Clutch @ Watt, Rotterdam

Door Niels de Bruijn 11 november 2009 Reacties staat uit voor Clutch @ Watt, Rotterdam

Wanneer ik om zeven uur de Rotterdamse Watt binnenkom voor The Strange Cousins from the West tour van Clutch lijkt het een rustige avond te worden. Het achterste deel van de zaal is afgezet en het lijkt erg rustig. In de drie kwartier die er volgen stroomt de zaal gelukkig voller. Als Kamchatka de avond dan ook opent is het gezellig druk.

Kamchatka is een band die bij velen op de rader verscheen doordat hun zanger/gitarist een side-project had met de drummer Clutch en toetsenist van Opeth. In het halve uur dat de band speelt krijgen ze van de aanwezigen vanavond ook veel aandacht. De band past beter bij Clutch dan bij Kylesa want Kamchatka speelt een soort bluesvariant van stonerrock. Het optreden is erg statisch, en op sommige momenten zelfs een beetje saai om naar te kijken. Naar het einde toe maakt Thomas Andersson daar met zijn uitstekende blues solo’s wel een waar feest van. Een vergelijking met een band als Cream doemt op, ook een trio met een meesterlijke bluesgitarist. De band gaat flink in hun spel op en daarom is het statische element ze vergeven.

Kylesa was pas nog op tour met Mastodon en nu met Clutch. In een dikke veertig minuten speelt de band een solide set waarvan bijna alle nummers van het dit jaar verschenen Static Tensions komen: ‘Running Red’, ‘Scapegoat’, ‘Unknown Awareness’ en ‘Only One’. Fans van het oudere werk komen pas bij de laatste twee nummers aan hun trekken, ‘Where The Horizon Unfolds’ en ‘Hollow Severer’. In tegenstelling tot hun voorgangers is de set van Kylesa alles behalve statisch en zijn er enkele headbangers te bespeuren in het publiek. Vooral de twee drummers en de schreeuwende vrouwelijke gitariste maken indruk op het publiek maar ook de nummers zelf staan als een huis. Het sludge gitaarspel komt uitstekend over, alleen jammer dat Phillip Cope niet zo goed bij stem is vanavond en dat juist zijn microfoon de eerste paar nummers te zacht staat. Afgezien daarvan een goede show, jammer dat de band ‘What Becomes an End’ of de cover van Pink Floyd niet speelde (spelen ze die laatste overigens uberhaupt live?).

Clutch is toch wel een bijzondere band te noemen. Met acht albums in de discografie die allemaal weer anders klinken heb je toch al snel de aandacht van journalisten die altijd klagen over een gebrek aan variatie. Vantevoren had de band al online aangegeven dat ze de setlist per show licht zouden aanpassen.

Vanavond speelt de band dik een uur, en helaas geen toegift. Van het nieuwe album worden onder andere ‘Minotaur’, ‘50,000 Unstoppable Watts’ en ‘Struck Down’ gespeeld, maar verder is de setlist een mooie dwarsdoorsnede van de discografie met daarin natuurlijk ‘Electric Worry ‘, ‘Power Player’ en ‘The Mob Goes Wild’. De band laat tussendoor nog weleens wat stiltes vallen, waarin duidelijk wordt dat Neil Fallon van de verdovende middelen heeft gesnoept. Gelukkig is daar tijdens de show niets van te merken, vooral als hij ook de gitaar ter handen neemt speelt hij de sterren van de hemel. Maar ook de andere drie bandleden doen hun ding meer dan verdienstelijk, menig fan staat met een grote grijns de aangekondigde nummers toe te juichen en later veel mee te zingen.

Een diverse avond, waarop drie bands speelden die allemaal toch wel ergens iets met elkaar te maken hebben maar elk erg verschillend zijn. Drie sterke shows en nog op tijd naar buiten om in de rij te staan voor Modern Warfare 2, de Watt had het weer mooi voor elkaar.

Je kunt geen reactie achterlaten.