Terwijl de voorbereidingen voor Pukkelpop en Lowlands al in volle gang zijn, staat de shoegaze/indie band Wild Nothing in de bovenzaal van Paradiso. Deze band zal op geen van beide festivals aanwezig zijn, curieus.
De bovenzaal van Paradiso is al tegen acht uur gezellig druk. Gezellig druk in de zin van genoeg ademruimte, het is een redelijk volle bak én er is een divers publiek met oud tot jong. Wild Nothing bestaat uit slechts één man; Jack Tatum, de vocalist van het gezelschap, vandaag heeft hij verder drie mannen met zich mee. En ze vullen hem perfect aan om het woord ‘bescheidenheid’ niets te kort te doen.
Met enige vertraging, half negen, een half uur te laat (of gewoon gepland?) staan de heren op het podium. In de eerste tonen horen we de bass opmerkelijk goed, hierdoor krijgen de nummers meer structuur en worden ze minder dromerig ‘shoegazy’ dan op plaat. Ook de roodharige frontman heeft er last van dat hij op bepaalde momenten te hoog zingt in tegenstelling tot de plaat. Dit haalt de performance echter niet heel erg omlaag, maar maken het eerder wat minder gemakkelijk. Na twee nieuwe nummers knallen de mannen wat nummers, want om ze nu ‘hits’ te noemen gaat me op dit moment even te ver, van de debuutplaat naar het publiek. Het publiek dat zichtbaar geniet, maar toch ietwat terughoudend is. Hier en daar zien we wat lijfjes die met de tonen heen en weer wiegen, maar van een volledige overtuiging is geen sprake.
De muziek zelve doet meteen denken aan The Pains of Being Pure At Heart, echter is het minder vol, het is iets meer lo-fi en zo gebruikt Wild Nothing nooit een distorsie. Wild Nothing veel minder een shoegaze band (al zit Jack wel vaak aan zijn vier pedaaltjes te wikken) en veel meer een indiepop bandje.
Helaas knapt er een snaar bij Jack na ruim dertig minuten in de set. Na beraad en veelvoudig gevraag naar de volgend band (The Etters) om hun gitaar te lenen besluit de band er mee te kappen totdat meneer Tatum zegt: ”You know fuck that, im just gonna take the other bands guitar.” Een grappig gebaar wat zeker in dank afgenomen wordt door het publiek, helaas wordt er na dit nummer wél een eind aan gebreid. Het applaus is oprecht, misschien maar een snelle rematch, want dit smaakt naar meer.
