Mumford & Sons @ Doornroosje, Nijmegen

Door Veerle van Tilborg 17 november 2009 1

MumfordMumford & Sons, een band die is vernoemd naar de achternaam van zanger Marcus Mumford, staat vandaag voor het eerst in Nederland. Deze folk/bluegrass band uit London is gevormd in 2007 en is dus een relatief gezien jonge band. Met hun debuutalbum Sigh No More maakten ze een prachtige plaat die dan ook alom bejubeld wordt.

Doornroosje heeft de eer om de vier heren van Mumford & Sons voor het eerst in Nederland te ontvangen. Dat ze er zin in hebben is duidelijk, maar ze tasten de sfeer nog af. Die sfeer blijkt uitzinnig te zijn, en dat mag ook wel voor een uitverkocht optreden. De jongens zijn erg verbaast dat er zo enthousiast op hen gereageerd wordt, maar worden er zelf ook nog enthousiaster van. Prachtig is ook de meerstemmigheid, hun stemmen passen perfect bij elkaar en live maken ze dit meer dan waar. Het zijn eigenlijk vier heel gewone jongens, en juist dat maakt ze een genot om naar te kijken.

Met zijn vieren staan ze als een man naast elkaar. Achter hen staat een drumstel waar later zanger Marcus, pianist Ben en banjospeler Country Winston alle drie een nummer op zullen spelen. Alle andere nummers worden alleen van een bassdrum voorzien die zanger Marcus met zijn rechtervoet bedient.

Elk nummer van hun debuutalbum wordt gespeeld, behalve ‘After The Storm’. ‘White Blank Page’ zorgt ervoor dat het publiek hard meezingt en dat vinden de heren heerlijk. Het ultieme voorbeeld van hoe een band energie haalt uit het publiek; het is geven en nemen van beide kanten. Ook de Britse humor is aanwezig, als zanger Marcus vraagt of Nederland ook meedoet aan ‘TheWorld Cup’ en het publiek luid “Yeaaah” roept, krijgen we als respons “We’ll see you there, bitches”.

Na een schitterende vertolking van ‘Gave You All’ blijft het heel stil. Pianist Ben zegt dan ook: “It’s very intimidating, I’ve never been in such a quiet room.” Waarop de stilte weggaat en er luid gelach voor in de plaats komt. Voordat de band ‘Roll Away Your Stone’ ter gehore brengt vertelt Marcus dat ze in Amerika altijd een ‘bandjo’ hielden; dit houdt in dat ze een nummer spelen met een banjo en willekeurige instrumenten en dat iedereen dan gaat dansen. “So be free to dance.. if you want to” geeft Marcus ons mee. Gedanst wordt er zeker, het publiek en Mumford & Sons zelf gaan helemaal los.

Na hun laatste ‘Dustbowl Dance’ krijgen ze zo’n oorverdovend applaus dat je zou denken dat het om een hele grote band gaat. De heren zelf blijven er rustig onder, hun verbazing is ondertussen al wegge?bd. Na wat gezwaai en heel veel “Thank you” zijn ze weg. Het publiek blijft maar klappen en natuurlijk komen ze terug. Hun toegift bestaat uit twee nummers die niet op hun album staan, te weten ‘Sister’ en ‘Whispers In The Dark’. Ook deze worden bijzonder goed ontvangen; het hele concert is puur genieten en Mumford & Sons kan niets meer fout doen als het aan Nederland ligt.

Eén reactie »