The Mary Onettes – Islands

Door Ben van Kempen 5 november 2009 Reacties staat uit voor The Mary Onettes – Islands

De Zweedse band The Mary Onettes maakt indie rock met invloeden van de new wave en synth pop, waardoor uiteindelijk een vergelijking met bands als Depeche Mode en Joy Division toch op zijn plaats is. Maar dan wel met een wat hoopvollere en zoete insteek, ook al zijn de teksten vaak genoeg niet al te positief. Islands is hun tweede album nadat in 2007 The Mary Onettes uitkwam.

Ook al mogen de Zweden eigenlijk nog totaal onbekend zijn, dat kan niet aan de kwaliteit van het materiaal liggen. Wat al op het eerste nummer ‘Puzzles’ duidelijk is, is dat The Mary Onettes zeer fijne muziek maakt. Philip Ekstr?m heeft een gevoelige stem die perfect bij de licht zweverige, catchy deuntjes past. Deze stem is misschien technisch gezien niet erg interessant, aangezien er op elk nummer op een redelijk vergelijkbare manier mee wordt gewerkt, maar het is wel een stem met diepe passie en een energie die bij de typische keyboardgegenereerde strijkgeluiden past. Die passie is bijvoorbeeld goed te merken op ‘Dare’ waar een heel interessant refrein de zanger van zijn beste kant laat horen.

De interactie tussen vocalen, relaxte gitaren en hoopvolle keyboardgeluiden is waar de band het vooral van moet hebben op Islands. Op sommige nummers lukt dit beter dan op andere nummers, maar desalniettemin heeft elk nummer wel zijn kracht. Met een sterk oog voor detail is elk nummer goed gestructureerd om de kracht van een nummer zo goed mogelijk te laten overkomen. Dit is het best te merken op wat misschien wel het beste nummer van het album is, ‘The Disappearance Of My Youth’, wat zacht en melancholiek begint, om daarna met een hevige dosis nostalgie steeds voller van geluid te worden. Maar luister ook naar een nummer als ‘Symmetry’, wat begint met een geluid dat wel heel erg doet denken aan Joy Division, maar wat in combinatie met het vollere geluid van het refrein een zeer aparte indruk achterlaat.

De Zweden laten met Islands misschien niet een foutloos album achter, aangezien nummers soms net te veel op elkaar lijken en er hier en daar wat minder voorzichtig gedaan zou mogen worden, maar de stijl en kwaliteit is desondanks zeker goed genoeg om de aandacht te mogen trekken. Islands heeft een melancholiek, maar toch hoopvol geluid wat prachtig overkomt met de subtiele keyboardgeluiden.

Score: ★★★½☆

Je kunt geen reactie achterlaten.