Miike Snow @ Paradiso, Amsterdam

Door Marco Muhring 12 november 2009 Reacties staat uit voor Miike Snow @ Paradiso, Amsterdam

5 Days Off 2009, dag 2, Paradiso. Een monsterline-up: Simian Mobile Disco, Does It Offend You, Yeah? en Zombie Nation. Daarnaast twee minder bekende namen: The New Wine en Miike Snow. Volgens de mensen die bij die tweede act aanwezig waren was het destijds een fenomenaal optreden van een nieuwe en onbekende band.

Nu weten we gelukkig iets meer. Miike Snow is een Zweedse band, opgericht in 2007 en bestaat uit zanger Andrew en het producersduo Bloodshy & Avant (dat eerder megaproducties deed voor onder andere Kylie Minogue en Madonna en Britney’s Toxic schreef). Het duo kwam de zanger in 2000 voor het eerst tegen maar besloot toch zeven jaar later pas voor het eerst samen te gaan werken. Hun selftitled debuut kwam in mei uit; The Guardian omschreef het bandgeluid als “coolly emotional pop suggests A-Ha meets Animal Collective”. Sindsdien wordt single Animal hoogstzelden op 3FM gedraaid, maar verder lijkt Nederland nog niet klaar voor de groep.

Tot vandaag. Op woensdag 11 november kiezen 250 bezoekers er voor om niet langs de deuren te gaan met een lampion maar om een bezoek te brengen aan de bovenzaal van Paradiso. Miike Snow is vandaag helemaal uitverkocht, en daarom krijgen bezoekers bij de ingang van Paradiso een prachtig paars polsbandje als bewijs dat zij de kleine zaal in mogen, en bezoekers van Ellen ten Damme in de grote zaal niet.

De band opent met vier sterke nummers van de plaat, Burial, Black & Blue, Silvia en single Animal. De opkomst is indrukwekkend; naast het drietal speelt er nog een extra toetsenist, basgitarist en een drummer mee. Iedereen draagt een mimemasker en draagt hetzelfde rode trainingsjack, wat zorgt voor een mysterieus geheel. Na een aantal nummers gaan de maskers af en zien wij ook het Rasputinhoofd van zanger Andrew voor het eerst. De band weet dromerige sfeer van het album live behoorlijk goed over te brengen, alhoewel hier wel enkele samplers voor nodig zijn. Toch zakt de set halverwege behoorlijk in: na het sterke begin lijken de de ‘hits’ op en Sans Soleil wordt voorzien van een bijna vervelend lange outro. ?én nummer is op het eerste gehoor onherkenbaar. Als Andrew op een gegeven moment in de microfoon “Kelly watch the stars” fluistert hoor je overal om je heen ‘Air?’ “huh Air?” en “hee dit is een cover”. Is het goed als een band een nummer dusdanig covert dat er van het origineel weinig herkenbaars overblijft? Lastig.

Uiteindelijk is het doodzone dat het fantastische Song For No One wordt overgeslagen. Die hadden ze best even kunnen spelen, zeker aangezien de set nu slechts uit zeven nummers bestond. Na het toch sterke, bijna Trentemoller-achtige In Search Of, verlaat de band het podium na 55 minuten om niet weer terug te komen. Op zich niet kort voor een band die slechts één album uit heeft, maar wel als je nagaat dat er veel goede tracks van het album niet zijn gespeeld. Wij verlaten Paradiso met een gemengd gevoel: de nummers die de band uitvoerde waren uitstekend maar er had meer ingezeten.

Je kunt geen reactie achterlaten.