The Bony King Of Nowhere

Door Ben van Kempen 18 november 2009 Reacties staat uit voor The Bony King Of Nowhere

Begin dit jaar is de plaat Alas My Love van The Bony King Of Nowhere in Belgi? uitgekomen. Het folky geluid werd er goed ontvangen met niets anders dan lof. Daarom komt de cd binnenkort ook in Nederland uit. Een goede reden om de singer-songwriter Bram Vanparys te spreken in een sfeervolle kroeg in Amsterdam.

De jonge Vlaming maakt een lichtelijk verlegen indruk. Toch is er redelijk wat moed nodig om je staande te houden in de beginnende tijden van een muziekcarrière. Het is natuurlijk nog lang niet zo ver dat Bram kan leven van zijn muziek. Op dit moment staat hij ook nog gewoon in een kroeg. Een flexibele baan waar veel artiesten zich in zullen kunnen vinden. Het is een kalme baan en eentje die makkelijk te combineren valt met concerten. De afgelopen maanden waren die concerten vooral in Belgi?, maar nu is The Bony King Of Nowhere, live met een band erbij, vooral in Nederland te vinden. Zo staat Bram binnenkort op Crossing Border in Den Haag. Bovendien is Bram Vanparys ook op een andere manier totaal niet verlegen. Zijn naam zegt het eigenlijk al. Het is een theatrale naam, en een verwijzing naar Radiohead, toch een band van invloed op het geluid. “De aantrekkingskracht ligt in het idee. Ik zie bij zo’n naam als The Bony King Of Nowhere een bombastische, majestueuze verschijning die eigenlijk helemaal geen echte controle heeft. Het is een naam die doet denken aan Don Quichot. Het gaat om die grootheidswaanzin, maar dan zonder het afstotelijke aspect, maar eerder een geromantiseerde versie.”

Het theatrale en grootse speelt een grote rol in de teksten op het album Alas My Love, wat voor zo ver Bram Vanparys weet alleen maar lovende opmerkingen kreeg. Voor het gemak vergelijken mensen The Bony King Of Nowhere met namen als Fleet Foxes, Bon Iver en Devendra Banhart. “Het is natuurlijk niet perfect, maar ik doe het zelf ook. Als je gaat strooien met opmerkingen als sfeervolle, wat duistere, intieme folky muziek, dan gaat er soms minder snel een lichtje branden dan gewoon dat soort namen te noemen.” De vergelijking met Devendra Banhart is echter nog wat logischer. Bram Vanparys heeft namelijk persoonlijk een brief ontvangen dat Devendra zijn muziek goed vond. “Veel stelde het eigenlijk niet voor. Er stond gewoon dat hij mijn muziek mooi vond en als ik meer had hij het wilde horen, dat is het. Maar het streelt natuurlijk wel de ego.” Daarom ook dat de media direct aan de connectie denkt, omdat de muziek ook in het verlengde ligt. Misschien ligt het ook aan het gemak dat schuil lijkt te gaan in de muziek. Bram Vanparys onthult dat dat ook zo gaat in het creatief proces. “Er zijn momenten dat het makkelijker gaat dan andere momenten, dat wel. Zo zit ik nu in een creatief moment, ik weet ook niet waar dat aan ligt. Ik schrijf dan op zich best veel qua muziek, en gemiddeld één keer per maand zit er iets bij wat echt de moeite waard is. Dan weet ik dat ook direct – dit is het. Als een nummer komt, dan schrijf ik het ook binnen een paar uur helemaal, op de tekst na. Later komt de tekst daar dan bij.” Zo gebeurde het eens dat de tekst er bij kwam op een relatief laat moment toen het tijd was om te oefenen. Geheel impromptu zong Bram Vanparys een lijn tekst die uiteindelijk min of meer in dezelfde vorm op de plaat is gekomen, namelijk bij het nummer ‘The Sunset’, waarbij gespeeld word met het concept van een zonsondergang in een marionettenwereld.

In de directe toekomst staat Nederland op het programma. The Bony King Of Nowhere staat nu alleen nog maar bevestigd voor het festival Crossing Border in Den Haag, maar er zou wel meer moeten gaan komen in de komende maanden. “Van tevoren had ik er eerlijk gezegd nog niks van gehoord, maar ik kijk uit naar Crossing Border. Ook om er zelf rond te kijken – er staan wat interessante namen op het programma. Ik kan mij bijvoorbeeld Grizzly Bear herinneren, dat wil ik wel zien.” Bram Vanparys is namelijk zelf ook, naast maker van muziek, liefhebber van muziek. “Het grootste compliment dat ik kan krijgen op mijn album is dat alle échte liefhebbers van muziek het goed vinden. Dat is alles wat ik kan verlangen.” Het is duidelijk dat Bram Vanparys zich thuisvoelt op het podium en het muziekwereldje. “Alleen het wereldje erom heen is soms nog wat onwennig. Interviews vind ik prima, maar bijvoorbeeld fotoshoots. Ik weet niet hoe ik daar mee om moet gaan – dat soort randgevallen.” Natuurlijk komt dat ook omdat de act momenteel geen manager heeft. Alles wordt nog zelf gedaan en dan komt er ook veel zakelijks bij kijken. Dat heeft natuurlijk met de financi?n te maken. “Ik ben zeker nog niet doorgebroken, ook al zijn de reacties goed. Maar wie weet hoe het gaat. Bon Iver was zoveel jaar geleden ook nog onbekend. Zelfs doorbreken gaat niet over een nacht slapen. Bovendien weet ik dat het goed gaat, want ik weet – voel – dat mijn muziek goed is.” En met zo’n instelling komt iemand er wel. “Ik ben al bezig met het volgende album, maar dat duurt nog wel even. Ik kan niks definitiefs zeggen, maar eind 2010 in de studio is waar het nu op lijkt. Het gaat niet helemaal hetzelfde klinken. Waarschijnlijk zal het wat minder intiem klinken en een klein beetje harder en steviger. Natuurlijk geen keiharde rock, maar wel wat anders.” De jonge Vlaming is desondanks niet bang voor slechte reacties, ook niet uit de media. “Toen Neil Young On The Beach maakte werd dat ook afgemaakt door de critici, maar een paar jaar later zeiden ze alsnog dat het een geweldig album was, ook al was het anders dan voorheen. Ik voel het als het goed klinkt en dus heb ik er dan ook vertrouwen in, ook als de critici dat niet hebben.” En dus is Bram Vanparys iemand die een wat schuchtere indruk maakt, maar eigenlijk sterk in zijn schoenen staat.

Je kunt geen reactie achterlaten.