Siegfried – Nibelung

Door Ben van Kempen 28 november 2009 Reacties staat uit voor Siegfried – Nibelung

Voor diegenen die nog niet van Siegfried hebben gehoord: deze band staat voor bombastische metal. Met drie soorten vocalen, hevige riffs, koren en aantrekkelijke melodie?n heeft de band er voor gekozen om het onderwerp aan te snijden wat hun het meest aan het hart ligt: het album Nibelung gaat over de mythologische wereld van de Nibelungen – net zoals dat bij de vorige albums zo was. Dat is natuurlijk een episch onderwerp, maar werkt het bij de Oostenrijkers keer op keer weer?

Sinds het vorige album Eisenwinter zijn er al heel wat jaren verstreken. Dat heeft de band niet echt gedaan omdat ze het zo het liefste zouden willen hebben, maar omdat er een levensbedreigende ziekte overwonnen moest worden door de zangeres. Nu is Siegfried dan alsnog terug – en de band zou zichzelf niet zijn als als ze de feiten van dat gevecht niet zouden betrekken op de mythologie van de Nibelungen. De rode draad op Nibelung is het einde van het tijdperk van de goden. Dat is iets wat op elk nummer op de achtergrond staat, van de nummers die gaan over de heidenen – “Fafnir”, “Die Eisenfaust (Alberich)” en “Brunhild” – tot het laatste hoofdstuk van het geheel, verteld in de laatste drie nummers. De tragische noot van het dreigende einde is goed te horen in de muziek van Siegfried. De tonen gaan vaak omlaag en de vrouwelijke vocalen van Sandra Schleret hebben een duidelijk droevige toon. Tegelijkertijd zijn de nummers ook rauw en boos. Kortom, het thema komt goed over.

Waar de band wel problemen mee heeft is om nummers te maken die echt lekker in het gehoor liggen. De vocalen zijn duidelijk episch. De galmende, bombastisch mannelijke stem, een rauwe grunt – die eigenlijk nog wat meer gebruikt zou mogen worden – en een zachte vrouwelijke stem werken bijzonder goed bij elkaar. De melodie?n zijn subtiel en de riffs hier en daar lekker donderend. Toch blijft het geheel soms niet goed hangen en missen sommige nummers echt de plank. Een nummer als “Brunhild” moet het hebben van de momenten waarbij zangeres Sandra echt even lekker haar gang kan gaan en zakt voor de rest wat in. Zulk soort probleempjes zijn er wel vaker. Toch is er ook ontzettend veel goeds te horen: het geluid van Siegfried, duidelijk flink ontwikkeld sinds het eerste album, is op een originele manier bombastisch en neemt dus echt een unieke positie in. Met drie uitstekende vocalen en een duister, episch geluid voegt Siegfried een mythisch geluid toe aan het genre metal, zonder in de folk metal te vervallen.

Score: ★★★☆☆

Je kunt geen reactie achterlaten.