Crossing Border 2009- Zaterdag 21 november

Door Kees de Jong 22 november 2009 Reacties staat uit voor Crossing Border 2009- Zaterdag 21 november

Ook de tweede (of eigenlijk derde) dag van Crossing Border is helemaal uitverkocht. Vandaag beginnen we in Paradise, waar eigenlijk Anni Rossi zou optreden maar door afzeggen Mumford & Sons staat.

Vorig jaar stond de Londense formatie nog als voorprogramma van Laura Marling, die we gisteren nog zagen spelen. Onder een daverend applaus betreedt de band het podium en begint gelijk met de titeltrack van het debuutalbum Sigh No More.

Het gezelschap heeft een goede interactie met het publiek, zo probeert de zanger de mensen die er van de scurity niet in mogen naar binnen te krijgen, dit helaas zonder succes. Tijdens de set komen nummers als ‘Timshel’ en ‘The Cave’ voorbij, welke allen goed aanslaan.

We vervolgen onze weg naar Steve Earle in Buchanan. De Amerikaanse country/rock muzikant staat bekend om zijn politieke mening en zachte luisterliedjes. Ook vanavond barst het optreden van de grapjes, verhalen en anekdotes.

Volgend jaar gaat Crossing Border met vier Haagse bands naar SXSW, waaronder WOOT. Dit trio maakt muziek ge?nspireerd op The Beatles en Radiohead. Hoewel het in het begin nog rustig is loopt Cuatro aardig vol naarmate het optreden vordert. WOOT is duidelijk een band die groeiende is en je moet dan ook niet raar opkijken als we hier over een paar jaar meer van horen.

In de Buchanan houden veel mensen al een plekje bezet voor de afsluiter van vanavond, maar eerst komt Vlaming Stijn Vranken wat gedichten voordragen. Erg droog en hilarisch draagt de Belg zijn po?zie voor en weet hiermee het publiek een beetje los te krijgen, iets wat we op dit festival missen.

Helaas begint The Decemberists tien minuten later dan gepland, waardoor we de band maar een twintigtal minuten kunnen meepakken. ‘The Hazard Of Love’ pakt live net zo goed uit als op plaat en de zevenkoppige formatie krijgt het publiek hiermee in het eerste deel van de set in ieder geval goed mee.

Crossing Border is een festival met grote namen en een erg statisch publiek. Wellicht komt dit door de wat oudere festivalgangers. Een groot minpunt was de af en toe bijna ondraaglijke warmte en het geluid dat in een paar zalen veel te hard stond. Al met al kan de organisatie terugkijken op een geslaagd festival, want het was niet voor niets uitverkocht. Of ik er ooit nog terugkom? Misschien over een jaartje of twintig.

Je kunt geen reactie achterlaten.