Allereerst, laat ik mijzelf even verontschuldigen voor het feit dat ik de eerste drie bands gemist heb. Hiervoor tref ik, mijn navigatiesysteem en België zelf de blaam. Riorock is een beetje lastig te vinden namelijk, maar zeker niet iets om te missen. De dag voor Pasen vindt in Ham namelijk dit mooie feestje plaats waar de punkrockfans van heinde en verre voor af komen reizen.
De eerste twee bands die we mogen aanschouwen vandaag, zijn het Franse Straighten Things Out, wat een rare bassist heeft en ouderwetse punkrock speelt, en Shadows Chasing Ghosts, een beetje een standaard screamo band. De bands doen hun ding, maar echt sprankelend is het niet. Het is wel leuk dat de tweede het publiek in beweging probeert te krijgen door festivaltickets ertussen te werpen. Ook The Maple Room heeft een slimme manier gevonden om met kaartjes de kas te spekken. Bij aankoop van merchandise van deze heren, die overigens vandaag hun nieuwe cd presenteren, maak je namelijk kans op Lostprophets-tickets.
De Belgen spelen overigens een sterke show met hun spierballenpunk die een beetje het gevoel van Ignite bij mij oproept. Zo klinken ze overigens niet hoor, het is meer de kracht die de muziek uitstraalt. De zanger komt een beetje verveeld over, maar de band speelt zeer energiek. Als de mannen hun ongenoegen laten blijken over het niet bewegen van het publiek, komt daar toch wat verandering in. Dat werd wel hoog tijd.
Nu is het niet echt het keerpunt van de avond, want rond etenstijd is de zaal erg leeg. Het enige wat resteert zijn gillende meisjes die zich aan de podiumrand geklampt hebben. Voor degene die weet welke bandjes er spelen vandaag is het geen raadsel wat hier de reden van is. Destine doet het ding dat ze doen namelijk uitzonderlijk goed en het harde werken levert ze nu dus fans op. Leuk voor onze landgenoten die een vurige set spelen, waar eindelijk het geluid ook in orde is. Goed, het is allemaal wat gelikt en een beetje cliché, maar eigenlijk klopt het allemaal precies. Enige punt van aandacht is de gitarist… Als je baggy pants eigenlijk skinny jeans blijken te zijn is het echt tijd voor een extra boterham bij het ontbijt hoor.
Goed, dan gaat het toch echt los. De zaal loopt ook aardig vol als de jolige Portugese emopunkers van Easy Way hun ding doen. Het gebabbel van de gitarist zorgt voor wat vermaak tijdens de set, van wat een van de betere bands van vandaag is. “Ik moet pissen” en “Ik zie scheef” heeft de beste knaap al aan zijn talenschat toe kunnen voegen. Moneen volgt met een performance waar de vonken vanaf vliegen. De zanger duikt het podium af en schuift op en neer. De muziek is chaotisch en wild, zeker een van de verrassende bands van vandaag. Hopes Die Last is wat dan een hele vette screamo/hardcore band moet zijn. Dat is ook wel een het geval tot er wat technische problemen ontstaan. Beduimeld staan de bandleden naar de drummer of hun schoenen te kijken, niemand van de band lijkt het een goed plan te vinden om ook nog aan het publiek te denken. Ook de tweede keer, wanneer hun wall of death klaar staat, falen de mannen erin om een beetje ‘leuk’ te doen. Wat een wall of death moest heten wordt meer een soort glijbaanbotsing.
Ach, gelukkig hebben we als afsluiter de twee mooiste bandjes van vandaag staan. Toch weet op dit moment een van de bands die ik gemist heb nog voor wat ophef te zorgen. Een jongedame wordt namelijk op brancard afgevoerd, wat even later na een praatje met de security een dame van een van deze bands bleek te zijn. Een allegedly zou hier niet misplaatst zijn, maar zulke sappige berichten kunnen we natuurlijk niet onthouden aan onze lezers. De dame in kwestie was na een fles whiskey en een aantal lijntjes in de kelder van het gebouw beland en nogal onwel geworden. Zo, einde roddelbericht.
Terug naar de bands: Emery leek me in eerste instantie even doorbijten, maar wat een band zeg. Een ijzersterke performance met wat wisselingen van zang en daardoor veel verschillende geluiden. Het publiek, wat op dit moment in grote getallen in de zaal is, valt meteen in met klappen zonder verdere aanmoediging. De band heeft een knaap op het podium staan die voor het vermaak zorgt en vooral lijkt op Rocco uit de Boondock Saints films. Dit karakter heeft de bijnaam “the funny man”, wat ook voor deze man op lijkt te gaan. Stagedivers knuffelen, zwaaien met microfoons en gekke dansjes zijn maar een voorproefje uit zijn arsenaal.
Afsluiter Strung Out mag op minder publiek rekenen en een mosh van pakweg 20 personen. Eigenlijk is het feestje wel afgelopen als de oude rotten hun nummers in sneltreinvaart er doorheen knallen. Dat weerhoudt de crowdsurfers er echter niet van te blijven springen, veelal op elkaar inmiddels. Wat het is dat het zo’n doodse boel maakt vandaag blijft een raadsel, ook voor de wat geërgerde mannen van de band. Wie weet, de tegenvallende bezoekersaantallen (400 à 450 in plaats van de beoogde 700). Desondanks, een mooi feestje op nog geen tweehonderd meter lopen van twee frietkotten: Riorock!
