De Masters Of Rock tent op Paaspop was dit jaar een wat opzichtige roze tent, iets wat uiteraard goed combineert met de harde rock die op het programma staat. De eerste dag in Schijndel is er een waarbij er vooral alternatieve rock en hard rock in de Masters of Rock tent staat, terwijl er op de tweede dag meer metal te vinden is. Het is natuurlijk geen gouden regel, wat blijkt uit een uitzondering hier en daar.
De dag wordt begonnen met The Mad Trist, een band uit Maastricht. De Limburgers houden van een bombastisch geluid die het midden houdt tussen vurige alternatieve rock à la Muse, een connectie die alleen maar wordt versterkt door de vergelijkbare vocalen, en aan de kant experimentelere elementen, zoals stoner en zelfs wat symfonische elementen. Ondanks dat het een indrukwekkend geheel is dat voor degenen die de muziek beter kennen heerlijk moet zijn, komt de band niet echt goed over bij de meesten. Dat komt aan de ene kant doordat sommige passages gewoon wat te raar en wild zijn, maar ook omdat het geluid niet al te goed afgesteld staat. Daarbij komen de mannen soms wat chaotisch en onervaren over, waardoor de passie nog niet echt wordt losgeweekt bij publiek dat sowieso nog behoorlijk warm moet worden.
The Mad Trist
Om vier uur is het tijd voor de Nederlandse hardcore band Born From Pain. De mannen uit Limburg hebben wat problemen gehad met de juiste man op de vocalen, nadat in 2007 Ché Snelting de band verliet. Inmiddels is het Rob Franssen die deze verantwoordelijkheid op zich heeft genomen, nadat hij daarvoor de bassist van de band was. Dat het geen geboren vocalist is blijkt uit het lichte gebrek aan technische expertise, aangezien de ferme frontman zijn stemgeluid niet altijd onder controle wist te houden. Dit compenseert hij echter vooral met enthousiasme, wat er wel voor zorgde dat Paaspop in beweging werd gebracht. De setlist van de Limburgers wijkt iets af van de setlist die zij speelden op de Persistence Tour. Maar nummers zoals ‘Final Nail’, ‘Black Gold’, ‘The New Hate’ en ‘Rise Or Die’ hebben allen hun moment om te stralen. Nu nog alleen iets minder vaak: “Kom op!”, “Cirkelpit!” en “Bewegen!” schreeuwen, dan is het nog prettiger om naar Born From Pain te kijken.
Karma To Burn
Karma To Burn volgde de Limburgse band op met een staaltje stevige instrumentale stoner rock. Er zullen toch niet veel zijn die de band eerder te werk heeft gezien, aangezien de Amerikanen in 2009 weer bij elkaar zijn gekomen nadat de band er stilletjes mee opgehouden was in 2002. Technisch is het allemaal prima in orde, met alle kermende riffs van dien. Het gebrek aan een zanger en frontman zorgt er echter wel voor de band wat interactie met het publiek mist, en ook zorgt het ervoor dat de ellenlange explosieve uitbarstingen. Het is geluid dat eigenlijk rauwer klinkt dan het soms op de albums doet, wat bij stoner zeker geen groot probleem is. Er zijn echter genoeg momenten dat het gebrek aan zang toch een gemis is bij een optreden van dik een uur, hoe goed de mannen dan ook zijn in wat ze doen.
The Reverend Horton Heat
Wat dat betreft is het optreden van The Reverend Horton Heat, tevens uit het land van onbegrensde mogelijkheden, een energiekere belevenis voor de toeschouwer. Deze Texaanse rockabilly band laat voornamelijk snelle en korte nummers met een rake dosis humor. Laat je baby niet in de buurt van de slijterij, is bijvoorbeeld de boodschap. Het is een bijzondere dynamische acts die het drietal neerzet, en dat slechts met een drumstel, een gitaar en een machtige contrabas. Het is dan ook duidelijk dat de charismatische frontman Jim Heath hier al vijfentwintig jaar ervaring mee heeft. Met gemak windt hij het publiek om zijn vinger en op vele plekken zijn mensen enthousiast aan het dansen op de razende country. De klapper van de set is toch wel het nummer ‘Psychobilly Freakout’, die sommigen wellicht kennen van het spel Guitar Hero II, waar Jim Heath’s vurige kreten zeker het bloed rond doet stromen.
Wat valt er nog te zeggen over Peter Pan Speedrock? De hardrock act uit Eindhoven is al zeker vijftien jaar een fenomeen als een soort Nederlandse versie van Motörhead. Net als vorige keren, toen de band ook al op Paaspop stond, is het een ruige aangelegenheid. De connectie van de Brabantse band blijkt bijvoorbeeld ook uit het feit dat bandmascotte Dikke Dennis op de tweede dag te vinden is in de Loco Royale om een feestje tot leven te brengen. De band overtuigt zoals altijd met een feestsfeer die goed bij de Brabantse instelling past, waar Paaspop toch zo duidelijk aan verbonden is. Reken bij Peter Pan Speedrock niet zo zeer op stijl en klasse als wel op een hard en ruig feestje waarbij het bier hoort te vloeien. Dat lukt in elk geval, want er wordt ook genoeg bier door de tent heen gesmeten.
Suicidal Tendencies
Als klapper van de dag voor de Masters of Rock tent staat er dan tenslotte nog Suicidal Tendencies. Dat deze heren een lange historie hebben zullen de meeste wel weten. De voorvaders van de skate punk mixten later heavy metal en thrash metal in elkaar, maar voordat het zo ver is brachten ze al aandacht naar zich toe door geweld en erger. Toch is de band vaak van de radar verdwenen door lange pauzes en wisselingen in de line-up. Als het goed is, is de band nu toch echt levend: een nieuw album staat er aan te komen. Dat de energie in de band goed zit, blijkt wel uit het optreden. Het is niet voor niets dat presentator Dennis Weening een dag later zegt dat de ‘tent werd afgebroken’ bij Suicidal Tendencies. Het publiek heeft weinig te klagen met de glorieuze, energieke nummers uit de eind jaren 80 en jaren 90. Het is echter wel een beetje jammer om te zien dat frontman Mike Muir toch wat van zijn charisma en stemkracht heeft verloren. Het zorgt er niet voor dat het optreden niet de moeite waard is, maar het doet wel beseffen dat de oudere bandleden Mike Muir en Mike Clark toch een jaartje ouder zijn geworden.
