De herfst is weer op komst, althans als je naar de nieuwe plaat van I Might Be Wrong gaat luisteren. De muziek van deze Berlijnse band klinkt namelijk alsof er al een stevige wind is opgestoken en de regenwolken het zonlicht blokkeren. Melancholische popmuziek en dat in het midden van de zomer. De nieuwe plaat is getiteld Circle The Yes en heeft desondanks een aanstekelijke mix in huis voor de luisteraar.
Als je het monotone gefluister van the xx al irritant vond, dan is dit helemaal niks voor je. Als je maag omdraait van termen als postrock en folktronica kijk dan alsjeblieft niet verder, want dit zijn allemaal dingen die de band in huis heeft. De bandnaam verwijst overigens naar een nummertje van Radiohead, maar dat had u vast al door. Geïnspireerd door de Joodse kunstenares Charlotte Salomon verscheen de volgende tekst op papier bij de band: “We circle the yes, we strike the no, we struggle for maybe – we do nothing at all”. Dit bleek de inspiratie voor het verdere album, wat vanaf ‘Woodpecker’ antwoorden zoekt. De tekst zelf en het begeleidende nummer redde het niet tot het album. Wel wist de band een melancholische, dromerige mix van genoemde invloeden te maken die inderdaad tussen ja en nee balanceert, wat in dit geval geen goed teken is. Het tokkelende muziekje op de achtergrond van ‘A Penny For Your Thoughts’ is leuk en de monotone zang van Lisa Von Billerbeck past heel goed bij de muziek. Het is net alsof de gitaar vlakbij de microfoon staat, maar de zangeres aan de andere kant van de kamer staat te fluisteren, een leuk effect geeft het wel. Een trippy stukje electronica siert ‘À Propos’ en doet het een tikje anders klinken weer.
‘Jalopy’ kent een stuwende onderlaag muziek, die je het gevoel geeft dat de regen nu toch doorgebroken is. Tegen de tijd dat je bij ‘Chekov’ aanbeland bent begint het toch wat eentonig te klinken. I Might Be Wrong wordt gedurende de plaat steeds meer die druilerig herfstdag, waarop je niks te doen hebt en maar voor je uit zit te staren naar de plassen regen die ontstaan op de stoep. De band blijft hangen in wat ze doen, ondanks dat ze dat met zeer aardig doen. Het is leuk dat je je af en toe moet inspannen om de zang te horen, het geef een intieme sfeer aan de plaat. Het repetitieve in de muziek geeft de band juist die sfeer die zo goed past, maar het is allemaal teveel van het goede. Variatie ontbreekt, ondanks dat het zeker een leuke plaat is geworden.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.