Ieperfest 2010: dag 1 @ Ieper, België

Het grootste DIY underground van Europa kent dit jaar een van de beste line-ups. Met onder andere laatste shows van Ruiner en Despised Icon, klassieke hardcore namen als Agnostic Front en Madball, jonkies als 50 Lions en Carpathian en gevestigde namen als Converge en Dying Fetus is er genoeg aan boze mannen muziek voor de liefhebber mee te pakken. Drie dagen lang maar liefst doet ROAR E-Zine verslag van Ieperfest 2010.

Vervanger Kingdom is de eerste band die ROAR E-Zine meepakt, zoals Willem al in zijn recensie van het album Hemeltraan schreef is dit een band om in de gaten te houden. Het is nog vroeg (tien over half een) als de band het podium betreedt maar gelukkig staan er al vrij veel mensen op het terrein. Het zou misschien nog drukker kunnen zijn als de rij voor de ingang niet een beetje chaotisch verliep, mensen die de camping op willen staan met hun grote tassen ook de dezelfde rij voor een bandje als alle anderen. Maar het mag de pret niet drukken. De sfeer die Kingdom weet neer te zetten met hun muziek, die soms dicht in de buurt van Amenra komt, werkt echter bijzonder goed, ondanks het zonnetje.

Voordat Atlas Losing Grip begint arriveert ook de aangekondigde regenbui. Gelukkig is er naast in de tent genoeg ruimte om te schuilen. Je kunt droog staan bij de bar, bij de etenstent, in de merchandise tent en in het More Than Music stage. Dankzij de aanstekelijke punkrock kiezen veel mensen er echter voor droog te staan in de tent, om de band mee te pakken. De zanger mag dan wel een vieze snor hebben en tegen het einde steeds schorrer worden, het optreden is goed. Een energieke show waarbij vooral de samenzang het grootste pluspunt van de band is. Wellicht omdat punkrock een beetje de vreemde eend in de bijt dit festival is bewegen er wat weinig mensen.

Atlas Losing Grip

Waar ook weinig mensen bewegen is tijdens de grindcore van Bloody Phoenix. Op grindcore is het moeilijk bewegen maar wat vooral de oorzaak is is de muziek. De band blijft binnen de platgetreden paden van het genre, waardoor het optreden nogal saai is. Een optreden dat minder saai is, daar zorgt de Portugese hardcore band For the Glory wel voor. Ieperfest 2010 ziet zijn eerste pit van de dag. Vooral de frontman weet precies hoe hij het publiek moet bespelen en trekt daarom veel volk van de uithoeken van het terrein naar hun show. Helaas houdt de band de sfeer niet tot het einde vast, het gebrek aan variatie nekt hen. Tijdens het laatste nummer is er nog een korte opleving, waarmee de eerste pile-on van het festival een feit is.

Bloody Phoenix

SSS (Short Shap Shock) maakt ook een goede indruk. Vergelijkbaar met bands als Municipal Waste en Toxic Holocaust maken deze vier Britten thrash metal. Tijdens het optreden worden er verschrikkelijk veel nummers gespeeld (waaronder maar liefst vijf nieuwe), die elkaar snel opvolgen. De frontman van SSS, een grote baardige kerel met een dikke bril, maakt er een gezellig optreden van door af en toe een grapje te maken. Zo wordt de eerste rij voor kinderen uitgemaakt, omdat er niemand tussenstaat met zo’n grote baard als hij. Soms neemt de band een beetje gas terug, maar over het algemeen scheurt de band in de vijfde versnelling door hun set heen.

SSS

Een band die wel de tijd tussen de nummers door neemt is Purification, de heropgerichte straight-edge vegan hardcore band heeft een boodschap die uitgedragen moet worden en doet dat vandaag iets teveel. Op een groen festival als Ieper lopen veel gelijkgestemden rond en de zanger doet daarom wat prekerig aan. Ondanks dat de band strak speelt is het niet reuze druk, wellicht heeft de discussie op het More Than Music stage More Clit in the Pit daar iets mee te maken. Tegen het einde van hun show gaat het publiek wel hard los. Dat de zon terug is en het daarom heerlijk warm geworden is zal daarbij wel meespelen.

Purification

De melodieuze hardcorepunk van This is a Stand-Off doet het ook goed op Ieperfest, de show van het vijftal trekt aardig wat mensen. De band speelt veel nummers van Be Disappointed, terwijl hun show allesbehalve een teleurstelling is. Of het moet het feit zijn dat de tweede gitaar nogal zacht stond. Dat we hier met punkrock te maken hebben in plaats van serieuze hardcore wordt wel duidelijk als de zanger een harde grap over unity maakt. “Het gaat hier om unity dus geef de persoon naast je een dikke high-five, dan heb je je punt weer gemaakt”, zegt hij. Veel serieuze hardcore fans kunnen hier niet om lachen maar het past goed bij de sfeer van deze band.

