Het Amerikaanse August Burns Red stond al eerder dit jaar in onze hoofdstad, maar als support-act van Lamb Of God was het vijftal veroordeeld tot een zeer korte show. De band heeft genoeg ervaring met het Nederlandse publiek, echter was dat steevast als opener voor een andere act. Gister was dat echter anders, het was namelijk tijd voor de eerste headline-show in Nederland. Dit niet in The Max, maar in de Oude Zaal van de Melkweg.
De rol van support-act is vanavond voor Of Mice & Men. Het eveneens Amerikaanse vijftal wist eerder op deze site al zeer hoge ogen te gooien met hun selftitled release, nu moet de band laten zien dat dit materiaal live ook kan knallen. De band begint echter zeer aftastend. Na de eerste twee tracks geeft ze gas bij en vooral bij single ‘Second & Sebring’ zingt de nagenoeg volle zaal mee. De combinatie van screams en niet-zeurderige cleane vocals werkt zeer goed en ook tracks als ‘YDG’ en ‘Seven Thousand Miles For What’ doen het zeer goed.
Na de ombouwpauze is het nog geen tijd voor de headliner, er staat namelijk nog een act op de bill. Blessthefall, een band wat met Witness eveneens aardig scoorde bij ons, mag het publiek nog warmer maken. De band heeft met ‘2.0’ een ijzersterke intro in huis en geeft hier met ‘What’s Left Of Me’ hier een goed gevolg aan, maar hierna zakt het echter als een kaartenhuis in elkaar.
De cleane vocals van Beau Bokan, vandaag zonder kotsemmer ( lees en zie hier hoe dit ook alweer was ), beginnen namelijk een zeurderige boventoon te krijgen. De band kan echter weinig verkeerd doen en dus gaat het feestje midden in de zaal behoorlijk door. Naarmate het einde van de set in zicht komt, weet het vijftal zich ietwat te herpakken, maar het komt geenszins in de buurt van de voorgaande act.
Als de lichten doven maakt het hele publiek lawaai, maar August Burns Red neemt lekker de tijd en gebruikt een fout trancenummer als intro. Wanneer de eerste noten hoorbaar zijn en frontman Jake Luhrs voor het eerst wat van zich laat horen, ontploft de zaal bijna. De uitverkochte Oude Zaal krijgt eerst een aantal oudjes naar zich geslingerd, hier is goed te horen dat het geluid nog niet optimaal staat.
Terwijl het personeel van de zaal zijn en haar handen vol heeft aan het publiek, er worden namelijk twee bezoekers weggevoerd door de security en een omdat Beau het niet deed vond een van de scenekids het nodig om achterin te kotsen, zweept frontman Jake het publiek alleen nog maar op. Hij wil meer zien; meer gespring en meer geschreeuw. Bij het spelen van tracks van Constellations, zoals ‘Thirty and Seven’ en ‘Marianas Trench’, mag hij vooral veel crowdsurfers begroeten. Opvallend is hoe voorzichtig sommigen het publiek inspringen. Vanavond speelt de band wél ‘Indonesia’, dit in tegenstelling tot de show eerder dit jaar, waar het veel logischer geweest. Het nummer heeft een gastbijdrage van Between The Buried And Me’s Tommy Rogers en deze band was destijds een van de andere openingsacts.
August Burns Red speelt vanavond echter een iets aangepaste versie van het nummer. Jake slaat namelijk de zanglijnen van Tommy over en haast zich in het einde van het nummer. De geluidsproblemen zijn nagenoeg allemaal verholpen, alleen voelen de vocals van Jake niet altijd even hard aan. Of kon hij ze vanavond simpelweg niet halen? Het gitaar -en basgeluid klinkt gelukkig wel naar behoren, dus de karakteristieke riffs worden ons vanavond niet onthouden. Tijdens de eerste Nederlandse headline-show speelt August Burns Red een zeer vermakelijke show, maar de titel ‘band van de avond’ gaat aan hun neus voorbij. Deze is namelijk voor Of Mice & Men.
