Skinny Puppy @ Patronaat, Haarlem

Skinny Puppy wordt doorgaans als de grootvader van de industrial gezien. De Canadezen zijn al sinds het begin van de jaren tachtig bezig met het bouwen van hun eigen duistere imperium. Toch hebben ze nooit van het mainstream succes mogen proeven die hun voorprogramma uit 1988, Nine Inch Nails wel toekwam. 

Ondanks het ontbrekende succes, heeft Skinny Puppy een zekere cultstatus verworven, mede dankzij hun live reputatie die met enige bescheidenheid legendarisch genoemd kan worden. Het publiek kan dan ook rekenen op een bijzondere setting en macabere performance van de inmiddels 47-jarige frontman Nivek Ogre (Kevin Ogilvie). Het Patronaat is voor driekwart gevuld met voornamelijk Ogre’s leeftijdsgenoten, maar als de lichten uitgaan wordt de band met gepaste enthousiasme onthaald.

Skinny Puppy opent met ‘Love In Vein’. Ogre schuifelt achter een looprek verkleed als een monsterlijke Sinterklaas naar voren. Het grootste deel van het podium is bedekt met witte doeken, waar vluchtig onbestemde beelden op worden geprojecteerd. Deze visuals nemen zo’n prominente plek in gedurende de avond, dat de vj die de beelden live bedient tot een voltallig lid van de band kan worden gerekend. Meerdere malen verandert Ogre iets aan zijn kostuum en voert de theatrale routine uit, die bij elk nummer vast ligt. Soms zoekt hij contact met het publiek door mensen uit de voorste rijen wat onbeholpen over hun hoofden te aaien, dan weer neemt hij plaats in het ijzeren kooitje aan de rand van het podium. Tijdens ‘Ugly’ is een zelfgefabriceerde crucifix het attribuut en wordt de godslastering doorgevoerd in de projecties van beelden uit de christelijke iconografie.

Muzikaal gezien heeft de band zich vrij weinig ontwikkeld. Het geluid is gedurende twee decennia precies hetzelfde gebleven, waardoor je je af zou kunnen vragen wat nu nog de relevantie van Skinny Puppy is. De nummers lijken live allemaal toch wel veel op elkaar. Een hoogtepunt is ‘Pro-Test’ van de uit 2004 afkomstige The Greater Wrong Of The Right, die minder op het klassieke synth geluid leunt. Maar het zijn vooral de klassiekers met de vieze jaren tachtig feel als ‘Assimilate’ die het publiek mee krijgen.

De band laat een minder saaie kant van Canada zien, maar overdaad is een legitieme beschuldiging. De crossover tussen muziek en theater zorgt ervoor dat het oog al te vroeg op de avond verzadigd is en de muziek in elkaar overvloeit. Het is ook maar de vraag in hoeverre deze industrial veteranen het zelfgeschapen genre nog vernieuwen. Deze avond was het publiek in Haarlem nog tevreden, maar misschien is het onderhand tijd om te stoppen en ruimte te maken voor jonge honden.