Marlon Penn

De laatste tijd is Marlon Penninkhof, bekend onder de artiestennaam Marlon Penn, flink aan de weg aan het timmeren. In 2009 was hij onder andere te horen op Radio 2 en Kink FM en er zijn plannen voor een tour door België en Frankrijk. Ook zagen we in eind 2009 zijn debuutplaat Independence? uitkomen en zijn er al plannen voor nieuwe opnames met een wat vrolijker geluid. We spraken onlangs met de Tilburgse up and coming singer-songwriter Marlon Penn over zijn muziek, zijn kijk op het leven en zijn helden.

Ter kennismaking voor de mensen die je niet kennen, hoe zou je jouw muziek omschrijven?

Het geluid van mijn muziek is moeilijk te omschrijven, het  lijkt niet op één band, het heeft niet één geluid. In de serieuze pers wordt het ook wel omschreven als eclectisch. Het wisselt veel van gezicht, we nemen veel risico’s. De link wordt ook wel gelegd met o.a Radiohead en  Jeff Buckley. Het album gaat overal heen. Het is meer een conceptalbum dan een geheel. Het album is overigens downloadbaar via mijn website.

Wat zijn de reacties op het album tot nu toe? Wat is het beste nummer?

Dat hangt helemaal van de persoon af. Sommige mensen gaan voor ‘Arguments And Doubts’, de bad boys gaan heel vaak voor ‘Revolt’, de dance boys gaan voor ‘Antidote’. Vrouwen van boven de veertig vinden ‘Forsake Me’ vaak heel mooi. Ik denk wel dat ‘Forsake Me’ , en ‘Antidote’ de nummers zijn waarin ik mezelf het beste kan laten gelden.

Je gaat nu ook dingen doen met hip-hop of niet?

Ja, ik ga zelf er wat meer mee doen, maar ook met anderen samen. Ik ga meer hiphopelementen verwerken in de muziek. Er was op No Sleep Tilburg al een klein voorproefje. Dat was een track die meer van Aap [Boef en de gelogeerde Aap red.] is. Dat nummer zelf moet nog worden uitgebracht en dat komt uiteindelijk bij  Boef en de Aap uit op hun nieuwe cd later dit jaar. Het is meer een verrijking van mijn stijl dan een kant die ik echt uitga. De beat, de sfeer, de tekstflows. Er is veel van hiphop te leren. Ik zie het meer als een soort kruisbestuiving.

Wat ga je binnenkort doen aan optredens? Nog iets in het buitenland?

Laatst ben ik nog in Berlijn geweest. Alleen, enkel met een gitaar. Daar speel ik eigenlijk voor nop, voor de ervaring. Ik ben ook met de band naar Hongarije geweest.

Is de sfeer heel anders daar?

Ja, nogal. In Nederland moet je altijd maar afvragen of mensen je wel diggen. Je kan je publiek best wel voorspellen in Nederland. In Berlijn bijvoorbeeld is alles veel opener. Tilburg heeft wel echt de meest veelbelovende scene in Nederland.

Ga je nog wat doen met het huidige festivalseisoen?

Niet zo heel veel dit jaar. We spelen nog wel in Groningen, op het Gideon Music Festival. We hebben ook nog wat dingen op Brabant en Limburg, maar we zijn vooral gefocust op erna. Voor nu en ook waar ik naar toe wil, wil ik het eerst uitproberen tussen 4 muren. We zijn zelf een clubtour aan het organiseren voor na het festivalseizoen. Deze zomer doen we misschien nog een buitenlandse tour, maar als dat zover is bericht ik erover op de website, het is nog een verrasing. Het wordt een grote verassing. Vooral voor september, ik hoop dat de Popronde hem wordt.

Gaan we ook meer akkoestische sessies van jullie zien in de clubtour?

Nee, het gaat meer naast mekaar blijven bestaan. In mijn eentje wil ik ook heel klein beginnen, een huiskamershow, of een klein café. Dan kan ik goed kijken hoe het valt, ook met ander werk en nieuw spul. Dat gaat wel los staan van de band. Het is allemaal nog lang niet zo vrij als ik zou willen of kunnen. Ik loop soms te kicken op mezelf als ik muziek maak en dan mis ik publiek. Het liefst heb ik altijd publiek om me heen. Het is cliché, maar er is weinig mooiers. Een band is een gek iets. Je gaat sky-high, maar het is ook zo fragiel. Je bouwt samen gewoon een mooi huisje.

Wat zou je doen als je zou moeten kiezen tussen je kunst en een baan?

Kunst. Ik probeer verder een baan of wat baantjes over te houden aan kunst. Mijn vooropleiding had me alle kansen geboden om voor een goede baan te studeren, maar ik wilde gewoon muziek maken. Heel simpel. En dat wil ik nog steeds. Mensen blijven je bij, dat vind ik mooi aan de muziekindustrie. Mensen die interesse houden voor wat je aan het doen bent.

Ben je nog veel aan het werk voor nieuw materiaal?

Heel, heel rustig. Ik maak nu thuis dingen. Het album is vrij recent uit, dus ik heb er geen haast mee.

Wat zou je doen als je geen muziek zou maken?

Ik zou schilderen denk ik, schrijven sowieso dat heb ik al heel lang gedaan. De laatste tijd ben ik veel dingen aan het schrijven in het Nederlands, vooral voor mezelf. En daar probeer ik dan weer ideeën uit te halen voor liedjes. Ik schrijf ook wel veel teksten gewoon, maar het duurt lang voordat ik echt heb uitgekristalliseerd waar het nu echt over gaat, wat hem raakt. De emotie. Dat elke line ook raak is.

Wat zie je als grote invloeden op jouw werk?

Veel popmuziek, veel shit. Jimmy Hendrix, Otis Redding, daar groeide ik graag mee op. Ik luister veel naar de wereld op me heen en probeer daar wat uit te halen.

Wie is je grote voorbeeld?

Ik denk, ja toch wel Hendrix. Zonder de zware drugs dan, en ook wel Freddy Mercury, maar dan zonder de aids. Wie nog meer? Otis Redding zonder de crash, Marvin Gaye zonder zijn vader, John Lennon zonder de fan. Allemaal te vroeg dood, maar wel legendarisch. Johnny Cash is voor mij ook een voorbeeld, hij kon iets wat niemand anders kon. Hij kon gewoon vertellen. Hij is een verteller. Zijn stem is gewoon vet. Ik kan die stem altijd horen.

Ramses Shaffy, hij heeft het goed gedaan, heeft het uitgezeten en het leven gekend. Ik heb hem ook soort van ontmoet, heel kort. In Amsterdam, een groet door een raam heen. Hij zat in een pizzaria, en ik liep langs en hij groette me zo van hey. Buiging maken en doorlopen. Ik was er helemaal vol van. Het maakte echt impact. Wat hij heeft meegemaakt, in een blik heeft hij het allemaal verteld. Ik was er helemaal van in shock, ik vond het gewoon mooi. Een mooie herinnering, geen woord. Prima.