Haldern Pop 2010: dag 2 @ Haldern-Rees, Duitsland

Haldern Pop is een klein, rustig, en driedaags festival in Rees-Haldern, Duitsland. Dat het klein en rustig is wil niet zeggen dat het daarom een onbekende line-up heeft. Waarom is Haldern, zoals het onder de bezoekers wordt genoemd, dan toch relatief onbekend? De organisatie wil duidelijk niet dat het een groot festival wordt, misschien heeft het daarmee te maken.

Ook de artiesten die er komen zijn onder de indruk van de intieme sfeer. Het festival legt de nadruk qua line-up op indie en singer-songwriter. Er zijn twee podia, de zogeheten Spiegeltent en Mainstage. De Spiegeltent kent een beperkt aantal bezoekers, wat inhoudt dat er vaak lange rijen staan en als je iets per se wilt zien dus vroeg in de rij moet gaan staan. Jammer, maar begrijpelijk.

Triggerfinger mag de Mainstage podium openen op de vrijdag. Beetje jammer dat de rij bij de ingang van het festival zo lang is dat de gemiddelde wachttijd ongeveer een half uur is en dus geen Triggerfinger. We beginnen de dag daarom met Detroit Social Club. Leuk, klinkt aardig, maar wellicht was het beter geweest als ze in de Spiegeltent stonden. Desondanks is het prima achtergrondmuziek om even te zitten en van de zon te genieten.

Op naar de Spiegeltent, waar twee goede singer-songwriters spelen. Eerst is het de beurt aan Fyfe Dangerfield, beter bekend als de zanger van de Guillemots. Begin dit jaar kwam hij met zijn solo album, genaamd Fly Yellow Moon. Deze man klinkt goed en heeft een fijne warme stem, een solo project om in de gaten te houden. Na ongeveer twintig minuten komt Laura Marling het podium op. Laura is twintig jaar, en heeft al twee albums op haar naam staan. Ze komt over als een heel stil, lief, verlegen meisje en toch weet ze de zaal helemaal stil te krijgen met haar prachtige nummers en diepe teksten. Leuk feitje: Marcus Mumford, zanger van Mumford & Sons die later deze dag zal optreden en tevens Laura’s vriend, speelt vandaag ook in Laura’s band.

Op de Mainstage begint Delphic, en het is duidelijk dat ze er zin in hebben. Met hun elektronische deuntjes en simpele teksten waarvan het meezing gehalte hoog is, weten ze een groot gedeelte van het publiek aan het dansen te krijgen.

Na Delphic begint het erg druk te worden, want Mumford & Sons maakt zo hun entree. Samen met The National, die de volgende dag zal spelen, is dit één van de headliners van het festival. Mumford & Sons is een band die enorm snel groot is geworden. Stonden ze vorig jaar november nog in een uitverkocht Doornroosje en waren ze verbouwereerd dat ze zo enthousiast werden ontvangen, nu is het haast doodnormaal voor ze dat er zoveel mensen staan. Het blijft goed, ze veroveren Haldern.

Beirut draait eigenlijk om Zach Condon, live wordt hij bijgestaan door een hele band. Hij is de volgende die de Mainstage mag veroveren. Veroveren doet hij niet, maar het komt aardig in de buurt. Met zijn balkan muziek laat hij zeker een hoop mensen genieten.

Als afsluiter van de vrijdag staat Serena Maneesh op de Mainstage. Je zou denken dat het een vrouw is met alleen maar haar akoestische gitaar. Niet is minder waar, het is eerder het tegenovergestelde. Het is vet, ranzig en hard. Heel, heel hard. Echt even lekker na al die totaal andere muziek op Haldern.