Ieperfest 2010: dag 3 @ Ieper, België

Door Niels de Bruijn en Iris van Turnhout 18 augustus 2010 1

Op de laatste dag van Ieperfest 2010 is het guur weer. De zon laat zich niet zien en het waait vrij hard de hele dag. Gelukkig gaat het pas regenen nadat Converge het festival heeft afgesloten en goed hard ook. Nog voordat we het terrein opkomen worden we al getrakteerd op slecht nieuws: Kvelertak heeft wegens persoonlijke omstandigheden het optreden afgezegd.

Dat is jammer, want de band gooide hoge ogen met hun debuutalbum. Dan maar een andere band die met Converge op tour is: Gaza. Het Amerikaanse viertal trakteert het publiek om een muur van geluid, die erg goed afgesteld is. Het is een intense show, waarbij de band de kans grijpt om te laten horen hoe goed hun nummers in elkaar steken. Geen band om de eerste keer al volledig te begrijpen maar om stap voor stap te ontdekken. Maar de meeste mensen in de tent kennen de band waarschijnlijk al want de respons is uitermate positief.

Na de complexe show van Gaza valt bij Antagonist AD wel erg op hoe voorspelbaar hun hardcore is. Deze jongens hebben wel erg veel van een band als Parkway Drive gekopieerd, waardoor hun show niet bijzonder genoeg is om te kijken. Later op de dag treft Gravemaker en 50 Lions hetzelfde lot. De laatste band heeft doordat de zanger familie is van de zanger van Parkway Drive wel het meeste publiek en speelt net een tikje strakker dan de andere twee bands. Maar dat is niet genoeg de aandacht en energie voor de volle show vast te houden, vooral niet als je elk nummer stillegt voor maximale publieksparticipatie tijdens beatdowns en dergelijke.

Antagonist AD

Gravemaker

50 Lions

Een band die wel opvalt door hun muziek is An Emerald City. Psychedelica, orientalisme en exotische instrumenten voeren de boventoon tijdens hun show. Het lijkt wel een experimentele versie van The Arcade Fire. Het is vanaf het begin al bijna te veel voor de meeste bezoekers, vooral omdat veel nummers soundscape achtige vormen aannemen en niet altijd naar een climax toewerken. Tussen alle andere schreeuwende bands zeker opvallend, maar muzikaal ook de moeite waard. Maar waar het nog rustiger is dan bij de experimentele Nieuw-Zeelanders is tijdens de show van Forensics. Zij overdonderen het publiek met een lading dikke riffs waar je u tegen zegt. De dikke gitaarrock lijkt echter niet geliefd te zijn op Ieperfest en dat terwijl er op de show niets aan te merken valt.

An Emerald City

Op het hoofdpodium treden de mannen van Breakdown die slim beginnen met ‘Kickback’, een nummer dat gecoverd werd door Terror en hiermee kijken veel jongere bezoekers naar het optreden van deze New Yorkse hardcore heren. Het is een solide show van het kaliber van dik hout zaagt men planken. Origin is de perfecte opwarmer voor Dying Fetus, later vandaag. Hun extreem technische death metal ligt zwaar op de maag maar het blijft zeer indrukwekkend de heren te zien spelen. Jammer dat de drum nogal overheerst qua geluid en daarom de interessante gitaar en bass ritmes nauwelijks te horen zijn. De vingervlugheid (vooral van de bassist) verbaast menig bezoeker.

Net als Gaza speelt er vandaag nog een stoomwals band, Knut uit Oostenrijk. De band opent instrumentaal maar zet wel gelijk de toon met hun dikke geluid. De sludge met mathcore invloeden komt vandaag goed tot zijn recht en doordat de band maar door blijft razen zakt het optreden niet. Vrij abrupt komt de show ten einde, net als de band echt een beetje op stoom begint te komen.

Op het hoofdpodium laat Kylesa zich niet van hun beste kant zien, de show is behoorlijk aan de tamme kant. Wellicht komt het doordat dit de laatste dag van een lange tour in Europa maar ondanks dat de band goed speelt zit er niet meer in. De setlist was ook eerder in deze contreien te zien, met nummers als ‘Hollow Severer’, ‘Unknown Awareness’, ‘Where The Horizon Unfolds’ en ‘Scapegoat’ niet reuze verrassend.

All Out War en Voivod maken er beide toffe, trip down memory lane shows van. De nineties metalcore van de eerste is wel stukken populairder dan de progressieve metal van de tweede, maar zij hebben dan weer betere solo’s. De mannen van Dying Fetus laten vandaag weer eens horen dat je met zijn drieën ook fantastische death metal kan maken. Gedurende hun hele show verslapt geen moment de aandacht van het drietal en blijven ze superstrak knallen. Qua death metal zeker de onbetwiste topper van het festival.

Dying Fetus

Amenra speelt een thuiswedstrijd in de tent. De band weet met hun donkere drone/sludge muziek een uitstekende sfeer te creëren, waarbij visuals een versterkende rol spelen. Het gekrijs blijft door merg en been snijden maar het publiek smult ervan. Zoals vaak bij dit soort muziek bestaan de voorste paar rijen uit wiegende fans, bijna in trance gebracht door de nummers van de Belgen. ‘De Dodenakker’ en ‘Razoreater’ worden met luid gejuich ontvangen maar ook de rest van de set staat als een huis. Amenra loopt iets uit, waardoor de show van Converge ingekort moet worden.

Maar als we bij het hoofdpodium aankomen staat niet Converge daar klaar, maar speelt Trash Talk een korte set. Ze mochten van Converge een stukje spelen, de band was veel te laat aangekomen voor hun eigen slot in het tijdschema en stelt zo de band tevreden. Afgezien van het feit dat ze kostbare Converge tijd afsnoepen stelt de show verder ook teleur, de simpele powerviolence is verschrikkelijk overhyped.

Trash Talk

Als Converge dan eindelijk klaar is om te beginnen kijken de fans ongerust op hun horloge, half tien en om tien uur moet het stil zijn. De energieke band laat er daarom geen gras over groeien en vuurt nummers als ‘Concubine’, ‘Vultures’ ‘Last Light’ en ‘First Light’, ‘The Broken Vow’, ‘Dark Horse, ‘Lone Wolves’ en ‘Homewrecker’ op het publiek af. De nummers worden goed gespeeld maar na zeven weken touren is de stem van Jacob Bannon behoorlijk verrot. Zijn gekrijs is naast de complexe muziek het kenmerk van Converge en daarom is het erg zuur dat hij vandaag veel zang door het publiek laat doen. Ook helpt bassist Nate Newton veel. Maar het is stukken minder tof. Door de tijdsdruk ontstaat er wat frictie op het podium, Kurt Ballou krijgt geeneens tijd om zijn tweede gitaar te stemmen en geeft af op Bannon. Ondanks dat de band niet optimaal speelt en de show een stuk korter is dan de bedoeling was laat Converge wel horen nog steeds tot de top wat betreft het extreme metal genre te behoren.

En hiermee is ook Ieperfest 2010 aan zijn einde gekomen. Een festival waar het weer niet meewerkte maar verder was het een uitermate succesvolle editie met gevarieerde bands, lekker vegan eten en vooral een hele goede sfeer. Op naar 2011.