Threshold @ De Boerderij, Zoetermeer

Door Ben van Kempen 9 november 2009 Reacties staat uit voor Threshold @ De Boerderij, Zoetermeer

thresholdVoor een sterk staaltje progressieve kwaliteit ben je vaak aan het goede adres bij De Boerderij in Zoetermeer. Zo zijn er dit jaar namen als Queensr?che en Steve Lukather langsgekomen – zeker niet de minste. Nu kan ook Threshold aan dat lijstje worden toegevoegd. De Britten maken al twintig jaar uiterst degelijke melodieuze progressive metal. De band staat onder andere bekend om de uiterst degelijke zangers – in het begin Damian Wilson, later Andrew “Mac” McDermott, en nu weer opnieuw Damian Wilson sinds zomer 2007. Met deze tour, eigenlijk een verlenging van de tour voor het laatste album Dead Reckoning, heeft de band besloten om een goede doorsnede van hun werk door de jaren heen te presenteren en daarbij wat nummers te laten horen die normaal nooit langskomen. Het belooft een daverende avond te worden met deze Essence of Progression tour.

Het is eerst echter de taak aan de voorprogrammering om de goed gevulde zaal op te warmen. De Franse band Spheric Universe Experience is weliswaar al zo’n tien jaar bezig in de een of andere vorm en heeft bijvoorbeeld al eens geopend voor Scorpions, maar desondanks zijn dit enthousiaste, maar wel wat onervaren jongelingen. Met brede grijnzen op de gezichten begint de band met spelen, wat al snel duidelijk maakt hoe blij deze Fransen zijn om te mogen optreden in deze tour. Het is jammer dat de vocalen óf te zacht staan óf simpelweg niet krachtig genoeg zijn en dat daarbij de drums relatief weer te hard staan, want daardoor wordt de balans enigszins verstoord van een band die best wat in zijn mars heeft. Niet met professionaliteit en makkelijke meezingers, maar met passie en complexe stukken slaagt de band er al snel in om het bloed sneller te laten stromen. De wat onbeholpen, maar toch uiterst charmante zanger beweegt rond met daverende energie en spoort het publiek met volle energie aan om toch nu al alles te geven. Het blijkt ook de laatste avond voor Spheric Universe Experience te zijn op deze tour, wat misschien wel de reden is dat de band nog even alles op alles zet om nog wat harten te veroveren. Dat lukt prima qua enthousiasme en techniek, maar of de band echt heeft wat er nodig is om ook op hoger niveau mee te draaien is nog de vraag.

Als de tweede band van de avond begint, wordt al snel duidelijk dat er nog best een flink gedeelte van het publiek ook voor deze band is gekomen. Het Oostenrijkse Serenity neigt een stuk meer naar de power metal en doet opvallend veel denken aan de band Kamelot, maar dan met een progressief randje. Dat bevalt uitstekend gezien de reactie van het publiek. De band doet het duidelijk heel goed voor een act met nog maar twee studioalbums achter de rug, wat wel eens zou kunnen betekenen dat de band steeds dichter bij een tour komt waarbij ze zelf als headliner staan. Dat de band dat zou kunnen hebben blijkt wel als aan het einde van het optreden het publiek zeer enthousiast scandeert om meer, wat de band duidelijk graag zou willen geven, maar helaas toch echt niet mag. Net als zijn voorganger Spheric Universe Experience heeft Serenity een dynamische zanger die het podium volledig benut, maar daarbij is Georg Neuhauser, die het ongetwijfeld erg warm heeft gekregen in zijn indrukwekkende jas, een begenadigd zanger die het publiek kan opzwepen of stil kan krijgen. Dat blijkt maar al te goed bij het rustige nummer ‘Fairytales’, waarin de tekst “I Don’t Believe In Fairytales / After You Anymore” al snel luidkeels word meegezongen. De formule van Serenity is piekfijn in orde, met harmonieus gitaarspel, strak drumwerk, een prima zanger en bovenal het vermogen om een sfeervol optreden neer te zetten.

Toch zijn de meeste mensen niet voor Serenity gekomen, maar voor de act van de avond, Threshold. Het blijkt dat er deze avond ook filmopnames gemaakt worden, al is het niet direct duidelijk waarvoor die precies gebruikt zullen gaan worden. Hierdoor moet er een stuk ruimte open gehouden worden tussen podium en publiek, wat natuurlijk de sfeer niet echt ten goede komt. Ook voor de band zelf is het natuurlijk lastig: zanger Damian Wilson grapt dat het je toch wat zelfbewust maakt. Toch blijkt het al snel geen hindernis waar Threshold niet mee om kan gaan, aangezien zonder moeite de achterkant van de zaal bereikt word en iedereen met volle inzet het concert meemaakt – blijkbaar ook de fans die voor Serenity kwamen opdagen. Een flink deel van de podiumpresentatie die het mogelijk maakt om iedereen in vuur en vlam te zetten komt toch echt door de charismatische zanger Damian Wilson, die ondanks dat een flink deel van het repertoire van Threshold niet is geschreven in een tijd dat hij als zanger in de band zat wel zonder problemen alle nummers goed kan brengen. Dat is de kracht van een vocalist die ook in een musical heeft meegewerkt. Dit is een duizendpoot wat betreft de vocalen, met een sterke stem en een massief bereik. Zoals de band ook al heeft aangekondigd op de eigen website, horen we de bekendere nummers die vaste prik zijn bij Threshold, zoals ‘Slipstream’ en ‘Pilot In The Sky Of Dreams’ van het succesvolle laatste album Dead Reckoning, maar horen we ook nummers die meer experimenteel zijn en niet tot nauwelijks live worden gespeeld zoals ‘The Art Of Reason’. Het nadeel hiervan is dat sommige nummers wat lastiger zijn voor het publiek om volledig in op te gaan. Sommige nummers zijn wat minder bekend, andere hebben lastige, complexe stukken en een of twee zijn misschien zelfs geen succes en hadden misschien beter plaats kunnen maken voor wat andere nummers. Het voordeel is dat de band een echt uniek optreden laat zien waarbij elk nummer écht anders is dan anderen en die de ervaring van een live optreden wel wat verrijkt. Voor een uitzonderlijke tour is het dan ook een echt succes, en het is al snel dat de heren van Threshold merken dat het optreden goed ontvangen word. Of het spontaan is of gepland is onduidelijk, maar als Damian Wilson het podium afdaalt tijdens een lang instrumenteel stuk om even het contact met de fans te zoeken is in elk geval de charme en het enthousiasme van de gehele band af te lezen.

Het is een uitstekende avond voor de progressieve muziek, vooral door de passie die alle drie de bands zo goed in het optreden hebben verwerkt. Dat is dan ook wat deze Essence of Progression tour pas echt geslaagd heeft gemaakt, want het is iets wat maar al te vaak verloren gaat in de technisch complexe muziek van het genre. Een mooie zaterdagavond, met blije gezichten op en voor het podium.

Je kunt geen reactie achterlaten.