The Black Atlantic

Een van de leukste acts op het Xnoizz Flevo Festival was het uit Groningen afkomstige The Black Atlantic. De band heeft met Reverence For Fallen Trees een dijk van een plaat uitgebracht en doordat voormalig Shai Hulud-screamer Geert ten Velde de vocalen verzorgt, is het een interessante act. Niet in de laatste plaats omdat singer-songwriter Kim Janssen ook deel uitmaakt van de band. Wij spraken het tweetal na de show op het christelijke festival.

Omdat Geert nog wat moet regelen voor een radio-optreden, spreken we eerst  met het andere bekende lid van de vierkoppige band uit Groningen. Kim: “Ik ben Kim Janssen, ik speel mezelf en ik speel in The Black Atlantic.” Kim staat bekend om z’n breekbare singer-songwriter liedjes, maar waar haalt hij z’n inspiratie vandaan? Kim: “Tekstueel, ja gewoon dingen die ik leuk vind, maar de laatste tijd zijn het wat meer concepten geworden. Zoals iets wat er op Vlieland gebeurde in 1666. En toen ik op The Great Wide Open speelde, vroegen ze me of ik een nummer over het eiland wilde schrijven, dus had ik dat gebruikt. Ik ben nu ook boeken aan het lezen, over Japan bijvoorbeeld, en ik ben geïnteresseerd in steden, vooral de grote steden in Azië, want daar ben ik opgegroeid. En ook het vele reizen, ik merk ook dat ik daardoor wordt geïnspireerd.”

De plaat, The Truth Is I’m Always Responsible, is opgenomen in een oud station in de staat Massachusetts. In hoeverre heeft dat meegespeeld? Kim: “Het was een heel mooi klein dorp, dus ik denk wel dat hett meespeelde, en ook door iedereen met wie ik daar samenwerkte. Het was gewoon heel rustig.” Wat wil Kim bereiken met z’n solowerk? Kim: “Ja, ik weet niet wat ik ermee wil bereiken. Het is gewoon iets wat ik tof vind en dan schrijf ik daarover. Het is niet echt dat ik er iets mee wil bereiken.”

Vocalist Geert ten Velde komt bij ons zitten, dus we kunnen het nu ook even over de band hebben. Hoe is het schrijfproces voor Reference For Fallen Trees eigenlijk gegaan? Kim: “Ik kwam in de band, net voordat de plaat opgenomen zou worden. Geert wilde mij erbij hebben en hij wilde er echt een bandplaat van maken” Geert: “Ik had de plannen om de plaat op te nemen eigenlijk al heel lang en Kim kwam eigenlijk vrij laat in de band, maar ik wilde wel dat hij zijn bijdrage kon leveren aan de plaat. Dus in de laatste paar weekenden voordat we in de studio gingen hebben we nog drie of vier nummers geschreven, die zijn ook op de plaat terechtgekomen.”

Kim wil niet echt iets bereiken met z’n nummers, maar vertellen de nummers van The Black Atlantic wel iets? Geert: “Ik heb het album Reference For Fallen Trees genoemd, vanwege een dubbele betekenis. Ten eerste we hebben daar in de Adirondack Mountains in New York, wat een heel mooi natuurgebied is, de plaat opgenomen in een klein huisje van mijn schoonfamilie. En ik wilde heel graag iets met die natuur doen voor de albumnaam. En ten tweede, ten tijde van het opnemen en kort daarna, zijn al mijn grootouders komen te overlijden. En sommige nummers gaan gewoon over de periode dat mijn grootouders zijn overleden en toen zag ik dat mijn ouders daar heel erg door werden beïnvloed en wat dat betekende voor hen.”

Tijdens het luisteren van Reference For Fallen Trees, hoorde ik heel duidelijk de invloed van Efterklang. In hoeverre is The Black Atlantic daadwerkelijk geïnspireerd door deze Deense band? Geert: “Voor het opnameproces hebben vooral heel veel naar die nieuwe plaat van Sigur Ros geluisterd, dat is namelijk een band die we heel tof vinden. De jongens van Smaravenland, dat is de andere band van de trombone-speler van Efterklang, zijn vrienden van ons en we zijn bijna naar Kopenhagen gegaan om met hun nog een aantal nummers nog te arrangeren met blazers, maar dat is door tijd en dergelijke niet meer gelukt.”

“Die link is dus vrij kort en misschien dat we dat dit jaar alsnog gaan doen. Er spelen wat plannen voor een heruitgave van de plaat, wat zou betekenen dat er een of twee nieuwe nummers komen, en een paar anders gemixte/gemasterde nummers. We hebben Efterklang net vorige week gezien op Haldern Pop en we hebben het weer even met ze daarover gehad. Ze hebben namelijk net hun studio af, dus misschien dat het nog gaat lukken.” We weten nu waardoor Geert zich laat inspireren voor The Black Atlantic, maar waar laat Kim zich door inspireren voor z’n solowerk? Kim: “Ik luister bijvoorbeeld veel naar de platen van Owen, Damian Jurado, Sufjan Stevens. We luisteren veel indie-rock, zo vinden we Phoenix ook helemaal te gek.”

