Frames – Mosaik

Post-rock is tegenwoordig wel een heel erg breed genre. Kenmerkend zijn echter de lange, meeslepende composities, die vaak instrumentaal zijn en welhaast hypnotiserend kunnen werken voor de luisteraar. Opvallend is dat de meeste post-rock acts uit Noord-Amerika, Groot-Brittannië of Scandinavië komen. Duitsland probeert al jaren mee te komen, het nieuwste Germaanse wapenfeit is Mosaik, de nieuwe plaat van het vierkoppige Frames uit Hannover

De plaat opent met een ietwat dreigende, doch vooral hoopvolle intro die vlekkeloos overgaat in ‘The Beginning’. Deze gaat weer over in het volgende nummer. Dit is nog niet de typische postrock die je zult vinden op een plaat van bijvoorbeeld Explosions in the Sky, daarvoor is de muziek te weinig riff-georiënteerd en ligt de nadruk te weinig op de basslijnen. De muziek krijgt echter wel een extra dimensie door de toevoeging van een orgel, dit maakt dat de muziek vooral meer diepgang krijgt.

Pas op ‘lsp’, het vijfde nummer, klinkt de band meer riff-georiënteerd. Dit nummer met meerdere gezichten zal het live overigens prima kunnen doen, omdat de band halverwege prima excelleert met de gitaarpartijen en naar mate het einde in zicht komt de piano ook nog eens een speelbeurt krijgt. Terwijl ‘Insomnia’ gedragen wordt door een viool, heeft ‘Driving Head’ meer een metalsound. Dit door de scheurende gitaren, die meer dan op de andere tracks de boventoon voeren. Hierna gaat het tempo weer voor twee tracks omlaag, om vervolgens weer metal te klinken op ‘Audacity’.

Afsluiter ‘M’ is meer dan een prima slotstuk voor deze plaat, Het viertal gebruikt weer de piano, laat de riffs uit de speaker borrelen inclusief en we horen zelfs een dubbele basdrumsectie. Deze, ondersteund door andermaal een viool is de storm voor de stilte van het middenstuk waar de piano het boventoon voert boven de andere instrumentatie, om vervolgens na een ambient-achtig gedeelte weer helemaal terug te komen met prima riffwerk en een repeterende piano-lijn. De sound is over het geheel genomen minder verslavend als we die het vergelijken met bands als Maserati en Explosions in the Sky, maar de Duitsers doen tenminste een prima poging om op te vallen in postrockland. En de naar de laatste plaat van Oceansize vernoemde band klinkt tijdens deze poging verfijnd genoeg om volwassen over te komen.

Score: