Alice In Chains – Black Gives Way To Blue

Door Patrick Lamberts 17 november 2009 Reacties staat uit voor Alice In Chains – Black Gives Way To Blue

Alice In Chains kon uit geloofwaardigheid natuurlijk niet zomaar met een cd verschijnen. Veertien jaar liet de band niets van zich horen. Dat schept verwachtingen voor Black Gives Way To Blue. De heren, met zanger William DuVall als vervanger van de aan drugs overleden Layne Staley, stellen ons zeker niet teleur. Eigenlijk klinkt het net alsof de band nooit is weggeweest.

De gitaren klinken vet, de drums genadeloos strak en de basloopjes ruw. Niet meer geheel ongelikt volgens het oude grungeconcept, want daarvoor is de sound op Black Gives Way To Blue te goed. We leven inmiddels al weer twintig jaar na de hoogtijdagen van het genre, dus is het maar goed ook dat Alice In Chains voor een moderner geluid heeft gekozen.

Toch blijft het album onherkenbaar Alice In Chains en de stem van DuVall lijkt best op die van wijlen Staley. Maar net als bij Queen, waar Paul Rodgers het karakteristieke geluid van een Freddie Mercury niet kan vervangen, lukt het DuVall ook niet om Staley te vergeten. Toch wordt het gemis van Staley beter opgevangen dan in de Queen-gelederen.

Black Gives Way To Blue kent genoeg afwisseling, maar helaas is niet alle variatie even sterk. Zo worden middelmatige, en standaard ballads als ‘Your Decision’ en ‘When The Sun Rose Again’ afgewisseld met vette songs als ‘Acid Bubble’ en ‘A Looking In View’. Die klinken lichtelijk down, maar zwaar als bulldozers die alles op hun weg platwalsen. Zo horen we Alice In Chains toch het liefst.

Je kunt geen reactie achterlaten.