Between The Burried And Me – The Great Misdirect

Door Jeffrey Zweep 10 november 2009 Reacties staat uit voor Between The Burried And Me – The Great Misdirect

Twee jaar geleden kwam het uit North Carolina afkomstige Between The Buried And Me met Colors op de proppen. Een plaat van uitersten, maar wel van hoog niveau. De band werd geprezen om hun veelzijdigheid en de hoogstaande composities, maar oogstte wat kritiek om dat het misschien te hoog gegrepen zou zijn. Nu komt de band met de opvolger hierop, The Great Misdirect.
Opener ‘Mirror’ is een dreampoptrack, niet iets wat je zou verwachten van dit vijftal. Het is echter de spreekwoordelijke stilte voor de storm. Tijdens Obfuscation worden gelijk alle registers opengetrokken. Het eerste gedeelte is recht toe recht aan, maar de solo’s in het tweede gedeelte zijn verbluffend. Dit is niet het enige nummer met meerde gezichten, The Great Misdirect is andermaal een plaat van uitersten.

Van het eerder genoemde dreampop gaan we naar speed metal, death metal en hardcore. Niet alleen muzikaal is de plaat zo divers, vocalist Tommy Rogers kan er ook wat van. Zelden een zanger gehoord die zowel clean als krijsend zo goed weet te overtuigen, Mikael ?kerfeldt eat your heart out! Zelfs Patton-esque vocals kunnen bekoren, zijn invloed is op ‘Fossil Genera – A Feed From Cloud Mountain’ duidelijker dan ooit te horen. Rogers krijgt op Desert of Song hulp van gitarist Paul Waggoner en op afsluiter ‘Swim to the Moon’ van Chuck Johnson.

Genoeg over de vocals, dit is vooral een gitaristen plaat. Het dromerige spel op ‘Mirrors’, de solo’s die zich op ‘Obfuscation’ om de baslijn heen kronkelen, het beuk en soleerwerk op ‘Disease, Injury Madness’, het is hoogstaand en veelzijdigheid wat de klok slaat. Dit laat de band echt zien tijdens de afsluiter. Zeventien minuten sonisch riff en soleer spel, diepgaande baslijnen en alles verterend drumwerk.

Ook op deze plaat is er ruimte voor humor, het hinnikende paard bijvoorbeeld in ‘Disease, Injury Madness’ en het speels klinkende drumwerk in ‘Fossil Genera – A Feed From Cloud Mountain’. Dat deze plaat de stempel ‘plaat van het jaar’ niet krijgt, heeft maar een reden: Crack the Skye is simpelweg net iets hypnotiserender. Neemt niet weg dat Between the Buried and Me samen met Mastodon de toekomst van de metalwereld vertegenwoordigd.

Score: ★★★★½

Je kunt geen reactie achterlaten.