Het Amerikaanse label Trustkill staat niet echt bekend om het feit dat ze goed omgaan met hun artiesten. Een van de bands die onder het vermeende juk van het label is ontworsteld is Bleeding Through, die op Rise Records hun nieuwste album uitbrengen, een self-titled. Het artwork nodigt niet uit om het album op te pakken: het logo en de gehoornde figuur zijn wel erg cliché. Maar hoe is de muziek?Beetje spannend was het wachten op het nieuwe album wel. Dave Nassie, punkrock gitarist uit No Use For A Name, zit sinds een jaar en een dag bij Bleeding Through en dat is wel erg anders dan zijn vorige bands. Maar de fans kunnen opgelucht ademhalen, het geluid is niet veranderd sinds het uitbrengen van Declaration uit 2008. En daarmee gooit het zestal haar eigen glazen in. De band was al niet erg origineel maar wist met het vorige album zichzelf op te krikken met een rauwer, duister geluid. De metalcore had meer black (en een beetje death) metal invloeden dan voorheen, hoewel de productie wel erg glad was. Dit is op het nieuwe album niet anders, maar de band klinkt als een regelrechte kopie van zichzelf of anderen uit het genre.
Bijna elke riff, elke beatdown, elke zanglijn, elke solo, elke onheilspellende keyboardtoon hebben we al eerder van de band gehoord. Het enige echte nieuwe is de cleane zang, die niet meer door zanger Brandan Schieppati gedaan wordt maar door bassist Ryan Wombacher. Gelukkig komt het maar prominent voor op drie nummers -‘Divide the Armies’, ‘Distortion, Devotion’ en ‘Salvation Never Found’, maar deze man kan niet zingen. Een hoog, vervelend stemmetje dat nauwelijks bij de rest van de muziek past. En waarom heeft deze band gang vocals nodig?
Voor de rasechte fans waarschijnlijk een geweldig album. Voor de rest is het troep. Ik twijfel stiekem of dit niet gewoon een b-side album is want zo ongeïnspireerd kan de band, na van Trustkill af te zijn, toch niet klinken. Niets springt eruit en dan kun je beter bij het oudere werk blijven. Ook geen meesterwerken maar redelijke metalcore albums.
Score: 
