For A Minor Reflection @ Ekko, Utrecht

Ondanks het feit dat IJsland nou niet helemaal het epicentrum van de (muziek)wereld is, brengt dit eiland toch een hoop eigenzinnige artiesten voort. Björk en Sigur Rós zijn twee voorbeelden van acts die over de hele wereld optreden en veel musici inspireren. Die laatste band nam in 2008 de piepjonge landgenoten van For A Minor Reflection mee. Vandaag staat de band alweer voor de tweede keer in Ekko. Nederland is overduidelijk dol op deze band. Na een optreden op Eurosonic vorig jaar tourden ze al door Nederland en nu doen ze, ter promotie van de nieuwe cd Höldum í átt að óreiðu weer behoorlijk wat clubshows.

Imaad Wasif – je zou bijna denken dat je te maken hebt met een Arabische volkszanger. Niets is minder waar, Imaad Wasif is namelijk een opvallende rock-songwriter die misschien nog een beetje in de hippieperiode is blijven hangen. Bijgestaan door twee muzikanten in hart en nieren weet Imaad Wasif het publiek goed op te warmen met zijn psychedelische rock ‘n roll. Zijn muziek is vooral gespitst op gitaarriffs welke hij gemakkelijk weet te combineren met zijn zware, duistere stem. De delay op deze stem en snaredrum maken het geheel wat gedateerd, zelfs een beetje misplaatst met oog op het hoofdprogramma – hierin kunnen smaken natuurlijk verschillen. De zanger/gitarist weet als een echte rockheld het optreden af te sluiten door het publiek in te gaan en als een klein hoopje op de grond zijn adem uit te blazen.

Zoals gezegd: For A Minor Reflection doet best wat clubshows: vier stuks om precies te zijn. Dat feit in het achterhoofd houdend is het vandaag best wel druk in de Utrechtse zaal. Wellicht zijn er veel mensen, die de post-rockband vorig jaar ook al zagen, op herhaling. Voor de band is het optreden overduidelijk géén herhalingsoefening. De mannen spelen vol overgave, de climaxen zijn intens en het geluid is goed. ‘Dansi Dans’ is een welkom rustmoment, maar daarna trapt de band het gaspedaal weer diep in het rood. Mede dankzij de drumpartijen van nieuwe drummer Andri Freyr Þorgeirsson worden de nieuwe nummers met nog meer overgave gespeeld dan de tracks van het debuut. Zoals meestal in Ekko, waar men werkt met een vrij strikte eindtijd van 23:00, gaat de band tegen 22:50 van het podium. Uiteraard komt de band nog terug voor één nummer: als laaste  spelen ze vaste afsluiter “Ókyrrð”. Niet briljant, wel weer een erg goed optreden. Zet dat optreden in 2011 maar alvast in optie.

For A Minor Reflection