Mark Lanegan & Isobel Campbell @ Effenaar, Eindhoven

Men neme één doorleefde rocker van het rauwste soort die klinkt alsof hij steenkool eet en zet daarnaast een lieflijk indie prinsesje met een gouden keeltje. Dat is de combinatie die Mark Lanegan & Isobell Campbell vormen. Zoals heel vaak is dit ook een combinatie die dus dankzij de grote tegenstellingen heel goed werkt. ROAR E-Zine was erbij om te horen hoe dit live uitpakt in een gezellig gevulde Effenaar.

Het tweetal is met drie albums op zak aardig naar elkaar toegegroeid muzikaal, wat ook te merken is op laatste wapenfeit Hawk. Op deze plaat liet ook een derde stem van zich horen, namelijk de jonge zanger Willy Mason, die dan ook meteen het voorprogramma mag verzorgen. Je kunt een speld horen vallen, wanneer zijn warme stem begeleid door enkel zijn gitaar door de zaal klinkt.  Hij is niet geheel onbekend voor het grote publiek. Op het album We Are The Night van de Chemical Brothers zong hij ook al een stukje mee. De 26 jarige New Yorker bedankt het aandachtig luisterende publiek op ingetogen wijze. Zijn stem doet denken aan het diepe zuiden en klinkt als een gladgestreken Johny Cash. Zelf omschrijft hij het optreden alsvolgt: “It’s like I’m playing in a living room, next to the fire.” Eigenlijk is dat de spreekwoordelijke spijker op zijn kop slaan.

Dan is het tijd voor de hoofdact van vandaag. Kalm komt de band op, gevolgd door Mark Lanegan en Isobel Campbell. Er worden verder geen beleefdheden uitgewisselt, maar meteen gaat ‘We Die And See Beauty Reign’ van start. Het mooie samenspel van de twee komt hier prima tot uiting, iets waar het duo duidelijk naartoe gegroeid is gedurende de drie albums. Na de kabbelende opening komt het toch los, af en toe met werkelijke uitbarstingen van de band, die gedeeltelijk uit Denemarken komt. Nummers als ‘You Won’t Let Me Down Again’ en ‘Snake Song’ laten vooral Mark Lanegan even naar de voorgrond treden. Leuk is hoe de twee steeds met blikken genoeg weten te zeggen tegen elkaar, tot op een gegeven moment gedurende ‘Who Built The Road’ het nummer afbreekt “I forgot the lyrics, this never happens to me. Shit!”  Waarop mijnheer Lanegan toch een lach op zijn gezicht tovert. Leuk is dat hij in het donker staat en zij in het licht, laat de tegenstelling tussen de twee mooi zien.

Na nog wat ouder werk zoals ‘Ballad Of The Broken Seas’, verlaat de Screaming Trees frontman het podium. Er volgt nog een kort excuus van de oud-celliste van Belle & Sebastian: “As you might know I write most of the music, so a second ago I was just listening. I’m not crazy or anything.” Het is haar al lang weer vergeven. Natuurlijk komt dan Willy Mason zijn bijdrages aan de laatste plaat ten gehore brengen en vervolgens zingt de Schotse nog in haar eentje ‘Saturday’s Gone’. Dan komt onder luid gejuichvan het publiek, dat verder heel netjes stil blijft gedurende de nummers, Mark Lanegan weer terug voor de laatste paar nummers. Natuurlijk volgt er een encore met ‘Do You Wanna’ en ‘Ramblin’ Man’. Een ware tractatie, dit duo.