Oceansize @ Melkweg, Amsterdam

De Britten van Oceansize zijn geen onbekenden voor het Nederlandse publiek. Sinds 2003 heeft de band regelmatig ons land bezocht en vanavond staan ze voor de derde keer in de Melkweg. Dit jaar kwam hun vierde studioalbum Self Preserved While The Bodies Float Up uit. Enkele nummers van dit album konden al in 2009 live worden gehoord, maar nu zijn de heren terug om hun nieuwste creatie te promoten voor een redelijk gevulde Oude Zaal.

‘Part Cardiac’ is zowel het openingsnummer van het nieuwe album als van de set. De heren lijken uiterst geconcentreerd en hoewel de band normaal bekend staat om zijn (Britse) gevoel voor humor, is er vanavond weinig hiervan te bespeuren. Frontman en moraalridder Mike Vennart erkent de aanwezigheid van zijn publiek voor het eerst als hij een roker in de zaal ziet. Met driftige gebaren gebiedt hij de man of vrouw onmiddellijk de sigaret uit te maken. Dit gebeurt, maar Mike is hier zo door opgefokt, dat hij zich niet meer lijkt te kunnen ontspannen. Ook de rest van de band speelt de nummers zo dodelijk serieus, dat je zou denken dat hier wetenschap bedreven wordt in plaats van gerockt. Jammer, want het overwegend mannelijke publiek is enthousiast en verdient wel wat meer warmte van Oceansize.

Er valt technisch niets aan te merken op het spel. De band is zo goed op elkaar ingespeeld dat het geluid weinig verschilt van wat je op plaat zou kunnen horen. Het materiaal van Self Preserved While The Bodies Float Up lijkt echter veel minder spannend dan het oudere werk. De nieuwe nummers hebben een gemiddelde duur van vier minuten, waardoor er geen ruimte is voor een lange opbouw naar een melodische climax. Oceansize klinkt hierdoor minder post-rock dan je van ze gewend bent en dan komt het neer op een kwestie van smaak of deze nieuwe richting al dan wel bevalt of niet. Toch zijn het vooral nummers als ‘Music For A Nurse’ en ‘Ornament/The Last Wrongs’ die het meeste indruk maken.

Als de band het podium verlaat blijft het licht dreigend knipperen. De zaal is ook niet gek en weet dat er dadelijk een encore volgt. De heren komen snel terug. “Thank you my lovelys. We would’ve been kind of disappointed if you wouldn’t want us back” geeft Mike toe, terwijl hij zijn gitaar weer omhangt. De toegift bestaat uit ‘Women Who Love Men Who Love Drugs’ en dit wordt naar verwachting prachtig uitgevoerd. Toch is deze show niet één van de hoogtepunten die Oceansize in Nederland heeft beleefd. Misschien zat de stemming er niet in bij de band of misschien kon het nieuwe materiaal niet genoeg bekoren. Oceansize heeft meer in zijn mars, maar helaas kwam het er vanavond niet uit.