Pinkpop Classic 2010 @ Megaland, Landgraaf

Aan het weer ligt het zeker niet, de zon schijnt en het is dik boven de twintig graden. Waarom komen er dan toch slechts zesduizend mensen af op de vierde editie van Pinkpop Classic,dat is de helft minder dan vorig jaar. De line-up is mijns inziens dik in orde, daar is weinig op aan te merken. Zou het dan toch de té hoge entreeprijs van 70,- euro zijn?

Bij aankomst bij Megaland in Landgraaf valt meteen op dat het overgrote deel van het publiek al vroeg aanwezig is. Waarschijnlijk om Peter Koelewijn nog eens aan het werk te zien, een welkome afwisseling als voorprogramma want één uur Janse Bagge Bend is toch echt te lang. Ik kan nog net de oude krakers ‘Angeline, De Blonde Sexmachine’ en ‘Kom Van Dat Dak Af’ meepikken.

De eerste act van internationale allure is Therapy? Deze Noord-Ierse band draait al heel wat jaartjes mee en trekt nog makkelijk volle zalen. Hun set bevat stevige rocksongs en zelfs de ballad ‘Diane’ wordt steviger en sneller uitgevoerd. Een cover van ‘Gloria’ van Them wordt zuiver gespeeld. Prima optreden en zal, zo blijkt later, een van de hoogtepunten van de dag blijken.

Therapy?

Vervolgens mogen The Presidents Of The USA proberen de sterke set van Therapy? te evenaren, maar dat lukt eigenlijk niet. De band komt wel verrassend uit de hoek met covers van  ‘Video Killed The Radiostar’ van The Buggles en ’Ace Of Spades’ van Motorhead. Uiteraard staat ‘Peaches’ ook op de setlist.

 The President of the USA 

Het showelement moet vandaag van Kid Creole (August Darnell), en niet te vergeten van The Coconuts, komen. The Coconuts zijn drie dames die samen het achtergrondkoortje vormen en tijdens de set enkele malen van kleding wisselen. De Latijns-Amerikaanse dansmuziek zorgt voor een vrolijke noot tussen  het zwaardere rockgeweld van vandaag. Uiteraard komen ‘Stool Pigeon’ en  ‘Annie, I’m Not Your Daddy’, beiden wereldhits in 1982, voorbij. Onderhoudende en  kleurrijke show.

 Kid Creole & The Coconuts

De Fun Loving Criminals zien we vooral in de negentiger jaren regelmatig op grotere festivals. De teksten in hun songs gaan regelmatig over maffia-achtige praktijken. We zullen er maar vanuit gaan dat hun eigen zaakjes, want het zijn zakenmannetjes, wel clean zijn. Ondanks dat de FLC maar één hit(je) rijk zijn:  ’Scooby Snacks’, worden ze nog steeds graag uitgenodigd op festivals. Nadat halverwege ‘Scooby Snacks’ heeft geklonken wordt de rest van de set enigszins gezapig afgewekt met verder weinig hoogtepunten.

Fun Lovin’ Criminals

Een van de artiesten waar ik vandaag erg naar uitkijk is gitaarvirtuoos Gary Moore, onder andere ex-gitarist van Thin Lizzy. Zijn solo-carriere kende weinig hoogtepunten vooral ook omdat zijn zangkwaliteiten nogal twijfelachtig zijn. Totdat hij twintig jaar geleden twee wereldhits scoort tijdens zijn bluesperiode. De set start stevig met ‘Over The Hills And Far Away’ en ‘Thunder Rising’. Zijn mindere zang overheerst het snelle “Out In The Fields’.  Helaas duurt de uitvoering van ‘Emty Rooms’ iets te lang maar dat wordt goedgemaakt met een naadloze uitvoering van ‘Still Got The Blues’. Het blijkt maar weer, gitaarspelen verleer je niet. Prima optreden.

Gary Moore

De geschiedenis van The Cult is net zo wispelturig als het gedrag van zanger Ian Astbury. Wie kent de beelden niet van een woeste Jan Smeets tijdens Pinkpop 1992? De zanger liet de band doorspelen na het verstrijken van de tijdslimiet en Smeets koelde zijn woede op een microfoon. Vandaag zullen ze zeker op tijd het podium verlaten, maar de band begint wel tien minuten te laat.De band is lange tijd buiten beeld geweest maar heeft eind 2007 nog een nieuw album uitgebracht. Het optreden van vandaag mag als geslaagd gezien worden met als uitsmijter ‘She Sells Sanctuary’.

The Cult

Iggy Pop stond aan de wieg van de punkbeweging eind jaren zeventig. Zeker zijn album’Lust For Life’ was daar een belangrijk onderdeel van, ook mede door de invloed van David Bowie. Sinds 2007 is er echter weinig vooruitgang in zijn loopbaan en worden de vaste “showelementen” van stal gehaald zoals publiek op het podium uitnodigen, hetgeen het geheel nog rommeliger maakt.

Iggy and the Stooges

Na een half uur laat ik de afsluiter voor wat hij is en ga ik toch enigszins met gemengde gevoelens huiswaarts. Was Pinkpop Classic 2010 nou geslaagd of niet? De muziek kende uiteindelijk toch te weinig hoogtepunten, verder was de publieke belangstelling te laag waardoor het nog maar de vraag is of er een vijfde editie volgt. Ik hoop van wel want er zijn nog zoveel bands die reeds op Pinkpop speelden en die ik nog eens graag wil zien.