Sole And The Skyrider Band – Plastique

Door Jasper Wijker 16 november 2009 Reacties staat uit voor Sole And The Skyrider Band – Plastique

Plastique staat op het hoesje, net als de naam van de band Sole And The Skyrider Band. Voor de rest is het hoesje lila en staat er iets op dat lijkt op de skyline van een stad. Het is in ieder geval ontzettend vaag en zonder verdere verwachtingen doe ik de cd in mijn laptop. Een fout die ik nooit meer zal begaan…

Mijn plan is om deze recensie meteen heel eerlijk te beginnen: “Het klinkt helemaal nergens naar.” Elk nummer op dit album is een soort mix van hiphop, rock en elektronische geluidjes. Maar vooral de timing is uitermate vervelend. Op het moment dat je een hoogtepunt in het nummer verwacht wordt het juist afgebroken. Op het moment dat je een instrumentaal stukje verwacht, valt de muziek helemaal weg en klinkt er een deprimerende stem.

Sowieso is het gehele album deprimerend en geeft het me een gevoel dat ik me voorstel bij schizofreen zijn: je hoort allemaal vage geluidjes maar begrijpt er eigenlijk niks van. Totdat je beseft dat dit je roeping is en je als een zombie door de wereld gaat.

I started digging my grave at age fifteen and my work won’t be done until I reach China.”, klinkt een gedeprimeerde stem aan het begin van het nummer ‘Longshots’. Eigenlijk kan ik me ook niet voorstellen dat iemand deze muziek leuk vindt. Sole And The Skyrider Band zijn mannen die het gevoel van schizofrenie in de vorm van muziek willen uiten, dit is alles wat ik ervan kan maken. Ergens zal het een doel hebben en zullen alle puzzelstukjes in elkaar vallen, maar dit album is voor mij een vastgelijmde schuifpuzzel…

Score: ½☆☆☆☆

Je kunt geen reactie achterlaten.