De zweedse metalband Therion heeft een lange weg afgelegd op zoek naar wijsheid. Waar de band ooit lompe death metal maakte, stond op de vorige plaat een heel koor en leger gastmuzikanten de band bij op het symphonische Gothic Kabballah. Aan de diepe, complexe thematiek komt zeker geen einde en de band is terug met de nieuwe plaat Sitra Ahra. Hierop gaat de band verder in op de gnostische mystiek op grootse wijze.
Dat de band zijn eigen cult heeft, de magische orde Dragon Rouge, zal niet al te veel verbazing opwekken als de complexe thema’s van Gothic Kabballah onderzoekt. Iemand schreef over deze plaat dat alles hiervoor slechts repetitie was. Dat dit vervolg in de voetsporen van dat meesterwerk wil treden blijkt al meteen op de titeltrack. Een waar symfonisch pareltje dat opbouwt met de hoge zang om uitiendelijk met een compleet koor en solo’s tot grote hoogten te stijgen. Op ‘Kingdom of Edom’ stijgen we rustig verder, met zang die als een gebed overkomt, gitaarsolo’s die je meesleuren over mystieke paden en een bombastisch koor doen het nummer bijna religieus overkomen. Ook de strijkers zijn niet te missen op dit nummer, die voor een dromerige atmosfeer zorgen. Een stukje folk en ballade mogen we hier ook toekennen aan de kunsten van Therion.
‘Unguentum Sabbati’ laat horen dat de band ook het heftigere werk niet schuwt, waar de zang als de toespraak van een krachtige profeet overheen schiert. Uiteraard blijft de operatische zang van enige zangeressen niet achterwege. Met blazers wordt het nummer tot een bombastisch stukje krachtvertoon verheven. Maar dit is allemaal slechts een voorproefje voor ‘Land Of Canaan’, wa begint met een gitaarriff à la Korn met zang die klinkt als Marilyn Manson, terwijl Ennio Morricone zijn talent ook even laat gelden. Dit allemaal in een setting die aan het Midden-Oosten doet denken terwijl Kate Bush de achtergrondzang verzorgt. Dat is slechts een beetje van wat deze tien minuten durende mini opera te bieden heeft. Een mannenkoor, diverse tempowisselingen, opzwepend gitaarwerk en verhip het lijkt wel een stukje Yann Tiersen daar tegen het einde.
Op ‘Hellequin’ horen we een eclectische mix van vocalen á la King Diamond naast een tenor die klinkt als Christopher Lee (Saruman) met orgelspel zoals je dat in de jaren zestig nog wel tegen kwam, wat aan The Doors doet denken. Weet je, het gaat zo echt maar door en je kunt over deze band blijven vertellen, maar ik zal het hierbij laten om nog wat verrassingen open te laten, geloof me die zijn er nog genoeg.
Therion is niet altijd e makkelijkste band om te luisteren, ook Gothic Kabballah was zeker een album dat je niet meteen doorhad, maar als het zover was dan had je ook echt een juweeltje ontdekt. Een plaat die elke plaat voor een tijdlang overbodig maakt. Dat is met Sitra Ahra ook het geval, deze plaat is complex, gelaagd, gewaagd en zo vol met moois. Van epische klanken tot dromerige, oosterse muziek en leuke folk melodieën. Deze plaat is alles wat we mochten verwachten van Therion.
Score: 
