The Eastpak Antidote Tour @ Melkweg, Amsterdam

Door Kees de Jong 15 november 2009 Reacties staat uit voor The Eastpak Antidote Tour @ Melkweg, Amsterdam

Ook dit jaar gaat de Eastpak Antidote Tour weer door Europa. Vorig jaar deden Flogging Molly, Skindred, Street Dogs en Time Again de Melkweg aan, dit jaar is de line-up minstens zo hard. Van half acht tot half twaalf staan de vier namen geprogrammeerd en een bijna uitverkochte The Max zal garant staan voor een hoop circlepits, stagedivers en crowdsurfers.

De eerste band die we voorgeschoteld krijgen is het Engelse The Ghost Of A Thousand. De hardcore punk lijkt een prima opwarmer te zijn en mondjesmaat stroomt de grootste zaal van de Melkweg voller. Het is duidelijk te zien (en horen aan de bedankjes) dat het vijftal er zin in heeft en we hoeven ook niet lang te wachten voor de eerste pit een feit is. Net als de andere bands speelt het kwintet strak op schema en kunnen we na een half uur spreken van een aardig begin.

Het eveneens Amerikaanse Four Years Strong klinkt in ieder geval een behoorlijk stuk melodieuzer, maar ook bij deze band is het geluid en de lichtshow om te huilen. Even lijkt het dat de avond al vroeg een klein hoogtepuntje in petto heeft voor ons, als we het snerpende geluid van iets wat ons doet denken aan een Metallica-klassieker voorbij komt. Verder dan dit, en de praatjes over hoe blij ze zijn om in Amsterdam te mogen spelen, komt de band niet.

Een twintigtal minuten nadat Four Years Strong het podium heeft verlaten is het tijd voor de eerste headliner: Anti-Flag. De Amerikaanse punkers staan bekend om hun politieke leuzen en de “fuck the system” houding. Zo wordt ‘The Economy Is Suffering’ ingeleid door zanger Justin Sane met wat overbodig gezwets, maar ach dat hoort er allemaal bij. De stagedivers komen af en aan en het publiek wordt vanuit de band vaak opgejut om een circlepit te maken. Als ‘Should I Stay Or Should I Go’ van The Clash dan nog even wordt gecoverd kan het optreden echt niet meer stuk. Bij afsluiter ‘Power To The Peaceful’ gaat het dak eraf en het zal voor de tweede headliner vanavond moeilijk worden de goede set van Anti-Flag te overtreffen.

Ze zijn aan elkaar verbonden voor het leven: Alexisonfire en de Melkweg. Misschien om deze reden, maar vooral omdat ze een stuk schaarser zijn dan Anti-Flag, zijn ze vandaag de afsluiter. Hiermee is Nederland overigens de uitzondering voor Europa’s vasteland. Centraal in de band staan zanger George Pettit en zanger/gitarist Dallas Green (City And Colour) en hoewel de twee onlangs een vrouw aan de haak sloegen, gaan ze los als echte rocksterren. Zo ook gisteravond in Keulen, waar ze de avond van hun leven hebben gehad. Zo blijkt uit een praatje vooraf de show, maar ook uit de Twiter-pagina’s van de bandleden. Gaan wij Nederlanders ook voor een onvergetelijke avond zorgen? Als het aan de stagedivers ligt wel.


De volslanke gitarist Wade MacNeil knijpt zichzelf een aantal keren tijdens het optreden. Hij krijgt namelijk niet alleen warme wangen van de inspanning, maar ook van de hoeveelheid vrouwelijke aandacht. Het podium wordt regelmatig beklommen om hem een kusje te geven. Het blijkt dat George iets minder gecharmeerd is van al de aandacht, zo volgen er veel opmerkingen over de stagedivers. Met voorkeur gemene opmerkingen, vooral mensen die langer dan nodig op het podium staan, worden het dupe van George. Op de foto met de frontman terwijl hij aan het zingen is? Het resulteert tot een fototoestel als boemerang door de concertzaal. Andere toegangers worden opgepakt, boven zijn hoofd getild en het publiek in gegooid. Iets wat niet altijd goed uitpakt. Toch is het George die het publiek dan maar op sleeptouw neemt, zoals bijvoorbeeld bij ‘We Are The Sound’.

Alexisonfire speelt vandaag erg veel oude nummers en ook een City And Colour-twist blijft helaas uit. Gitarist Dallas blijft vandaag in de schaduw staan van de echte frontman, terwijl juist zijn stem door veel wordt gewaardeerd. Helaas krijgen we vandaag niet de singer-songwriter te zien, maar de gitarist op automatische piloot. Toch spetteren ze van het podium tot de laatste minuut. Het licht en geluid zijn niet op z’n best, waardoor de band, die bijna alles geeft, nogal rommelig overkomt. Volgend jaar dan toch maar breken met de traditie? In elk geval begint het circus op zondag in Hamburg weer opnieuw. Maar hierna eerst nog even snel naar The Red Light District.

Je kunt geen reactie achterlaten.