Incubate zondag deel 2 @ Tilburg

Door Michel de Jong en Malu van de Kerkhof 24 september 2009 Reacties staat uit voor Incubate zondag deel 2 @ Tilburg

De dag begint voor velen pas bij Caspian. Een post-rock act waar velen voor komen en lang op hebben gewacht. Eerder stonden ze eenmaal in de W2, Den Bosch. Dit is waarschijnlijk buiten velen om gegaan. Helaas komen de mannen uit de VS vandaag niet binnen op een representatieve manier. Ze zijn te laat. Hierdoor moeten ze uiteindelijk snel opbouwen en soundchecken waardoor we wat andere acts missen. Het publiek, buiten de gesloten deuren van de Kleine Zaal van de 013, wordt ongeduldig en sommigen vertrekken weer waardoor het duidelijk wordt welke individu?n ècht voor Caspian komen. De mannen krijgen uiteindelijk nog twintig minuten de tijd voor een set, iets wat nog gul is aangezien ze nog maar vijf minuten de tijd hadden om het publiek voor zich te winnen.

Desalniettemin neemt Caspian het hele publiek mee. Ze geven zich compleet in deze korte set en laten merken dat dit de manier is om excuses te bieden voor het later op komen dagen. Philip, de frontman, biedt na het eerste nummer nog zijn excuses aan voor het te laat komen en verteld blij te zijn met de alsnog grote opkomst. De krachtige en hoopvolle aanpak van Caspian vertaald prachtig in een live setting. De kracht, energie en passie komt vrij en straalt op het publiek. Ditzelfde publiek krijgt als laatste een ervaring dat de naam ‘Sycamore’ draagt, een nummer van het nieuwe album genaamd Tertia. Met een prachtige fragiele gitaarintro worden we meegenomen op een zware bergbeklimming die ons brengt tot de grand finale waar elk deel van de snaarspelende leden één voor één het instrument neerlegt en zich beweegt richting opgestelde delen van een drumstel die om Joe, de drummer, staan opgesteld. Het ritme versneld en de gitaarloops, die zich hebben opgestapeld als een drone, lopen als een warme deken van majestiek onder de percussie. Philip, als enige gitarist nog staande, plaatst zijn gitaar op de grond en voegt zich toe bij de rest. Chris, bassist, draait de loops langzaam weg terwijl het ritme voort blijft draven en in de leegte blijft doorhameren – Caspian staande in een cirkel van verbondenheid. Na de laatste klappen klinkt er een luid gejoel en een gigantisch applaus. Caspian heeft bewezen in deze korte set, van drie nummers, elke belofte te kunnen waarmaken. Dit is een van de meest oprechte hoogtepunten van dit jaar!

Na het optreden blijven sommigen nog in de 013 om zich alvast wat rust te geven voor Pompeii, een relatief onbekende band uit Austin, Texas. Het viertal maakt catchy indie-rock met een flinke lading post-rock en atmosfeer. Een hele goede opvolging na een show van Caspian. Toch is de Kleine Zaal een stuk leger dan verwacht. Dit is voor Pompeii geen probleem, ze genieten duidelijk van het live optreden. Dean, frontman, is dan ook duidelijk een energiek mannetje. Zijn grote baard, pop-verantwoorde stem, energieke bewegingen en outfit hebben dan ook een hoog aandoenlijkheidsgehalte waardoor de muziek nog meer tot zijn recht komt. Helaas is de celliste van Pompeii niet meegegaan met deze tour waardoor er hier en daar wat leegte en extra melodie verloren gaat. Voor velen valt dit waarschijnlijk totaal niet op. Halverwege de set zijn er heel wat extra toeschouwers op komen dagen waardoor de energie van de band alleen maar sterker wordt. De Texanen geven vandaag een uitstekende show weg. Het zal niet verbazen als deze band in de toekomst makkelijk in wat zalen in Nederland geplaatst kan worden. De potentie en het pop-gehalte zijn er!

Jozef van Wissem is wellicht bij sommigen al bekend. Deze man stond vorig jaar op ZXZW/Incubate waar hij toen nog een intiem optreden gaf in de Synagoge. Vandaag opent zijn set met een Engelse bebaarde jongen die vorig jaar ook enkelen nummers heeft meegespeeld. Verassend is dat vandaag de set van Wissem erg lang is, dit mede door het feit dat de set in twee?n is gedeeld; eerst een gedeelte met de Engelse jongen op akoestische gitaar en daarna een solo set. Helaas is er dit jaar geen sprake van ambient ondersteuning van verschillende achtergrond samples. Toch hypnotiseerd hij het publiek met zijn minimalistische spel. Het timbre van zijn luit leverd een mooi geluid in combinatie met de natuurlijke galm in de Pauluskerk. Iets wat we eerder al ondervonden met finn. Er wordt in rust en stilte toegekeken en genoten van het fragiele spel van Wissem. Wissem staat zelfs even op om langzaam door de kerk te lopen en keert hierna terug om voor het publiek nog even wat headbang-bewegingen te maken. Ironisch genoeg is het bijna vallen als hij terug naar zijn stoel loopt vrij lachwekkend waardoor de serieuze sfeer wordt verbroken en hij haast een klungelige vertoning leverd. Helaas overtreft dit optreden niet de show van vorig jaar. Desalniettemin is het begrijpelijk dat Wissem dit jaar weer is geplaatst. Hij is een uitstekend act voor een festival als deze. Het zou niet verbazen als Wissem volgend jaar wellicht weer aanwezig zou zijn. Waarom niet?

