Paradise Lost @ Tivoli, Utrecht

Door Ben van Kempen 13 november 2009 Reacties staat uit voor Paradise Lost @ Tivoli, Utrecht

Als veteranen van de doom metal en de gothic metal weten de mannen van Paradise Lost als geen ander hoe het allemaal werkt: na een album komt een tour. Het nieuwe album Faith Divides Us – Death Unites Us is alweer eventjes uit en om dat te vieren doet de band de Tivoli in Utrecht aan, net zoals ze dat een paar jaar geleden ook deden. Het concert was eerst in de Tivoli De Helling gepland, maar is alsnog naar de Tivoli Oudegracht verplaatst – waarschijnlijk door de kaartverkoop die redelijk hard ging. Uiteindelijk is de zaal niet vol, maar wel op het randje van vol.

De avond wordt geopend met de Finse band Ghost Brigade. Ondanks een merkwaardig luwe reactie van het publiek, heeft de band zeker potentie. De gitaristen bewegen energiek mee met de rauwe, duistere muziek, maar het zijn de strakke, intens woeste vocalen waar de band het echt van moet hebben. Zonder moeite komen de meest duistere grunts uit de keel van zanger Manne Ikonen – dat deze onaardse klanken toch echt uit een menselijk persoon komen wordt slechts bewezen door de kloppende aderen bij zijn nek. Het is jammer dat het publiek toch weinig open lijkt te staan voor de muziek van Ghost Brigade. Toegeven, de Finnen hebben slechts een half uur om een publiek te overtuigen dat alleen voor Paradise Lost zelf is gekomen, maar er is zeker kwaliteit te vinden bij deze eerste act. Het soleerwerk is interessant, al is het misschien uiteindelijk wat te progressief voor de liefhebbers van de gothic/doom metal van Paradise Lost.Bij de tweede band van de avond, het Zweedse Engel, zijn er nog steeds problemen om het publiek voor zich te winnen. De mannen proberen het desondanks met vol enthousiasme. De lichtelijk door industrial be?nvloedde moderne death metal, te vergelijken met Mnemic of Raunchy, lijkt desondanks de harten niet te veroveren. Als zanger Magnus Klavborn het publiek in het latere gedeelte van de setlist vraagt om te gillen, beoordeelt hij de reactie: “Just three, got to love that!” Slecht is het geluid van Engel niet en het gitaarwerk – basgitarist en gitarist lijken overigens opvallend veel op elkaar – is zeker niet onorigineel hier en daar, al is het cleane gedeelte van Magnus Klavborn’s vocalen niet heel erg indrukwekkend – dus misschien heeft dat er ook mee te maken. Met zijn hardere, rauwe screams maakt hij echter veel goed. Het is echter niet genoeg om het publiek meer te laten doen dan een enkele headbanger, terwijl de meesten het houden op wat geknik. De band, die uit G?teborg komt, lukt het blijkbaar niet om te doen wat de andere metalbands uit deze bekende stad in de metalwereld wel doen – iedereen enthousiast krijgen, koste wat kost. Engel speelt redelijk en heeft een interessant, maar niet origineel of foutloos geluid, waardoor er vanavond niet veel fans bij zullen zijn gekomen, maar misschien was daar langer dan een half uur voor nodig geweest.Voordat Paradise Lost begint, staat het publiek al dicht tegen het podium aan. Gespannen afwachting is een goed teken, en dit komt ongetwijfeld omdat het laatste album net als diegene daarvoor goed geaccepteerd is door de fans. De terugkeer naar de gothic metal bevalt duidelijk en natuurlijk is het fijn voor een band als de nummers het goed doen. Er zitten dan ook maar liefst vijf nummers van het laatste album in de setlist met vijftien nummers – een uit drie is niet mis met zo’n lange lijst van al eerder uitgebrachte albums. Hiernaast horen we ook het nodige uit Draconian Times en zelfs de oude klassieker ‘As I Die’, maar ook doordat er ook nog nummers van het vorige album bij zitten is het helaas wel zo dat Paradise Lost misschien erg veel de kant laat zien van de laatste twee albums. Het grootste nadeel daarvan is dat de band die zo veel verschillende dingen heeft laten horen door de jaren heen nu live niet zo veelzijdig klinkt. Wat niet helpt is dat de band live relatief veel gebruik maakt van samples doordat de band in de studio flink tekeer gaat de laatste jaren met geluiden die ze niet kunnen produceren op hun eigen instrumenten. Op zich is dit geen groot probleem, ware het niet dat de band daardoor live weinig kanten op kan, omdat het op en om de samples moet spelen, wat weinig ruimte voor dynamiek en/of improvisatie overlaat.Maar hoe veel maakt dat uit met een zanger met zo’n bombastische, charismatische stem? Nick Holmes heeft een stem die op maat is gemaakt voor de donkere riffs en de dreunende melodie?n. Hij heeft hier en daar de neiging de microfoon wat te ver van zijn mond te houden waardoor er soms een woord wegvalt, maar desondanks komt de stem van de man tot ver achterin de zaal goed en mooi over, zelfs bij een zaal waar het geluid aan de zijkant en de achterkant niet erg sterk is. Ook de andere bandleden doen goed hun best. Bassist Steve Edmondson, met zijn blonde haar, baardje en donkere wallen zou een wat sombere uitstraling hebben, ware het niet door de glimlach die verraadt dat hij zich goed vermaakt. Gitarist Aaron Aedy gaat flink te keer, ondanks dat de andere gitarist vervangen is. De jonge, blonde Milly Evans die Greg Mackintosh vervangt speelt wel even prima als Greg dat zelf zou doen, maar is wel minder charismatisch op het podium, mede doordat zijn gezicht eigenlijk meestal verscholen zit achter de lange haarlokken.Paradise Lost speelt een degelijke show waarop weinig fouten vallen, behalve de wegvallende woorden van zanger Nick Holmes, die desondanks wel een prachtig geluid heeft, net zoals op het album. De setlist is prima voor diegenen die Faith Divides Us – Death Unites Us en In Requiem vooral helemaal grijs draaien, maar zal voor anderen misschien toch wat tegenvallen omdat het laatste album wel wat is oververtegenwoordigd. Als de band de avond afsluit met het ijzersterke ‘Say Just Words’, het nummer wat misschien wel het beste overkomt op het publiek op de gehele avond, kan de band erop rekenen dat de woorden flink worden meegezongen.

Setlist:

  1. Rise Of Denial
  2. Hallowed Land
  3. Erased
  4. I Remain
  5. As I Die
  6. The Enemy
  7. First Light
  8. Enchantment
  9. Frailty
  10. One Second
  11. Forever Failure
  12. Requiem
  13. Faith Divides Us – Death Unites Us
  14. Last Time
  15. Say Just Words

Je kunt geen reactie achterlaten.