Iceland Airwaves 2010: dag 3 @ Reykjavik, IJsland

Na de Off-Venue optredens eerder vandaag is het tijd voor het grotere werk. De binnenstad van Reykjavik ziet zwart van de mensen en er hangt op straat dan ook een gemoedelijke sfeer: iedereen heeft er zin in.

Voor ons begint de avond in Venue, waar platenlabel Moshi Moshi Records de scepter zwaait. De Engelse band Teeth lijkt in tegenstelling tot de meeste bands op Airwaves geen moeite te hebben om zich aan het tijdschema te houden. Na een instrumentaal intro voegt zangeres Veronica So zich bij de andere twee bandleden, klaar om te beginnen. De hyperband creëert een mix tussen noise, punk en electro en bestaat derhalve uit een drummer, dj en zangeres. Met behulp van een flinke vervormer lukt het So al snel om het publiek om haar vingers te winden. Er wordt veelvuldig gedanst en als de zangeres dan over de hekken het publiek in stapt kan de show niet meer stuk. Een krap half uurtje vol energie, waarin hitje ‘See Spaces’ natuurlijk niet mag ontbreken, is eigenlijk te weinig voor dit trio.

Teeth

Een band die geen introductie meer behoeft is Everything Everything. De populariteit van het gezelschap raakte begin dit jaar in een stroomversnelling en met debuutalbum Man Alive wist de Britse band vele harten te veroveren. Het Reykjavik Art Museum puilt uit van de mensen, die vaak weinig fatsoen tonen als het gaat om mensen passeren. De band is goed in vorm en laat zien naast hitjes ‘Photoshop Handshome’ en ‘My Keys, Your Boyfriend’ nog meer in petto te hebben. Zo energiek als de bandleden op het podium zijn, zo mat staat het publiek erbij. Na de hitjes verlaten veel mensen de zaal weer en de meeste mensen lijken alleen bezig te zijn om zo vervelend mogelijk heen en weer te lopen door de zaal.

Het duurt iets langer dan gepland, maar als Hurts dan het podium betreedt klinkt er een luid gejoel. We zagen de hype vorige week al in Paradiso, vandaag is het Art Museum aan de beurt. De setlist is bijna identiek aan die van Paradiso en ook hier zijn er veel mensen gekomen om de hitjes te horen. Na ‘Wonderful Life’ stroomt de zaal aardig leeg, terwijl de band kwalitatief zo mogelijk nog beter te werk gaat dan in Amsterdam. Frontman Theo Hutchcraft heeft zelfs wat woordjes IJslands geleerd en doet zijn best om het statische voorkomen van de band te doen vergeten. Het is spijtig dat veel mensen voortijdig weggaan.