Eerder besprak ik het nieuwe album van Linkin Park, een band die al jaren in de muziekwereld zit. Een andere band die ook al jaren bezig is met het maken van muziek is Disturbed, een band die in tegenstelling tot Linkin Park wél trouw blijft aan zijn fans. Daarom kunnen we het nieuwe album van Disturbed: Asylum, in het rijtje zetten van Believe, Down With The Sickness(die we laatst hier én hier hebben belicht) en Ten Thousand Fists.
Het album opent met een instrumentaal nummer dat meteen herkenbaar is voor Disturbed. Zware geluiden en redelijk rauwe drums. Als vervolgens de titelsong begint weet je het zeker: dit is Disturbed. De charismatische stem van David Draiman sluit je meteen in. “The loneliness is killing me”, schreeuwt David na het refrein, en geeft goed aan dat ook dit nummer een licht psychotisch onderwerp heeft, dat neigt richting de titelsong van Down With The Sickness.
Een nummer dat verschilt van de rest is ‘Another Way To Die’, dit nummer heeft tijdens de coupletten een zeer laag tempo maar tijdens het refrein juist een hard ritme. Door deze afwisseling is het een heerlijk nummer geworden dat niet snel zal vervelen.
Maar tijdens het luisteren van dit album zal je opvallen hoeveel de muziek lijkt op de voorgaande albums. Daarom is de grote vraag of dit album nog wel leuk genoeg is? Het is weer erg Disturbed, en verschilt niet erg veel. Bijvoorbeeld ‘Serpentine’, het is een nummer geworden dat zo op Believe of Down With The Sickness had kunnen staan. Voor mensen die de desbetreffende albums nog steeds helemaal kapot draaien of Disturbed net uitvinden, is dat geweldig. Maar voor de andere?
Asylum is een Disturbed waardig album geworden dat niet (ver) afwijkt van het Disturbed zoals wij het kennen. Je zou het kunnen beschrijven als meer van hetzelfde en als je daarvan houdt, is dat geweldig. Raakte je al een beetje uitgekeken op de band, dan is dit album het net niet helemaal.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.