Vorige week stond de band dus op Haldern, is dat een groot verschil met Flevo Festival? Geert: “Dat valt wel mee, het is wel echt een welkome sfeer hier.” Kim: “Maar de andere kant, de bandjes hier… Kijk, op Haldern was het wat meer onze muziek. Vijf jaar geleden ben ik zelf nog hier geweest hoor, maar toen waren bands als This Beautiful Mess en The Spirit That Guides Us nog helemaal op de top van hun kunnen en tegenwoordig boeken ze meer de christelijke commerciële acts.” Geert: “Ik denk dat de nadruk hier ook veel meer op gemeenschap ligt, op een soort gezamenlijke beleving van muziek, waar die grote commerciële bands dan bij horen. En op Haldern is die gemeenschap niet gebaseerd op religie.”

Het festival is behoorlijk expliciet, ze schenken zelfs geen bier, wat vinden ze daar dan van? Geert: “Nou prima toch? Ik vind dat wel kunnen hoor! Niet ieder festival hoeft hetzelfde te zijn en het is toch ook mooi dat mensen die hun religie delen zoiets kunnen opzetten? Ik denk niet dat het erg is, dat het zo expliciet is en het is heel duidelijk van tevoren al: als je hier heengaat dan weet je wat je krijgt en het is niet zo dat je een broodje geserveerd krijgt in een blind doosje.“ Kim: “En het is ook niet zo dat je geconfronteerd wordt met dingen waar je het niet mee eens bent, zoals blowen ofzo, dingen waar je je ongemakkelijk bij kunt voelen.” Geert: “En het is gewoon prettig om een keer op een festival te spelen waar niet iedereen zat is”

Geert heeft is aantal jaar vocalist in Shai Hulud geweest en dat was natuurlijk een wereld van verschil vergeleken met The Black Atlantic. Geert: “Ja dat was een totaal andere energie. Hele hoge energie en heel intens. Dit is allemaal veel gemoedelijker, heel relaxed. Hardcore moet je wel liggen hoor. Om die stap te maken, dat was helemaal geen bewuste poging ofzo. Het is voor mij een heel natuurlijk proces geweest. Toen ik net begon met The Black Atlantic, speelde ik ook nog in een Groningse thrash metalband. In 2007 speelde ik de eerste The Black Atlantic show een uur nadat ik daarbij geschreeuwd had. Dat heb ik een tijd lang samen gedaan, maar op een gegeven moment lukte dat niet meer en The Black Atlantic is echt mijn kindje, daar kan ik echt mijn songwriting ei in kwijt, in plaats dat ik bij Shai Hulud de uitvoerende brulaap was.”

Geert heeft onlangs nog voor brulaap gespeelt, hij heeft namelijk een bijdrage geleverd aan de nieuwe plaat van Noyalty. Hoe was dat? Geert: “Jajaja, maar dat was omdat ik Dan al heel lang ken en die vond het heel tof als ik mee zou doen op die plaat. Het was hartstikke leuk, want ik heb me rotgelachen daar in de studio. Ze hadden het allemaal geanalyseerd ofzo, dat hij naar me toe kwam  ‘Ja, je moet wel die Shai Hulud scream doen!’ Dus ik had echt zoiets van wat bedoel je!? Maar het was heel leuk om door zijn ogen mijn ding te zien, hij was echt fan van dat ding wat ik destijds deed, dus dat ding heb ik gedaan. Ik wist ook wel wat hij bedoelde, maar ik had er niet zo over  nagedacht. Ik deed ook maar wat, maar hij had dat helemaal geanalyseerd, het was gewoon ‘dat ding’.”

Kim heeft tijdens Serious Request samen met een screamo zangeres opgetreden, hoe zat dat precies en gaan we daar nog meer van horen? Kim: “Ja dat is een vriendin van mij en ze zit in zo’n schreeuwband. Maar ze schreeuwde niet hoor, ze zong gewoon. En ik ben ook bezig met een nieuwe plaat, dat wordt heel echt…ja, gewoon heel anders. Ik weet nog niet wie allemaal mee gaan werken. Op de vorige plaat heb ik samengewerkt met de gitariste van Sufjan Stevens en ik denk dat ze wel weer mee wil doen. Misschien vraag ik wel een paar muzikanten van Efterklang enzo. Ik probeer wat groter uit te pakken, het gaat anders worden, wellicht een beetje die Lost In Translation sound, van die soundtrack.”

Hij heeft ook eens op Opwekking opgetreden, hoe was dat? Kim: “Het leuke is, dat mensen die me daar hebben gezien, die komen jaren later nog steeds naar m’n shows. Maar het festival zelf, dat is niet echt mijn ding. Ik ga liever naar de traditionele kerk, ik ben namelijk een beetje klaar met die hele evangelische cultuur. Ik heb er niets op tegen hoor, maar het is gewoon niets voor mij.” Uiteraard sluiten we weer af met de schoenmaat-vraag. Kim: “Ik denk dat mijn Nederlandse maat 43 is ofzo?” Geert “Staat dat er op ofzo? 41…Misschien nog kleiner…” Kim: “Ik heb maat 44, dat een Amerikaanse 11.” Geert: “Wat is een size…eight and a half?” Kim: “Acht en een half.” Geert: “Ik heb 40 half.”