Persistence Tour @ Klokgebouw, Eindhoven

Door Twan Scheffers, Joost Doensen en Niels de Bruijn 1 december 2009 Reacties staat uit voor Persistence Tour @ Klokgebouw, Eindhoven

Persistence Nadat gisteren Eindhoven als gebruikelijk ‘rockcity’ was, is Eindhoven vandaag even ‘hardcorecity’. De grootschalige opzet van de Persistence Tour was een risico. Afgelopen jaren kreeg de 013 met moeite hun grote zaal vol. Vandaag in het Klokgebouw- toch een maatje groter, stond het niet vol, maar kende de oude fabriekshal een gezellige, rustgevende Brabantse sfeer. Alleen het biermerk Heineken deed afbreuk aan deze sfeer.

Dat de vloer nog plakt, niet elke bar is opgeruimd en het nog jammerlijk rustig is, maakt de Brabanders van No Turning Back niks uit. De bezoekers die er staan, zijn speciaal voor hun gekomen en krijgen als extra een van de gitaristen van Modern Life Is War erbij. Met ‘Stay Away’ ramt Nederlandse grootste hardcoreband van dit moment meteen een flinke pot herrie de zaal in. Dat het podium te groot is, dat de hekken kut zijn en godsgruwelijk in de weg staan weet ook Martijn. Daarom krijgen we ‘Never Give Up’, ‘Stronger’ en afsluiter ‘Take Your Guilt’ met een zanger tegen de hekken waarbij iedereen de kans krijgt om mee te zingen. Tijdens de rest van de show krijgen we onder andere een oudje in de naam van ‘Nothing Remains’ het antiracisme nummer ‘I Rise’ en het nummer dat altijd aan Brabant wordt opgedragen ‘This World Is Mine’. Deze band weet iedereen warm te krijgen, deze band laat zien waarom zij de beste hardcoreband van Nederland is en waarom hun aanhang nog steeds trouw is.

De backline werd al gebruikt door No Turning Back, maar nu mogen ze er zelf op raggen. Onder leiding van Candence opent Walls Of Jericho heerlijk en verrassend met ‘All Hail The Dead’. Hierna volgt ook nog ‘No Piece Of Me’ van het eerste album. Veel oudjes, weinig nieuwe nummers. Fijn voor de mensen die deze band dit jaar al hebben gezien, en deze kans is groot. Zo stonden ze op Paaspop, De Zwarte Cross en deden ze enkele clubshows. Dat dit allemaal niet zo goed is bevallen horen we aan Candence haar stem. Waar eerst weleens werd gezegd dat mevrouw teveel mannelijke hormonen heeft, merken we vandaag echt het verschil. De hardcorestem van mevrouw komt niet meer uit haar strot. Wat rest is een brullende metalstem die beter bij wat Noorse viking metal past. De gitaristen en bassist nemen wat zanglijnen over, maar zijn dit kennelijk niet gewend. De energie maakt nog een hoop goed, maar al dat fucking gescheld is wel vermoeiend.

14_agnosticfront3

Opeens is het druk voor de Wrecker Stage. De oude rotten van Agnostic Front staan klaar om het podium op te springen. Geen mosh, maar een pit vol oudere, grote kale kerels met een bandana om hun hoofd, alle vuisten in de lucht en springen maar. Het zal menig hardcoreband van deze tijd niet lukken, maar dit alles hoort bij de New York hardcorestijl die Agnostic Front maakt. Veel oud werk, heel veel oud werk, passeert de revue en iedereen smult. Dat deze band door velen al was afgeschreven na hun optredens een paar jaar geleden doet er niet meer toe. Herboren is misschien een goed woord? Enfin, ze dragen nog een nummer op aan Onno ‘Cro-Mag’ en laten duidelijk merken een sterke band te hebben met Nederland.

17_deathbystereo3

Vervolgens staat er een wat grotere naam op de Demolition Stage dan Folsom en Last Mile. De Amerikanen van Death By Stereo kunnen dan ook op wat meer publiek rekenen dan hun voorgangers. Nog steeds energiek en nog steeds met een hoog party-gehalte. Dat Afrem een geboren- en vooral idiote, frontman is, blijkt wederom uit zijn geweldige performance en voorkomen. In het publiek, op het publiek, tussen het publiek en op het podium bruist deze man van de energie zoals een toiletblok van heerlijke jasmijngeurtjes. Dat de band kan teren op veel oude bekende nummers betekent niet dat er geen nieuwe nummers voorbijkomen. Ook het nieuwe album Death Is My Only Friend wordt aangedaan tijdens de set maar als afsluiter is daar dan toch ‘Wasted Words’.

