Oceansize

Door Jeffrey Zweep 25 november 2009 Reacties staat uit voor Oceansize

Oceansize stond onlangs twee keer in Nederland. De band kwam in de vorm van de Feed to Feed boxset en de Home & Minor EP met maar liefst twee nieuwe releases op de proppen. Reden genoeg om een gesprekje aan te knopen met frontman Mike Vennart. Dit deed ik backstage in de Groningse Vera.

Oceansize heeft een goede band met Groningen, vooral met de Vera: “Yeah, it was our show in 2003 and it was the first ever time that we did an encore. I remember we walked offstage, stripped of our clothes, sat in front of the tv. And we sat there for like five minutes, the audience went completely mental: they were banging bottles on stage, our guitar-engineer was unplugging the pedals and people wouldn’t let him do that. So we put our dirty clothes back on and went back on the stage.”

“But I do like the city as well, with all it’s nice architecture and the people all are very laidback, I like that. It was hilarious when we got of the bus, it was throwing down with rain and some old dude just comes to us: ‘Are you English, you brought the weather with you!’ And I like Leiden as well, it’s a lovely place.” Mike is de avond hiervoor naar Muse geweest, puur en alleen om Biffy Clyro te zien; “They’re good friends, and I think they’re a better band than Muse these days is. Muse is very postmodern, they borrow a lot of different things. I heard one of the new songs and it sounded like a mixture of Queen, Abba and Rage Against the Machine, all in one song!”

De band kent elkaar van de universiteit, maar Mike kende al een aantal bandleden van z’n hometown in Yorkshire, maar nadat hij naar Manchester verhuisde kende hij pas de rest van de band. “I was in a couple of crappy bands and I started reforming some other band and got Gambler to move over from Yorkshire.” Daarna ging het alleen nog maar heuvelopwaarts met de band.

Veel mensen zien de band als een progrockband met postrock invloeden of andersom, Mike ziet de band in de eerste plaats vooral als een psychedelische band met wat invloeden van Mogwai. “One of my main influences is a band called Cardiac, but they’re more psychedelic. And as great as Mogwai are, the thing is, they’ve spawned so many copy bands, they just rip them of directly. But we didn’t want to copy them, wich would be very easy, because what they do is very simple. But they do it with so many degree to play with soul, it’s a different thing. And a lot of other bands that label themselves as ‘post rock’, I actually find them quite boring.”

Volgens Mike is Everyone Into Position meer ‘anthemic’, maar de band had hier toch een betere publieksreactie op verwacht, omdat deze juist meer publiekgericht was. Om deze reden is opvolger Frames wat donkerder: “We wanted to create a record, that we just didn’t give a fuck about. We certainly decide to make it a darker sounding record. But it’s our most truly sounding album.” De nieuwe EP, Home & Minor, is nogal rustig, maar is volgens hem geen voorbode voor de nieuwe plaat. De EP was expres wat rustiger dan dat mensen gewend zijn van de band en de nieuwe plaat heeft een aantal hele harde stukken, zo is het nummer ‘Rockets’ be?nvloed door Aphex Twin, vooral in het drumwerk.

We hoeven de band niet op Europese zomerfestivals te verwachten, hij verwacht dat de band ‘out of the spotlights’ voor alle festivaldirecteurs staat als deze de bands uitzoeken. Het vijftal heeft ooit een keer op Lowlands gespeeld, en zag die show na afloop als hun beste show tot dan toe, dus ze zouden graag nog een keer het festival aan willen doen. Ook hoeft het publiek geen zogenaamde ‘albumshows’ meer te verwachten, de drie shows voor de dvd-opnames waren eenmalig: “Some songs, like ‘Catalyst’ or ‘Amputee’, we played so much, I don’t want to play them for a long time. They grow very boring for us.”

Het vijftal vond de albumshows wel wat raar. Voor de Efflorece-show waren ze heel nerveus, voor de Everyone Into Position-show voelde de band zich juist heel zeker van zijn zaak en de laatste was heel vreemd, aangezien de show veel vroeger gespeeld moest worden dan geplant, vanwege een clubnight. Dus iedereen in het publiek had nog last van zijn kater. “We were also very amazed of the crowd’s reaction on’Heaven Alive’, because actually none of us likes that song. But I’m glad that some people do like it, haha!”

Oceansize is geen grote band, maar het vijftal gaat de sound niet aanpassen om maar een groter publiek aan te kunnen spreken. “We don’t even fucking worry about that kind of shit. We don’t like a record company pushing us to write a single.” Als afsluiter vraag ik Mike naar zijn schoenmaat, een echte Engelse ‘10’. Maat 45 dus.

Je kunt geen reactie achterlaten.