Ik kan nog elke dag naar The Beatles luisteren. Ik overdrijf niet als ik zeg dat het nog steeds mijn favoriete band is. Als kind werd ik fan toen ik voor het eerst The Yellow Submarine tekenfilm zag en deze psychedelische kleurenuitspatting vol muziek trok me aan. Ik zal de eerste zijn die toegeeft dat de vier mannen uit Liverpool niet alleen maar briljante muziek hebben gemaakt. Alles tot en met Help! uit 1965 vind ik niet zo bijzonder. Er staan wel leuke nummers tussen maar vooral veel matig uitgevoerde covers en veel standaard rock en roll.
Alles verandert voor mij met Rubber Soul. Vanaf dat moment laat de band zich ook horen als creatieve, experimentele en onorthodoxe muziekgroep. Ook op dat album staan nog wat zwakke nummers maar vanaf Rubber Soul tot aan Let it Be maakt de band voor mij naast de ultieme popliedjes ook geweldige, experimentele, zweverige muziek. Ik luister de latere albums dan ook veel vaker, hoewel The White Album beter een enkel album had kunnen zijn, er staan wel erg veel fillers op. Ook aan Let it Be is te horen dat de band er geen zin meer in had. Maar vooral Sgt. Pepper en Abbey Road zijn geweldig.
Het feit dat de band niet als enige met dit soort dingen bezig was toont aan dat zij niet onmisbaar waren voor de muzikale evolutie. Maar als een van de eersten wisten zij popmuziek te verenigen met iets veel diepers, iets waar bands als Pink Floyd in de jaren zestig nog niet in slaagden.
Hoewel de tekenfilm waar het allemaal mee begon voor mij de tand des tijds met moeite heeft doorstaan (pas jaren later kwam ik erachter dat de band geeneens de stemmen zelf had ingesproken) kijk ik hem nog steeds met veel plezier. Het was dan ook erg gaaf toen in 1999 de film opnieuw uitgebracht werd met een geremixte soundtrack. En toen na de Anthology box, Let it Be Naked en Love eindelijk bekend werd dat de opnames allemaal opgefrist werden (en de band een heuse videogame kreeg) begrijp je wel dat ik helemaal vrolijk werd.
Je kunt geen reactie achterlaten.