Napalm Death trekt weinig publiek in de grote zaal, toch ook een vreemde eend? Desalniettemin raast de band door meer dan twintig jaar oeuvre heen waarbij de langere, nieuwere nummers live een stuk beter uit de verf komen en soms niet onderdoen voor de korte, snelle klassiekers. Door naast ‘Scum’, ‘The Kill’, ‘Deceiver’, ‘Siege Of Power’ ook de bekende Dead Kennedy’s cover te spelen stonden de meeste mensen met een combi-ticket opeens vooraan te dringen. Het tijdstip werkt de band ook tegen, Nederlanders willen graag op tijd eten. De band maakt het weinig uit, de bekende preken worden de lucht in geslingerd en het gas wordt niet teruggenomen. Altijd goed als een band gewoon zijn ding blijft doen terwijl de respons van het publiek minder is dan ze tijdens andere shows opwekken.

22_evergreenterrace1

Ook Evergreen Terrace staat op deze tour omdat zij een nieuwe album hebben. Almost Home brengt meer nummes à la Wolfbike. Maar niet deze twee albums taan vandaag in het middelpunt van de belangstelling, maar Sincerity Is An Easy Disguise In This Business. Onverwacht maar heerlijk. ‘Mad World’ ontbreekt ook niet, en met ‘Where There Is Fire, We Will Carry Gasoline’ en ‘Chaney Can’t Quite Riff Like Helmet’s Page Hamilton’ weet Evergreen Terrace te overtuigen. Alleen het geluid, dat gigantisch hard staat, doet behoorlijk afbreuk aan de show. Gelukkig is na drie nummers de echo van de monitors weg, maar verdraaglijk is een betere benaming voor het geluid dan fijn.

29_biohazard3

Op het wat grotere podium staan hierna weer wat oudgedienden: Biohazard. Ofwel, de eigenlijke publiekstrekker van vanavond. Want alleen bij deze band staat het ramvol in de hal. Voor al deze mensen laten de vier originele leden Evan, Billy, Bobby en Danny oude tijden herleven. Het podium lijkt op het einde van de show te klein, wanneer iedereen mag meeschreeuwen in de microfoons. Overweldigend om te zien, en eigenlijk niet te omschrijven. Voor deze show zullen veel mensen geen woorden voor hebben gehad.

Dat de Nederlandse Persistence Tour wat extra’s biedt zagen we onder andere al aan Napalm Death. Maar ook Born From Pain komt nog even een show weggeven. De speeches en het constante ‘kom op ( vul hier de naam van de stad in )’ geroep van de zanger beginnen na een paar shows wel te vervelen. Gelukkig staat de band verder wel met beide benen op de grond en geven de vijf wel een harde show weg. De uitnodiging om in de pit te gaan, laten velen niet ongehoord. ‘Final Nail’, ‘Rise Or Die’ en ‘Relentless’ zorgen voor de beat om te dansen. Meezingen gebeurt het hardst bij ‘The New Hate’ maar mogen wij de volgende keer iets nieuws zien? De kleren van de heren, het filmpje op de achtergrond en de speeches zijn nog steeds hetzelfde als twee jaar geleden. Dit nodigt niet uit tot vaker kijken van deze band.

32_ignite1

Afsluiter van vanavond is een band uit Orange County. Ignite komt op met ‘Poverty For All’ en laat hiermee meteen horen dat zij hier staan om de wereld te verbeteren. Dat Zoli wederom een actiegroep bij heeft om zeehondjes te redden moet ook even gezegd worden, en ook weet de zanger veel nummers een politiek inleidingpraatje te geven. Voor de rest speelt de band strak, maar om constant- na Born From Pain nu dus ook Ignite, aan te moeten te horen hoe verneukt de wereld wel niet is…. Hier in Eindhoven is het prachtig. Volgend jaar dus weer een Persistence Tour in het Klokgebouw met een lekkere aanvulling nationale en internationale bands.

Je kunt geen reactie achterlaten.