar deuntje is. Ook de wat oudere bassist Jarkko Aaltonen voelt zich duidelijk op zijn gemak, wat bijvoorbeeld te merken is aan het optreden op blote voeten. Het is jammer dat vioolspeler Jaakko Lemmetty geen goede uitstraling heeft op het podium. De man kijkt gedurende het hele optreden niet erg vrolijk. De band met het publiek opbouwen is iets waar frontman Jonne J?rvel? een stuk beter in is. Achter de standaard, die versierd is met een schedel met gewei, is de man een imposante verschijning met zijn blonde dreadlocks. De kracht van Korpiklaani ligt ook voor een flink deel in de originele stem en zangtechniek van deze man. Joik is een traditionele manier van zingen van de Samen of Sami die in Noordelijk Scandinavi? wonen waar Korpiklaani gebruik van maakt. Deze zang maakt Korpiklaani in elk geval een zeer unieke band, die bij elk optreden toch altijd weer indruk maakt.

Wanneer we de zaal verlaten, zien we nog Christopher Bowes van de band Alestorm aan het feesten met de fans. De magere bebaarde Schot is op de rand van dronkenschap, geheel volgens de sfeer die bij PaganFest hoort.

PaganFest bezoekt ons land nog een keer, dus als je er zin in hebt gekregen is het nog niet te laat om alle bands te kunnen zien. De 25e bezoekt PaganFest de Effenaar in Eindhoven en is het wederom zes uur lang feest!

Je kunt geen reactie achterlaten.