Zo, de Amerikaanse punkrockers NOFX blijven flink bezig. Zo stonden ze onlangs op Lowlands, Pukkelpop en op twee uitverkochte avonden in de Melkweg. Maar ook hun discografie groeit nog steeds in hoog tempo. Na vorig jaar het nieuwe album Coaster plus nog een Cokie The Clown EP uitgebracht te hebben worden de fans dit jaar getrakteerd op The Longest EP. De dubbelzinnige titel en het artwork verraden eigenlijk al waar we hiermee te maken hebben.
Nadat er in 2002 het compilatiealbum 45 or 46 Songs That Weren’t Good Enough to Go on Our Other Records uitkwam had de band nog genoeg materiaal van andere 7″ inch uitgaven over. Het merendeel van dit materiaal is verzameld op deze nieuwe uitgave en zoals de titel al aangeeft begint het schijfje met de vijf nummers van de in 1992 uitgebrachte EP The Longest Line, niet alleen hun eerste Fat Wreck uitgave maar ook het eerste studiomateriaal met gitarist El Hefe. Daarnaast bevat deze compilatie ook de originele vier nummers van Never Trust A Hippy, Cokie The Clown, het obscure The P.M.R.C. Can Suck On This, twee out-takes van de ultrakorte Fuck The Kids EP, een bonustrack van Coaster, de originele nummers van Regaining Unconsciousness, 13 Stitches en een aantal losse nummers die eerder op compilaties verschenen. Met dertig nummers (waaronder een reclame voor The War on Errorism) en een speelduur van een uur is deze uitgave zeker de moeite waard voor iemand die niet alles van bovenstaande uitgaven in de kast heeft staan. Denk je bij deze uitgave aan obscure nummers die eigenlijk het geld niet waard zijn? Dan heb je het mis want met nummers als ‘The Longest Line’, ‘Kill All the White Men’, ‘Hardcore 84’, ‘13 Stitches’, ‘Glass War’, ‘You’re Wrong’, ‘Everything in Moderation (Especially Moderation)’ en ‘Cokie The Clown’ bevat dit album meer dan genoeg tof werk. Afgezien van The P.M.R.C. Can Suck On This die als laatste op het menu staat is deze compilatie, in tegenstelling tot die van Good Riddance, wel chronologisch geordend. Dat is prettig want zo is er een bepaalde ontwikkeling te beluisteren, vooral omdat de opnamekwaliteit steeds beter werd door de jaren heen.
Zelfs voor mensen die nog niets van deze band in de kast hebben staan is deze uitgave een uitstekende aanschaf. De kwaliteit van de nummers is behoorlijk aan de hoge kant, zelfs beter dan op het laatste album. En met de scherpe Fat Wreck prijzen van de laatste tijden wordt The Longest EP alleen maar interessanter. Als laatste puntje moet de prachtige cover genoemd worden met daarop niet alleen de vier bandleden (goed zoeken) maar ook beeldmateriaal van bijna elke NOFX cover. Erg mooi!
Score: 
