The Parlor Mob

Door Marcel Kamphuis 3 november 2009 Reacties staat uit voor The Parlor Mob

Nick Villapiano laat weten geen hekel te hebben aan interviews, maar het eigenlijk vooral saai en ongezellig te vinden. De bassist van The Parlor Mob vindt het dan ook opmerkelijk dat ik voorafgaande vraag hoe het met hem gaat, wat hij van Amsterdam vindt en of hij het tourleven nog een beetje trekt. ‘Ik heb toevallig net m’n vriendin gebeld met het verhaal dat we hierheen moeten gaan verhuizen of minimaal een keer op vakantie moeten gaan naar Amsterdam. Veel mensen denken dat Amerika vrij en relax is, maar wanneer je in Amsterdam bent, dan merk je past echt wat vrijheid is. En wat het beste is? Hier is Heineken slechts twee euro.’
Sex, drugs and rock’ roll
Het is duidelijk dat de groep nog redelijk jong en vrij is, want de bassist neemt duidelijk geen blad voor de mond. De groep is volgens velen erg sex, drugs and rock’ roll. Maar klopt dit ook? ‘We zijn allemaal sowieso echte kettingrokers. Wanneer we het podium verlaten snakken we echt naar een sigaret. Dat is ook echt een ritueel geworden. Of mogen we hier ook op het podium roken? Dat zou helemaal geweldig zijn. En we roken inderdaad ook graag wiet en hasj, maar verder gebruik ikzelf bijna geen drugs. Of misschien een half dozijn aan paddo’s per jaar. Drinken doen we wel erg uitgebreid en dan vooral op het podium. Soms gaat er per bandlid makkelijk drie blikjes doorheen tijdens een optreden. Het helpt om in de stemming te komen.’

Het punt seks, is iets minder passend bij de band. ‘We hebben helaas niet erg veel budget en brengen dagen door in een erg kleine bus of kleine hotelkamers. We slapen soms letterlijk op elkaars lip. Hierdoor is seks absoluut niet mogelijk tijdens het touren. Ook zijn we sowieso enorm bang om contact te leggen met vrouwen. We zijn absoluut niet zulke rocksteren als dat onze collega’s allemaal zijn.’ En dat de heren rock’ roll zijn, bewijst niet alleen hun hippie-achtige uiterlijk. Maar ook de muziek die vaak vergeleken wordt met Led Zeppelin, MC5 en At The Drive-In.

And You Were A Crow
De debuutplaat werd uitgebracht in 2008, maar de re-release brengt ze pas echt in de schijnwerpers. Sinds een paar maanden is het schijfje in Nederland verkrijgbaar en ze hebben veel fans gewonnen. Dat de re-release meer een trucje van de platenmaatschappij is, wordt al snel duidelijk. ‘Ik heb eigenlijk geen idee hoe de nieuwe versie eruit ziet. Volgens mij hebben ze wel dezelfde cover gehouden, maar of er ook extra aan gesleuteld is en extra’s bevat, geen idee.’

De muziek van The Parlor Mob is eigenlijk niet gemaakt voor albums, maar voor optredens. ‘Tijdens onze optredens moet het publiek niet een exacte kopie gaan verwachten van het album. We pakken live enorm uit. We zouden zelfs een heel optreden kunnen vullen met slechts twee nummers, bijvoorbeeld. Soms laten we ons erg meeslepen door het enthousiasme van het publiek en laten we ons extra gaan. Wel zijn we live net zo veelzijdig als op het debuut, we willen niet slechts een trucje hebben.’

De toekomst
Hoewel ze in Nederland pas net voorgesteld zijn, duiken ze binnenkort opnieuw de studio in. Dit om een vervolg te gaan schrijven. ‘We lopen met enorm veel idee?n rond en deze gaan we binnenkort allemaal uitwerken. Onze muziek komt zeer democratisch tot stand en hierdoor duurt de studiotijd soms redelijk lang. Iedereen moet zich kunnen vinden in de nummers. Behalve de tekst, deze wordt geschreven door Mark Melicia.’

Zien we The Parlor Mob volgend jaar op alle grote festivals? Ze zouden er met hun zonnige rockmuziek zeker thuishoren. Helaas kan de bassist hier ons nog niks over vertellen, maar dat hij binnenkort weer in Nederland te vinden zal zijn, is duidelijk. Hij is verliefd geworden op ons land en hoofdstad.

Je kunt geen reactie achterlaten.