Paradise Lost – Faith Divides Us – Death Unites Us

Door Ben van Kempen 28 september 2009 Reacties staat uit voor Paradise Lost – Faith Divides Us – Death Unites Us

Sommige bands zijn nog fris en fruitig bezig met hun debuutalbum, terwijl andere bands al wat langer meedraaien. In de tweede categorie hebben we Paradise Lost, een act die onderhand al meer dan twintig jaar meedraait. Daarbij zijn ze begonnen als death/doom metal, waarbij ze gerekend werden tot de “Grote Drie”, samen met Anathema en My Dying Bride. De band heeft echter in al die jaren veel meer geprobeerd, waarbij album Host wel het verst van het begin afstond, want hier werd lichtelijk duistere synth pop/electronica gemaakt. Intussen maakt de band weer gewoon metal. Het nieuwe album, Faith Divides Us – Death Unites Us, is alweer het twaalfde studioalbum.
Faith Divides Us – Death Unites Us
is een album dat eigenlijk niet heel ver van het vorige album, In Requiem, ligt. We hebben dan ook te maken met een album waar de gothic metal roots helemaal naar voren komen, met een garnering van doom metal. Dat de heren van Paradise Lost hier eigenlijk misschien wel het beste in zijn, blijkt al direct bij de opener van het album, ‘As Horizons End’. Het is een erg catchy nummer, waarbij de duistere, bombastische stem van Nick Holmes al zorgt voor kippenvel. Het is misschien wel een wat veilig nummer, maar dat is niet erg als blijkt dat vele andere nummers op het album dat niet zijn. De zachte stem op piano gevolgd door langzame, grootse riffs op ‘First Light’, het rauwere werk op het eerste stuk van ‘Living With Scars’ en de bijtende energie op ‘The Rise of Denial’ laten zien dat dit album vol met nummers staat waarbij gelukkig niet te veel op veilig wordt gespeeld, maar waar wel melodie?n worden gespeeld die al snel in het geheugen blijven hangen.

Aan de andere kant heeft Paradise Lost met Faith Divides Us – Death Unites Us niet alleen maar goed werk afgeleverd. De cover, gebaseerd op een houtsnede van Hans Holbein de Jonge, is dan wel prachtig, maar verraadt ook dat het onderwerp van religie weer eens wordt aangesproken, wat de albumtitel natuurlijk alleen maar bevestigt. De teksten zijn dan ook hier en daar wat vermoeiend, aangezien de originaliteitsprijs niet bepaald wordt gehaald. Daarbij zijn er passages die best teleurstellend zijn, bijvoorbeeld omdat ze te makkelijk en ongelaagd zijn of omdat zanger Nick Holmes wat raar en overdreven zingt.

Faith Divides Us – Death Unites Us heeft duidelijk zeer sterke punten, waarbij het een goede opvolger is van het goed ontvangen In Requiem. De zwakkere punten, die er helaas ook zijn, moeten dan maar op de koop toe genomen worden, want in het geheel genomen is dit toch een album waarbij de veteranen laten zien uit welk hout ze nog altijd gesneden zijn. Het is een album dat de aandacht pakt en waarbij de bittere melancholie lijdt tot een paar heerlijke stukken muziek.

Score: ★★★★☆

Je kunt geen reactie achterlaten.