Soms kun je onmogelijk alles zien wat je zou willen zien, en dat gold zeker voor deze zondag. Dat de Belgen hun muzikale landgenoten hoog in het vaandel hebben blijkt uit de enorme aandacht voor Daan en een uur daarna voor de Isbells. Een complete volksverhuizing van de grote tent naar de clubtent die alweer te klein bleek.
Daan
Peggy Sue
Hope Sandoval & The Warm Inventions is een band rondom de eenzelvige Amerikaanse Hope Sandoval. Hope is niet echt uit op interactie met het publiek en laat de muziek het werk doen. De muziek is leuk en fris maar als festivalganger mis ik toch iets. De muziek komt ongetwijfeld veel meer tot zijn recht in een wat rustigere omgeving.
Hope Sandoval & The Warm Inventions
Staff Benda Bilili is het sprookje van een Congolese groep gehandicapte straatmuzikanten die ontdekt door producer Vincent Kenis zondag in de vooravond de grote tent op z’n kop zette. Traditionele Afrikaanse ritmes en harmonieën met soms een funky zijweggetje. Enorm wat een energie. Feestje.
Staff Benda Bilili
Naast Hindy Zahra is La Bottine Souriante in mijn beleving een groep die er positief uitknalt op Dranouter. Deze tien Canadezen brengen een energetische mengeling van folk en jazz terwijl de fantastische blazerssectie de muziek een wat ‘rocky’ karakter geeft. Verassend is ook het gebruik van voeten en body tap als percussie-instrument gecombineerd met de dans van Sandy Silva. Ziet er leuk uit en ik heb geen drums gemist. Met pijn in het hart heb ik deze band voortijdig moeten verlaten om naar Solomon Burke te verhuizen. Aanrader.
Sfeer
Solomon Burke, is the beschouwen als het levende bewijs van zestig jaar popmuziek. Hij heeft het allemaal meegemaakt, van de 50er jaren tot vandaag de dag. Deze levende legende te mogen zien en horen in alle pracht en praal is natuurlijk een belevenis. Geflankeerd door twee synchroon heupwiegende backingvocals zingende nakomelingen, zittend op zijn troon te midden van een bloemenkiosk rozen regeerde King Solomon over het gepeupel in de Kayam, de Mainstage. The Pope of Soul klonk ondanks zijn leeftijd fris en krachtig en op z’n band was al helemaal niets aan te merken. En het werd nog leuker toen Joss Stone zich ermee mocht bemoeien. Wat een meid ..wat een stem. En alles lijkt zo ‘natuurlijk’ te gebeuren. Waarom Solomon nog even een uitstapje naar Nashville maakte is mij onduidelijk maar om je optreden rock’n’rollend af te sluiten ..daar is niets op tegen en wij kunnen de wereld laten weten: Solomon kan staan het gordijn viel open en we zagen een swingende Joss en Solomon.
Solomon Burke en Joss Stone
Sommige dingen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.Bijvoorbeeld het Manneke Pis met Brussel, Louis van Gaal met de pers en Jean-Marie Pfaff ’El Sympatico’ met het Nederlands en slecht Duits sprekend deel van Europa. Zo ook Shane MacGowan en The Pogues. Haal je Shane weg dan hou je een verrekt goede folkband over, maar geen Pogues. Een duivels dilemma want niet alles laat zich zo gemakkelijk sturen. En we hebben tóch ]Tthe Pogues meegemaakt. Shane was dan misschien niet helemaal in goede doen. Laten we maar zeggen dat hij het punkgedeelte van deze folk-punk rockers- zonder om te vallen, duidelijk invulling wist te geven.
The Pogues
Dranouter is een verademing. De ombouw van folk naar festival geeft natuurlijk spanningen in de programmering en verwachtingspatronen van bezoekers van het eerste uur. En die lopen er nog heel veel rond. Met kinderen en kleinkinderen. Maar de weg der geleidelijkheid volgend kan het onmogelijk mis gaan met deze missie. Het is niet alleen de muziek die bindt maar vooral ook de mensen. En er waren alleen maar lieve mensen. Geen onvertogen woord gehoord en eten en drinken is in alle redelijkheid geregeld. Menig festival kan wat leren van de technische organisatie. Razendsnelle wisselingen en een fantastisch geluid. Hulde.
Tekst door Martin de Groot.
Je kunt geen reactie achterlaten.