Een geestverruimende double bill op de zondagavond zorgt ervoor dat het flink druk is in de Oude Zaal van de Melkweg. Sleepy Sun uit hippiemekka San Francisco en Bear in Heaven uit metropool New York vullen elkaar mooi aan. Waar Sleepy Sun experimentele psychedelische rock maakt, kent Bear in Heaven meer post-rock en ambient invloeden.
Sleepy Sun maakt iets te laat entree, maar heeft de gave om eenmaal daar direct een bedwelmende sfeer te creëren. De epische nummers met hun lange opbouw en vele gitaarsolo’s zijn dynamisch en voeren ons terug naar lang verloren tijden, waar menig muziekliefhebber nostalgisch aan terugdenkt. Openingsnummer ‘Marina’ van nieuw album Fever begint zoet, maar verandert halverwege van karakter door opzwepende percussie en een verscheidenheid aan andere attributen die uit een canvas tasje worden getoverd. Onder andere een tamboerijn, sambaballen, blokfluit en harmonica komen voorbij. Het ziet er wel gezellig uit, maar of het iets bijdraagt is een tweede.
Vooral bij de elektrische stukken leeft de Oude Zaal op. Nummers van Embrace als ‘New Age’ en ‘White Dove’ zijn wat spannender dan de rustigere nummers, die soms te etherisch aandoen. Naast de begaafde gitaristen zijn het vooral de vocalisten die erg bepalend zijn voor het geluid. De samenzang tussen de bluesy stem van Bret en falset Rachel is heel bijzonder. Rachels spookachtige uithalen zijn intens en gaan door merg en been. Zoals het een goede rockband betaamt, verliest Sleepy Sun zichzelf in de eigen muziek, wat de psychedelische trip voor de zaal versterkt. Een erg sterke band, die zeker niet gemist mag worden op Lowlands!
Sleepy Sun wordt afgetikt door het New Yorkse Bear in Heaven. We worden meteen getroffen door de onmiskenbare gelijkenis van frontman Jon Philpot met Freddie Mercury. Het is niet alleen de in het oog springende snor die de lachers op de hand heeft. Het is vooral de combinatie van snor en zwarte wifebeater die de verwachting opwekt dat Jon ieder moment met stofzuiger en pruik ‘I Want To Break Free’ kan inzetten. Tot grote teleurstelling blijft dit spektakel uit. Wel speelt de band zeer goede uitvoeringen van ‘Wholehearted Mess’ en ‘Lovesick Teenagers’.
Het is vooral tijdens de meer dansbare nummers als ‘You Do You’ dat de band zijn volle potentie bereikt en ook op gebied van podiumpresentatie wat spannender is. Jon heeft zijn vaste plek achter het keyboard en nieuwe drummer Joe Stickney heeft zijn eigen feestje. Hoewel het eruit ziet alsof de band uit drie losse schakels bestaat die nauwelijks op de hoogte lijken van elkaars aanwezigheid op het podium, klinkt Bear in Heaven zeker in balans. Soms een beetje vreemd, vaak dansbaar en over het algemeen zeer de moeite waard!
Je kunt geen reactie achterlaten.