Diablo Swing Orchestra – Sing-Along Songs for the Damned & Delirious

Door Ben van Kempen 23 september 2009 Reacties staat uit voor Diablo Swing Orchestra – Sing-Along Songs for the Damned & Delirious

Diablo Swing Orchestra Sing Along SongsDiablo Swing Orchestra is een naam waarbij je wel even grote ogen opzet als je die voor het eerst tegenkomt. Met een albumtitel als Sing-Along Songs for the Damned & Delirious is de nieuwsgierigheid eigenlijk al snel opgewekt, maar als je de eerste paar nummers voor de eerste keer luistert voel je je misschien alleen maar meer vervreemd. Wees niet bang, de avant-garde metal van deze formatie van zes ligt misschien een paar straatjes van de bekende weg af, dat betekent nog niet dat het geen goede muziek is.


De normale formule van een band, namelijk drums, gitaar, basgitaar en vocalen, is bij Diablo Swing Orchestra uitgebouwd. Zo is er iemand met een cello en iemand voor de sound fxs. Maar ook de gebruikelijkere elementen zijn gebruikt op een manier die misschien even schrikken is. De hoofdvocalen komen van Annlouice Loegdlund, die een stem laat galmen zoals die bij een opera klinkt. De ondersteunende vocalen van Daniel H?kansson, tevens gitarist, zijn zwaar, laag en ook galmend. Daarbij is er ook een heel apart accent, wat in tegenstelling tot bij vele andere zangers en bands absoluut niet storend is. Het beste komt dit naar boven bij het uiterst experimentele nummer ‘Bedlam Sticks’, waar je de contrasterende vocalen al snel zal kunnen waarderen.

Sing-Along Songs for the Damned & Delirious, het tweede studioalbum van de band, staat vol met nummers met een totaal originele klank. Weinig herhaling tussen de verschillende nummers zorgt voor een adembenemende ervaring. Van het nummer ‘New World Widows’, waar een rustig hymne-achtig geluid opbouwt naar een strak ritme met de opera-vocalen van Loegdlund op zijn sterkst, tot de uiterst sterk aanwezige cello klanken op ‘Stratosphere Serenade’ die vaag doen denken aan Apocalyptica, we hebben te maken met een album waarbij de kracht van metal met de pracht van vele andere muziekgenres tot in de puntjes perfect wordt gecombineerd. De hevigheid en energie van metal blijken namelijk maar weer eens goed samen te gaan met deze andere invloeden, waarin we onder andere opera en klassieke cello muziek herkennen, maar ook latin en andere wereldmuziek. Dat laatste is bijvoorbeeld goed te merken op ‘A Rancid Romance’, waarin we dit vooral in het refrein goed kunnen merken.

Het is moeilijk uit te leggen wat Diablo Swing Orchestra precies allemaal doet, wat voor geluiden je allemaal hoort en waar dat eigenlijk origineel vandaan te leiden is. Niet omdat het niet mogelijk is, maar vooral omdat het gewoon te veel werk is, want bij de band is duidelijk een behoorlijk staaltje vakmanschap aanwezig om zoveel technieken goed te kunnen beheersen. Daar komt nog de uiterst interessante teksten bij, waarbij eigenlijk genoeg is gezegd als we de titel van het zevende nummer onthullen: ‘Memoirs Of A Roadkill’.

Sing-Along Songs for the Damned & Delirious is geen album dat voor iedereen geschikt is. Voor velen is het een paar stappen te vreemd, en voor anderen zijn het gewoon te veel verschillende invloeden per nummer. Voor degenen die dat niet te eng in de oren klinkt, hou er dan rekening mee dat Diablo Swing Orchestra wel eens je hart zou kunnen veroveren met dit album, want de bizarre opzwepende energie komt bij veel nummers tot op het kookpunt. Het grootste zwakke punt van het album is dan ook tevens het sterkste, wat betekent dat het een album is die voor velen ‘alles of niets’ is.

Score: ★★★★☆

Je kunt geen reactie achterlaten.