Het nieuwe album Lock and Key van Cruel Hand is tof maar de show van vandaag is iets minder goed en strak dan het album. De zanger wint in elk geval de prijs voor domste outfit, met zijn camouflage en oranje kleurige bodywarmer. Het hoofdpodium is misschien nog een beetje te groot voor deze Amerikanen maar tijdens hun show zit het met de energie wel goed, die van de band en het publiek (een hoog stagedives en een grote pit). De band speelt goed maar er is tussendoor nog teveel sprake van clichématig geouwehoer. Cruel Hand is op hun best als ze nummers als ‘Lock and Key’, ‘Cruel Hand’, ‘House Arrest’ of ‘Prying Eyes’ spelen.

Cruel Hand

Tussendoor is het tijd even een rondje te lopen en van het terrein te genieten. Groot is Ieperfest zeker niet, maar juist het kleine zorgt voor een uitstekende sfeer. Bij de etenstent zijn verschillende lekkere veganistisch gerechten te halen, je krijgt je eten op een bord dat je moet inleveren voor een muntje retour. Er zijn diverse biologische sapjes te koop en voor de geïnteresseerden staan er verschillende stands over veganisme, het regenwoud en dierenrechten. Een biertje kost je trouwens 1,70, koffie en thee een euro. Een patatje is twee euro, net als een pannenkoek. Wil je een wat stevigere hap dan betaal je vier of vijf euro. Mooie prijzen!

Ieperfest

Het is erg druk in de tent bij Annotations of an Autopsy. Zoals vele deathcore bands zijn ook deze mannen gewisseld voor een stijl die meer van brutal death metal, weg heeft maar zelfs na deze wisseling leggen ze het qua intensiteit, logheid en bruutheid af tegen bands als Suffocation of Dying Fetus (die zondag spelen). Desondanks smult de tent van het muzikale geweld, met misschien wel de grootste pit van de dag. Als de band enkele nummers van hun eerste EP speelt (waaronder ‘Gore Gore Gadget’) is goed te horen dat de genreswitch slim was. Deathcore is toch niet meer dan een gimmick. De band maakt een sympathieke indruk, die nog eens versterkt wordt doordat de zanger de tijd neemt om na de show met veel mensen op de foto te gaan.

Annotations of an Autopsy

Net voordat de legendarische band van Kevin Seconds het podium moet betreden is er een wolkbreuk. Op slag is het terrein een grote modderpoel, waar mensen dankbaar gebruik van maken om in te spelen. Ook de pit tijdens 7 Seconds is meer een modderworstel feest dan wat we gewend zijn. Doordat het tijdens het begin van de set nog niet droog is (en in de tent Burn My Eyes integraal gedraaid wordt) staan er wat minder mensen te kijken dan 7 Seconds eigenlijk verdiend. Desondanks knallen de oude mannen vrolijk door hun positieve nummers heen (onder andere ‘Your Parents Hardcore’, ‘Sooner or Later’, ‘We’re gonna Fight’, ‘Regrets No Way’, ‘Here’s Your Warning’ en als afsluiter de tergende cover van Nena ’99 Red Balloons’). De band geniet duidelijk van het modderspel en de reacties van het publiek op hun nummers. Door de vele woohoo singalongs is de sfeer uitstekend.

7 Seconds

Hoewel Agnostic Front ongeveer net zo lang bezig is als 7 Seconds is de band veel groter en bekender. En dat terwijl de show een heel stuk minder is vandaag (en over het algemeen). De setlist was geen verrassing, zo komen ‘Victim in Pain’, ‘Friend or Foe’, ‘Warriors’, For My Family’, ‘New York Police State’ en natuurlijk ‘Gotta Go’voorbij. Roger Miret is matig bij stem en Vinnie Stigma zit er regelmatig goed naast. Veel mensen kijken naar deze band, die eigenlijk hadden moeten afsluiten maar door logistieke problemen van Raised Fist eerder opkwamen, maar eigenlijk is de show van deze pioniers een aanfluiting.

Agnostic Front

Next Step Up speelt een solide show in de tent, maar voor weinig mensen. Het is ondertussen koud, veel mensen zijn nat en moe en taaien langzaam af. Maar als Raised Fist dan eindelijk om vijf over half twaalf het podium betreedt herpakt een groot gedeelte zich en verzamelen zich voor het podium, de grote modderpoel met zorg ontwijkend. De Zweden verspillen geen tijd en vliegen door hun nummers heen, voornamelijk werk van de laatste twee albums ‘Veil of Ignorance‘ en ‘Sound of the Republic’ maar ook het titelnummer van Dedication komt voorbij. Frontman Alle blijft geweldig om naar te kijken, hoe hoog deze man kan springen blijft verbazingwekkend. Jammer dat hij niet in staat de furieuze snelheid van de nummers op cd te evenaren maar zeker een ijzersterke prestatie. Raised Fist maakt met hun strakke show een prachtig einde aan de eerste Ieperfest dag. Helaas moet de band iets eerder stoppen dan gepland, om middernacht moet het stil zijn om volgend jaar nog een festival te kunnen organiseren. Er is nog een afterparty in de tent maar met zonnig weer in het vooruitzicht taait ROAR E-Zine af.

Raised Fist