Sleepy Sun

Slechts een jaar na debuutalbum Embrace brengt Sleepy Sun dit jaar Fever uit. Het nieuwe album wordt gevolgd door een eindeloze tour. Vanuit de Verenigde Staten naar Europa, terug naar het thuisfront om slechts enkele maanden later weer de grote oceaan over te steken. De band speelde met Bear in Heaven in de Melkweg en even later op Lowlands. Wij spraken zanger Bret Constantino en gitarist Matt Holliman op de stoep van een Amsterdams grachtenpand over het nieuwe album en het leven onderweg.

De heren kijken met nostalgie terug op hun vorige bezoek aan Amsterdam, een jaar geleden. Toen werd Matt’s rugzak nog uit de bus gestolen. “Good times” lacht Bret. Terwijl de heren al lopend aan het terugblikken zijn op hun vorige tournee, zoek ik een plek in de zon waar we kunnen zitten. Het wordt een stoepje aan de Leidsegracht, waar we uitkijken op voorbij varende rondvaartboten en toeristen op gele fietsen. Als we ons installeren vraagt Bret of ik het erg vind als hij ondertussen een joint opsteekt. Deze wordt na een hijs met een vriendelijke lach doorgegeven.

Matt vertelt dat na de opnames voor Embrace meteen nieuwe nummers werden geschreven die uiteindelijk op Fever terechtkwamen. Op dat punt had Sleepy Sun nog geen label en werd er ook niet zo intensief getourd. De band woonde net een jaar in San Francisco toen ze bij ATP Recordings tekenden en in maart 2009 aan een wereldwijde tournee begonnen. Toen was het schrijfproces voor Fever al bijna voltooid. “De volgende plaat zal langer op zich laten wachten, omdat we voortdurend aan het touren zijn en schrijven onderweg bijna niet kan. We hebben niet veel vrije tijd en de bus is ook te krap om de gitaren tevoorschijn te trekken. Maar we doen wat we kunnen en schrapen de tijd bijeen om af en toe nummers te schrijven.”

Het schrijven van Embrace gebeurde voornamelijk in een cabin in Californië, waar het gezelschap zich afsloot van de buitenwereld. Dit werkte toen heel goed, omdat er geen druk van deadlines was en het schrijven zo een “freeflowing creative process” kon zijn. Bret vertelt dat Fever voor een groot deel in San Francisco is geschreven. “We hadden allemaal een baan en waren veel aan het werk om rond te komen. Daarnaast woonden we in de Sunset District, een donker en naar deel van de stad, vooral in de zomermaanden. Daar komt misschien wel het donkere van de plaat vandaan.”

Het touren door Europa zou niet meer kunnen verschillen van het spelen in de VS. Matt vertelt dat vooral de lange afstanden tussen steden in Amerika je opbreken. In Europa ben je zo in een ander land, omringd door andere mensen en elke stad is compleet anders qua sfeer, gevoel en architectuur. Dat maakt het lang onderweg zijn minder zwaar. En tijdens een tournee moet je proberen elke avond een iets andere show te geven, om het dragelijk te maken voor jezelf. Matt: “Elke avond dezelfde nummers spelen is niet goed voor je geestelijke gesteldheid. Daarom proberen we de set vaak om te gooien en met nummers te variëren.”

Toen ik me aan het inlezen was over de band kwam ik tegen dat ze onder andere met Arctic Monkeys en Slipknot hebben gespeeld. Opmerkelijk. Beide heren schiet in de lach. Bret: “We stonden op hetzelfde festival als Slipknot in Frankrijk, ongeveer een jaar geleden. We vonden het grappig dat in interviews zijdelings te noemen en hadden het erover op ons blog. Mensen begonnen dat over te nemen en sommigen denken nu dat we hun supportact waren. Dat was niet het geval.” Wel stond de band in het voorprogramma van Arctic Monkeys. “Dat was natuurlijk heel vet, alle grote zalen, perfect geluid. Aardige gasten ook.” Is er een culturele kloof tussen Amerikanen en Britten? Bret: “Ze zijn inderdaad heel typisch Brits. Hun fans zijn geschift, beetje kaliber Beatlemania. Vooral in Mexico. Hysterie, huilende meisjes. Ze zijn wel heel bescheiden, jonger dan wij, maar zelfs na al dat succes nog hele gewone jongens.”

Dit tournee is nogal een uitputtingsslag. Erg rock ’n roll? Gebeuren er dingen die het daglicht niet kunnen verdragen? Beide heren lachen geheimzinnig. Bret: “Deze tour is inderdaad wel erg rock ’n roll. Meer dan de voorgaande keren. Meer rock ’n roll dan dat we gewend zijn. Maar ik lees nu een boek over de punkbeweging, Please Kill Me, en wij halen het niet bij wat die motherfuckers uithaalden. Iggy Pop is echter nog steeds springlevend, dus er is hoop voor ons.”