Na een miniscule rustpauze aanschouwen we The Virgin Passages in Kafee ’t Buitenbeentje. Ontoegankelijke muziek, toegankelijk voor de hippie in ons. De setting betreft onder andere twee jonge vrouwen die de backing vocalen leveren, iets dat sterk doet denken aan rondtrekkende sigeuners. De muziek zelf berust veel op echo’s en samenzang waar zo nu en dan de frontman de leading vocals leverd. Er blijven uiteindelijk weinig toeschouwers over bij de experimentele band. De kans is groot dat dit niet zozeer komt door de experimentatie, die opzich heel erg meeviel, maar eerder door de ontoegankelijkheid van de melodi?n en de zang. Gelukkig is er iniedergeval één vrouwelijke hippie die tijdelijk uitbundig lijkt te genieten maar ook deze vertrekt na enkelen nummers om weer ergens anders tegen mensen aan te botsen…

In Cul de Sac bevindt zich een aangename en verfrissende verassing die naar de naam My Awesome Mixtape luisterd. Deze vijf Italianen leveren ons een energieke en dansbare mix van indie, hip hop en elektronica. De muziek berust op beats, bas, trompet, viool, synths en zang, inclusief backing zang. Hiermee toveren ze de vloer van de Cul de Sac in een dansvloer waar weinig mensen nog stilstaan. De jongens hebben een uitermate aanstekelijke en positieve sound die erg fijn in het gehoor ligt waardoor de sfeer flink broeit. De interactie met het publiek is ook opvallend, vooral vocalist Maolo die zo nu en dan tussen het publiek springt en recht in je gezicht begint te zingen. De energie van de band is opmerkelijk en aanstekelijk. Het materiaal wat geleverd wordt is dan ook allemaal vers, origineel en qualitatief sterk. Een erg aangename verassing van dit jaar die voor velen die niet per se van dit genre houden toch erg aangenaam is!

In de Batcave van de 013 geeft Die! Die! Die! een indrukwekkende show. De zaal staat dan ook zowat compleet vol en er wordt energie bewogen. Dit is niet geheel gek omdat ze twee jaar geleden op ZXZW zouden spelen en dit toen niet doorgegaan is. De naam is waarschijnlijk bij sommigen blijven plakken.Het drietal brengt moderne punk met sterke indie invloeden en noise rock tinten. Het geluid vanavond is heel wat anders dan op album. Dit is geheel ten positieve door de podium presentatie van de band die te omschrijven valt als chaotisch, los en opzwepend. De nummers zijn aanstekelijk met een pop structuur maar met de energie van punk en de gruizigheid van noise rock. Duidelijk geprefeerd als live act!

De Kleine Zaal stroomt snel vol want als afsluiter (vóór de Mystery Guest) hebben we Anja Plaschg, beter bekend als Soap&Skin. Iedereen staat dicht op elkaar en de klamme lucht maakt de spanning alleen maar benauwender. De donkere ambient drone die in een loop herhaald wordt voegt alleen maar aan de spanning toe. Het is wachten…

Na de verschijning van Plaschg luid er een groot applaus en verschijnt er een tedere glimlach op haar gezicht die ze snel weer onderdrukt. Het spel begint wanneer Anja plaatsneemt achter de piano. Zonder de zaal aan te spreken begint ze met haar fragiele en melancholische stukken. De muziek, die zwaar berust op piano en ondersteund wordt door samples (die zijn ingespeeld door haarzelf), komt rakend over. Haar performance, omhuld in duisternis en verdriet, hebben hier en daar een lichtpuntje maar Soap&Skin is duidelijk een act dat de verwerkelijking is van pijn en verdriet. De relatief jonge Plasch is daarom des te meer een indrukwekkende verschijning; onbereikbaar, ontoegankelijk, introvert en tenger. Haar stem daarintegen laat wat anders zien.

Tegen het einde van de set worden we onder andere toeschouwers van het schouwspel dat ‘Marche Funèbre’ heet. Plasch verlaat de piano en neemt plaats voor de microfoon die staat opgesteld tegenover het publiek waar ze haast een theatervoorstelling geeft. Haar robotische bewegingen maken haar alleen maar wereldvreemder. Een feit is dat alle ogen op haar gericht zijn terwijl ze met haar armen gebaard “Bad weeds grow tall.” – de spot die op haar valt benadrukt haar introverte karakter terwijl ze naar de grond blijft staren. Dit wordt verstoord als ze een tijdje later op de grond zakt en langzaam met haar vinger rijkt naar een jongen die over een van de monitoren leunt. Een verterderde glimlach verschijnt op haar gezicht en op het gezicht van de jongen. Nogmaals, alle ogen op haar en een luid applaus vol respect vult de zaal.

Als sluiter wordt ons een uiterst experimenteel stuk getoond. Vervreemde Germaanse teksten die achterwaards worden afgespeeld en worden ondersteund door de vervreemde bewegingen van Anja. Kruipend over de vloer van het podium cree?rd ze een beeld van een klein hulpeloos meisje. Aan het einde van deze performance schreeuwt een meisje “Anja, you’re the best!” waarop Anja glimlacht. Tegen het einde van de show, voordat ze het podium verlaat, loopt ze naar het meisje en geeft haar een kus.

Soap&Skin doet denken aan een schreeuw om hulp. Die hulp is wellicht haar muziek? Of is de muziek wellicht de schreeuw? Of misschien… is het ‘gewoon’ muziek. Wat het ook is, voor velen, het is een uitstekende act voor een festival zoals Incubate. Een festival dat, wat ons betreft, nooit hoeft te stoppen. Elk jaar leverd het verassingen en nieuwe ontdekkingen, iets wat je op de populairdere festivals absoluut niet zo snel zal vinden.

Je kunt geen reactie achterlaten.