Portugal. The Man @ 013, Tilburg

Door Twan Scheffers 4 november 2009 Reacties staat uit voor Portugal. The Man @ 013, Tilburg

Het is grauw buiten, sinds lange tijd regent het weer. De keuze om met de bus of de fiets te gaan speelt weer eens op. Het wordt de bus. Gelukkig zonder overstap, dat is altijd wel zo fijn. Maar het besluit om iets later te gaan en niet in de regen te gaan staan, is bewust genomen. Wie heeft er nu zin om nat te worden wanneer je staat te wachten tot de deuren opengaan?

Wanneer je dan toch droog binnen staat, zie je dat het een rustige avond is. Zal er dan geen hond komen opdagen ondanks het hondenweer? Naja, wie weet lokt het voorprogramma nog enkele mensen naar binnen. Hoe? Dat weten we niet, maar wanneer ze met hun derde nummer bezig zijn staan er opeens behoorlijk wat mensen. Kijkend achterom, concluderend dat het drukker is dan het begin, vervaagt de aandacht voor de band. Suimasen maakt hun nummers net niet pakkend, net niet experimenteel maar enkel sommige passages zijn pakkend en experimenteel. Hoe verder we tegen het einde aankomen, hoe meer van dit soort passages we horen. Geslaagd optreden? Vast wel, ruim een half uur verlaat niemand de zaal en klinkt er applaus en geschreeuw vanuit de zaal. Een zaal die vooral leeg oogt, maar de plusminus tachtig mensen, stappen wel allemaal een meter of twee naar voren wanneer de ombouwpauze van Portugal. The Man voorbij is.

Eerder al in Nederland, en deze week met maarliefst vier optredens. Zullen ze dan zo’n grote fanschare hebben? Kennelijk niet, kijkende naar de zaal die wel opgevuld is maar bij lange na niet vol of überhaupt goed gevuld. Maar de mensen die hier zijn, zijn wel de eerste mensen die Portugal. The Man zien tijdens hun eerste show van deze Europese tour. En het was een succes deze avond.

Niet zo zeer door de opkomst, maar wel door de sfeer die de band weet te cre?ren. Bassist Zachary Scott Carothers is zo behendig met zijn basgitaar als een Chinees met eetstokjes, zo ruig en vol met wilde bewegingen als Martin ?imek en af en toe zo rustig en gebalanceerd als een oceaan bij een prachtige zonsondergang. Gitarist John Badlwin Gourley is eerder mysterieus. Mysterieus maar niet onbereikbaar, de man staat open en wordt niet omhult door duisternis. Ook al duurt het even voor dat zijn pet iets omhoog gaat en wij eindelijk zijn ogen zien, het past bij de muziek. De muziek die het ene moment doet denken aan de postrock van Oceansize, het experimentele van The Sedan Vault en het andere moment het pakkende zanglijntje heeft van een Jason Mraz nummer.

Maar ook een soort van reggaeachtige flow zit verwerkt in de nummers. De stemmen van de zangers- en in het bijzonder van John Baldwin Gourtley, kunnen alles aan. Portugal. The Man is een wereldband, een wereldmuziekband, alle stromingen, alle stijlen alle gevoelens die je bij elk concert kunt hebben spelen tijdens dit concert op. Overweldigend, zwevend, pakkend, rustgevend, uitdagend en…. Pak het woordenboek er maar bij, deze muziek valt in elk hokje te plaatsen en is mede daardoor fantastisch.

Je kunt geen reactie achterlaten.