Blood Red Shoes. Nadat het Britse duo dé festivalslet van 2008 was werd het stil rondom de band. Het intensieve toeren zou er voor hebben gezorgd dat Blood Red Shoes op knappen stond. Nu is de band terug met het maar moeilijk te doorgronden Fire Like This. Nadat ze gisteren in de Effenaar een uitstekende indruk achterlieten, doen ze vandaag Paradiso in Amsterdam aan en nemen Pulled Apart By Horses mee als support: een graag geziene Britse act op de Nederlandse podia.
Het kwartet uit Leeds maakt een razend energieke combinatie van post-hardcore en indie die muzikaal gezien ver van BRS af lijkt te liggen. De band begint, vermoedelijk vanwege een eerdere BRS Sessie in Desmet, een half uur later dan was aangekondigd. Meteen is duidelijk dat een gedeelte van het publiek waarschijnlijk speciaal voor de supportact is gekomen: voor het podium wordt er hevig geduwd en getrokken en zien we springende PABH-shirts voorbij stuiteren.
PABH speelde in Nederland eerder al de Batcave, de Helling en de bovenzaal van dit Paradiso plat en daar lijken ze toch beter tot hun recht te komen dan op dit grote podium waar minder publieksinteractie mogelijk is dan ze misschien zouden willen. In de zomer komt hun album uit met daarop hopelijk ook de prijsnummers van vanavond: ‘I Punched A Lion In The Throat’ en ‘Meat Balloon’. En och, laten we daar vanwege de uiterst hilarische songtitel ook ‘E = MC Hammer’ aan toevoegen. Conclusie: Pulled Apart By Horses geeft vanavond een erg goed optreden, dat stiekem nog iets beter kan. Laten we hopen dat ze vandaag opnieuw wat zieltjes hebben gewonnen en over een jaar, met die plaat in de zak, dit podium wel voor 100% de baas zijn.
Aan Blood Red Shoes de taak het voorprogramma te overtreffen. Het tweetal komt al zwaaiend en filmend het podium op en lijkt meer ontspannen te zijn dan tijdens LLaunch. Op het eerste nummer “Doesn’t Matter Much” gaat het publiek meteen los en de sfeer van het optreden is gezet. Al spoedig verschijnen de eerste stage divers en crowd surfers op het podium om zo de dansende en duwende menigte in te duiken. De band is in tegenstelling tot hun management niet onder de indruk van al die mensen en speelt geconcentreerd door.
De geluidskwaliteit is vanavond redelijk goed in Paradiso, maar voor een band van het kaliber van Blood Red Shoes mag je beter verwachten. Wat vooral opvalt, is dat de stem van de zangeres en gitarist Laura-Mary Carter slecht hoorbaar is en dat haar bekende uithalen zo amper te ontdekken zijn. Drummer en zanger Steven Ansell speelt lekker strak vanavond en zijn stem komt wel goed over. Volgens de verlegen Carter – bij wie vanavond zelfs een paar keer een spontane lach te ontdekken is – is dit hun grootste zelfstandige optreden ooit en meermalen bedankt het duo het Amsterdamse publiek met de woorden: “Dank je wel”, hetgeen gewaardeerd wordt door het enthousiaste publiek.
Qua podium performance moet Blood Red Shoes het dik afleggen tegen Pulled Apart By Horses en ook in de muziek van PABH is meer ruimte voor experimenten dan de catchy songs van BRS. Maar juist in de toegankelijkheid van de nummers zit uiteindelijk de winst voor BRS: als je de helft van het publiek van Paradiso aan het dansen, duwen en meezingen krijgt, dan doe je het toch echt heel goed. Fijne nummers als Light It Up, Don’t Ask, You Bring Me Down komen voorbij terwijl de stagedivers maar blijven komen, soms lijkt het zelfs alsof de band de stagedivers in de weg staat. Maar na een set van een dik uur is het optreden helaas voorbij en verlaten de bandleden het podium al crowd surfend in stijl. Een passend einde van een lekkere avond in Paradiso.
Setlist Blood Red Shoes @ Paradiso, Amsterdam op woensdag 17 maart 2010:
Doesn’t Matter Much
It Is Happening Again
I Wish I Was Someone Better
Light It Up
Boring By The Sea
Count Me Out
When We Wake
This Is Not For You
Don’t Ask
Say Something Say Anything
Keeping It Close
Heartsink
Toegift:
You Bring Me Down
One More Empty Chair
Colours Fade
